Το τελευταίο αντίο στην Παρασκευή Φώκιαλη-Δαλιάνη

Πολύ δύσκολο να χωρέσεις μέσα σε λίγες γραμμές το έργο της.

Πολύ δύσκολο να χωρέσεις μέσα σε λίγες γραμμές το έργο της Παρασκευής Φώκιαλη-Δαλιάνη αλλά και εξίσου δύσκολο να περιγράψεις όλες τις πτυχές του πληθωρικού της χαρακτήρα. Έζησε μια ζωή αφιερωμένη στην προσφορά, αφιερωμένη στην οικογένεια και στον συνάνθρωπο. Επαναστάτρια, πρωτοπόρος, φιλάνθρωπος. Αντιμετώπισε τις δύσκολες εποχές με περισσό θάρρος, με αυτοθυσία και τόλμη. Η Παρασκευή Δαλιάνη ήταν το τελευταίο από τα πέντε παιδιά του Στέργου και της Περσεφόνης Φώκιαλη. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στα δύσκολα χρόνια της Ιταλικής και στη συνέχεια της Γερμανικής κατοχής της Ρόδου μας, αναπτύσσοντας τόσο αντιστασιακή όσο και φιλανθρωπική δραστηριότητα. Αντιστασιακή διότι ως μέλος της Intelligent Service, πληροφορούσε με κίνδυνο της ζωής της τους συμμάχους με ιδιωτικό πομπό μαζί με τον αδελφότης Ευάγγελο Φώκιαλη, για τις κινήσεις των κατακτητών στη Ρόδο. Δραστηριότητα για την οποία ουδέποτε ζήτησε κάποια αναγνώριση ή ανταμοιβή μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας μας, πιστεύοντας ότι έπραξε μόνο το καθήκον της. Φιλανθρωπική διότι με το συσσίτιο που ετοίμαζε και πρόσφερε η οικογένειά της τα χρόνια της κατοχής, έζησαν πολλοί Ροδίτες που διαφορετικά θα είχαν πεθάνει. Και όταν κι αυτό κάποτε τελείωσε, τους πρόσφερε κάθε μέρα ένα φλιτζανάκι λάδι, για να ζήσουν. Με το αμαξάκι της πήγαινε καθημερινά στα Κοσκινού για να δώσει φαγητό στους αιχμαλώτους Εγγλέζους και Έλληνες, που κρατούσαν εκεί οι Ιταλοί. Και αυτό κράτησε όλα τα χρόνια της αιχμαλωσίας τους. Η Παρασκευή όμως πάνω από όλα ήταν υπόδειγμα μητέρας. Μετά τον γάμο της με τον Σμήναρχο Σπύρο Δαλιάνη, απόκτησε δυο παιδιά την Πέρσα και τον Τάκη. Δυστυχώς είχε την ατυχία να χάσει τον άντρα της πολύ νωρίς, με συνέπεια να αφιερωθεί αποκλειστικά στα δύο της παιδιά, για τα οποία υπήρξε και μάνα και πατέρας συγχρόνως. Την Πέμπτη 26/08, φίλοι και συγγενείς συνόδευσαν την Παρασκευή, με έκδηλη συγκίνηση και απέραντο σεβασμό, στην τελευταία της κατοικία. Αγαπημένη μας Παρασκευή, ας είναι ελαφρύ το χώμα της Ροδιακής γης που θα σε σκεπάσει. Αιωνία σου η μνήμη. Φαίδρα Σπανού