Σεμίνα Διγενή: ''Με είδε λίγο παραπάνω το κρεβάτι μου!''

Για την πρόσφατη περιπέτεια της υγείας της μίλησε στο People η Σεμίνα Διγενή. Καθησυχάζοντας τους φίλους και θαυμαστές της η Σεμίνα εξήγησε ότι είναι καλά και προσεχώς καλύτερα... ''Ο οργανισμός μου χρειαζόταν για ένα μικρό ευτυχώς διάστημα να εισέλθει σ

Για την πρόσφατη περιπέτεια της υγείας της μίλησε στο People η Σεμίνα Διγενή. Καθησυχάζοντας τους φίλους και θαυμαστές της η Σεμίνα εξήγησε ότι είναι καλά και προσεχώς καλύτερα... ''Ο οργανισμός μου χρειαζόταν για ένα μικρό ευτυχώς διάστημα να εισέλθει σε κλινήρη κατάσταση'' δηλώνει.

Όπως όλα δείχνουν η υπερκόπωση της χτύπησε την πόρτα αναγκάζοντάς την να ρίξει τους ρυθμούς δουλειάς της για ένα διάστημα.

''Έχουν υπάρξει δεκαετίες στη ζωή μου που δούλευα και 18 ώρες την ημέρα, καθημερινά. Τηλεόραση, εφημερίδες, ραδιόφωνο. Ως εργασιομανής και τελειοθηρικός άνθρωπος, βρισκόμουν πάνω απ'όλους και όλα. Ε, κάποια στιγμή, ο οργανισμός παίρνει δικτατορικά την κατάσταση στα χέρια του και σε καθίζει κάτω.'' λέει και προσθέτει με χιούμορ... ''Με είδε λίγο παραπάνω το κρεβάτι μου''!

Φαίνεται όμως ότι το κρεβάτι δεν της πάει της Σεμίνας, διότι με το που σηκώθηκε ρίχτηκε στην εκλογική μάχη! Όχι ως υποψήφια κάποιου κομματικού συνδυασμού, αλλά στο ψηφοδέλτιο του καλού της φίλου και συνάδελφου, Γιώργου Αμυρά, που διεκδικεί τον Δήμο της Αθήνας, ως ανεξάρτητος.

''Μου τηλεφώνησε ένα βράδυ ο συνάδελφος και φίλος Γιώργος Αμυράς και μου είπε: Σε θέλουμε μαζί μας. Είμαστε ένα κίνημα πολιτών που θα αγωνιστεί για μια καλύτερη πόλη. Δεν συνδεόμαστε με κανένα κόμμα και δεν θα ξοδέψουμε για την προεκλογική μας εκστρατεία ούτε ένα ευρώ. Του είπα αμέσως ναι. Πρέπει να επιστρέψει στην πόλη το αίσθημα ότι ο πολιτης δεν κινδυνεύει ζώντας σ'αυτή. Ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες όπως οι γυναίκες, τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι, να αισθανθούν αφαλείς ότι μπορούν να κυκλοφορήσουν ελεύθεροι στους δρόμους της πόλης'' τονίζει.

''Γεννήθηκα στο κέντρο της πόλης από Αθηναίους γονείς και έζησα στις περιοχές γύρω από το Γκάζι, το Βοτανικό, την Ακαδημία Πλάτωνος, την πλατεία Αττικής, πριν προσγειωθώ στα τέλη της δεκαετίας του 70' στα Εξάρχεια. Αγαπώ πολύ την πόλη μου αλλά τα τελευταία χρόνια σχεδόν τη φοβάμαι. Θα μπορούσαμε να πάρουμε επιτέλους ένα χάρτη της Αθήνας που να έχει μόνο το περίγραμμα της πόλης - όλο το άλλο να είναι λευκό - και να αρχίσουμε να τη σχεδιάζουμε από την αρχή με βάση τις αρχές της αειφόρου αστικής ανάπτυξης.'' καταλήγει.