Μερικές σκέψεις γύρω από την τρέχουσα επικαιρότητα

Το τελευταίο διάστημα όλοι γινόμεθα καθημερινά μάρτυρες ενός απίθανου οδοιπορικού που σχετίζεται άμεσα με τα πολλά –μικρά και μεγάλα προβλήματα που απασχολούν τον τόπο μας. Αφορμή για την παρούσα, αποτέλεσε η θαρραλέα τοποθέτηση του συντοπίτη μας, υφυπουργού Εξωτερικών και υποψήφιου βουλευτή Δωδεκανήσου στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές Γιάννη Βαληνάκη, η οποία έδωσε το μέτρο της στάσης, της δράσης και διεκδίκησής μας απέναντι στα προβλήματα που μας ταλαιπωρούν και που χρονίζουν, εντελώς αδικαιολόγητα. Και ενώ ο Γιάννης Βαληνάκης τόλμησε και μίλησε για τα αυτονόητα αυτονόητο, δηλαδή για την δική μας «επανάσταση» στην υπεράσπιση των αυτονόητων δικαίων μας, αμέσως ως μία φωνή άρχισαν να ρίχνουν τις βολές τους τα κάθε λογής παπαγαλάκια, τα οποία, ως υπηρέτες μικροπολιτικών συμφερόντων, κάθε φορά, εντελώς άκομψα, με την υποκουλτούρα που μεταφέρουν, επιχειρούν να υποβαθμίσουν κάθε προσπάθεια, που πηγάζει από ειλικρινή βούληση, όποιου θελήσει να προσφέρει τις υπηρεσίες του σ’ αυτό τον άμοιρο τόπο. Και όπως είναι σε όλους γνωστό, όποτε έδρασαν τα παπαγαλάκια, το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο σε αποτυχία (βλέπε χρηματιστήριο και τα δεινά που έφεραν σε ένα εκατομμύριο σχεδόν μικροεπενδυτές την περίοδο 19992000), έτσι και τώρα αυτό που επιδιώκουν είναι το ίδιο αποτέλεσμα. Και θέτω εύλογα το ερώτημα: Εάν ο Γιάννης Βαληνάκης δεν είχε χρισθεί υποψήφιος βουλευτής, οι κομπορρημονούντες σήμερα θα έβγαζαν τις ίδιες κραυγές, και παραπέρα, ως υπηρέτες του τόπου, από όποια θέση και αν ευρίσκονται, πώς σκέπτονται να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά μας που είναι και πολλά και μεγάλα; Η απάντηση δίδεται εύκολα από το γεγονός ότι κανένα σχεδόν πρόβλημά μας δεν ευρίσκεται σε διαδικασία λύσης ή σε εξέλιξη. Αναφέρω ενδεικτικά: Το ακτοπλοϊκό, το γκολφ Αφάντου, το λιμάνι, τη μαρίνα, το καρνάγιο, το νέο εργοστάσιο της ΔΕΗ, τη μεταστέγαση του ΙΚΑ, την επέκταση του Δικαστικού Μεγάρου, το Νοσοκομείο, το Κτηματολόγιο, ως έναν εκ των πλέον βασικών θεσμών ανάπτυξης του τόπου μας, που αφέθηκε στην τύχη του, τον χωροταξικό σχεδιασμό του νομού, κλπ. Και σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν οι νέες αντικειμενικές αξίες των ακινήτων και η ίδρυση της Πανεπιστημιακής Τουριστικής Σχολής, προηγουμένως στη Χίο και τώρα στον Πειραιά, καθώς και η έλλειψη σχεδιασμού και εκμετάλλευσης κονδυλίων από τα ειδικά και περιφερειακά αναπτυξιακά προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στον τομέα κυρίως της παροχής υπηρεσιών και νέων τεχνολογιών στα Δωδεκάνησα, πράγμα που προοιωνίζει ακόμη πιο ζοφερό και δυσκολότερο το οικονομικό μέλλον του τόπου μας, το οποίο στηρίζεται μονόπλευρα στον τουρισμό. Βέβαια, για να μην αδικήσω κανέναν, πρέπει να επισημάνω ότι η επέκταση των εγκαταστάσεων του αεροδρομίου της Ρόδου ευρίσκεται στο τέλος της, ενώ το φράγμα του Γαδουρά, μετά από μεγάλη καθυστέρηση, προχωρά με αργούς ρυθμούς. Δυστυχώς, σ’ αυτόν τον τόπο, η αιτία που δεν μπορεί να ξεπεραστεί η κακοδαιμονία του, είναι ότι, στους κόλπους της κυβερνώσας παράταξης, έχει αναπτυχθεί, εδώ και τρεις δεκαετίες, ένας μηχανισμός, που ο,τιδήποτε καλό πάει να γίνει, όταν αυτό δεν πηγάζει από συγκεκριμένο πρόσωπο, πολεμάται, λοιδορείται, ευτελίζεται και στο τέλος ακυρώνεται. Και ιδού τα αποτελέσματα. Αυτά, δυστυχώς, θα εξακολουθήσουν να συμβαίνουν, όσο το προσωπικό συμφέρον θα τίθεται υπεράνω του γενικού συμφέροντος. Η κατάσταση αυτή πρέπει να εκλείψει με κάθε τρόπο. Ο τόπος δεν αντέχει άλλο από τέτοιες παρουσίες και τακτικές. Ήλθε η ώρα να αφυπνισθεί ο λαός θέτοντάς τες στο περιθώριο της ιστορίας. Και για να μην παρεξηγούμαι, το βέβαιο είναι ότι ο Γιάννης Βαληνάκης δεν έχει ανάγκη της όποιας υπερασπιστικής μου παρέμβασης, στην άδικη και απολίτικη επίθεση που δέχεται ομαδόν το τελευταίο διάστημα για την παραπάνω τοποθέτησή του, ούτε αυτός είναι ο σκοπός μου. Όμως, ως απλός πολίτης, εκλαμβάνω το νόημα αυτής της τοποθέτησης του όρου «επανάσταση», ως την ανάγκη συλλογικής και συντονισμένης χάραξης του διεκδικητικού πλαισίου, το οποίο, με την ορθή μελέτη και ιεράρχηση και τον ορθό χρονικό προγραμματισμό, θα αποτελέσει την πυξίδα δράσης όλων των φορέων του τόπου, με αντίστοιχη ανάπτυξη μηχανισμών αποτελεσματικής παρέμβασης και πίεσης προς την κεντρική εξουσία και τα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Μόνο με αυτό τον τρόπο υπάρχει η δυνατότητα να πετύχουμε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα για τα προβλήματα που ταλαιπωρούν τον τόπο μας. Και μόνο έτσι θα προλαμβάνουμε τις όποιες δυσμενείς για τον τόπο μας αποφάσεις της εκάστοτε κεντρικής εξουσίας, αντί να αφυπνιζόμεθα, μετά τα γεγονότα, χωρίς ελπίδα για κάτι το θετικό, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα. Ρόδος, 2022007 Ευχαριστώ για τη φιλοξενία Ευθύμιος Ι. ΜπόνηςΔικηγόρος