ΛΥΚΟΣ

Καλημέρα, καλημέρα. Ξέραμε το ρουσφέτι για να μπεις στο Δημόσιο. Τώρα θα έχουμε το ρουσφέτι για να μείνεις ZOOM Θέλουν να πάρουν το χρέος του Δημοσίου και να το μεταβιβάσουν στους πολίτες. Ό,τι χρωστάει το Δημόσιο να το χρωστάμε εμείς. Δηλαδή τώρα που θα πάω να πληρώσω το χαράτσι που θα μου στείλουν με τη ΔΕΗ θα πω «δόξα τω Θεώ, διασφαλίστηκε η σταθερότητα του ευρώ» και θα νιώσω αλλιώς; ZOOM Έλληνες… Η ώρα ήρθε: θάνατος ή… θάνατος ZOOM Αυτό το ταξίδι του Οδυσσέα πότε θα τελειώσει…! Ο Οδυσσέας τουλάχιστον έφτασε ZOOM Έφτασε αλλά τι είδε; Είδε την άλλη με 27 νοματαίους… ZOOM Σ΄ αυτή την άγρια εποχή της απελπισίας που ζούμε, το χιούμορ είναι μια παρηγοριά. Κι η ποίηση επίσης ZOOM «Την ώρα που άλλοι πάνε για ύπνο, άλλοι πάνε για δείπνο»! Κέντησε πάλι ο Καρατζαφέρης. Ωστόσο μέσα σε αυτό που λέει πρώτος και καλύτερος περιέχεται. Όπως και οι περισσότεροι βουλευτές, με τα ταβερνάκια τους, τις βόλτες τους,κάθε που δεν συνεδριάζει η Βουλή και κάποια Επιτροπή στην οποία σίγουρα είναι μέλη, για να πληρώνονται ένα σκασμό χρήματα ZOOM Όσο για εμάς τι λέει εκείνο το τραγούδι: «Πάτα με σαν το σταφύλι | πάρε μου τη σιρμαγιά | πάρε μου όλο το ταμείο | απ΄ τη τσέπη τα λεφτά…» ZOOM Θέλει να αφήσει στο πόδι του άνθρωπο ο Χατζημάρκος και αφού δεν του βγήκε με τον Κώστα, το προσπαθεί με το Γιάννη να πάρει τις εκλογές στο Επιμελητήριο ZOOM Παραληρηματική η δήλωση του μπαμπά Ιατρίδη για το διορισμό της Μίκας. Μου θυμίζει το άλλο παλιό τραγούδι: «τους κέρασε γλυκό | τους κέρασε και μέντα |μα για το φονικό δεν είπανε κουβέντα» ZOOM Ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που… πεθαίνουν από έρωτα! Η 18χρονη, από την Κω, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει από ερωτική απογοήτευση! Διάβαζα, ένα από τα καλύτερα ποιήματα της σύγχρονης ελληνικής ποίησης: «Ο πληθυντικός αριθμός», της Κικής Δημουλά: «Ο έρωτας, όνομα ουσιαστικόν, πολύ ουσιαστικόν, ενικού αριθμού, γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού, γένους ανυπεράσπιστου. Πληθυντικός αριθμός οι ανυπεράσπιστοι έρωτες ZOOM Κι η τοπική πολιτική επικαιρότητα, των τελευταίων ημερών, μ΄ έκανε να θυμηθώ μια φράση του Μαχάτμα Γκάντι, κάποτε: «Όταν είμαι σε στενοχώρια και απόγνωση θυμάμαι ότι σε ολάκερη την ιστορία του ανθρώπου, ο δρόμος της αλήθειας και της αγάπης πάντοτε επικρατούσε στο τέλος. Υπήρξαν δολοφόνοι και τύραννοι και για κάποια χρόνια φαίνονταν παντοδύναμοι και ανίκητοι. Στο τέλος, όμως, γκρεμίζονταν. Όλοι. Πάντα».