Η αξιοποίηση των ακινήτων του δημοσίου

Τις απόψεις του για θέματα της τοπικής επικαιρότητας, εκφράζει με επιστολή του ο επιχειρηματίας κ. Κώστας Σαρρής, ο οποίος συγκεκριμένα αναφέρει τα εξής: “Κύριε Διευθυντά, Παίρνοντας αφορμή από δύο δημοσιεύσεις της εφημερίδας σας. Μια στο φύλλο Παρασκευής σχετικά με το “Ξεπούλημα της δημόσιας (;!!!) περιουσίας” και μια στο φύλλο του Σαββάτου σχετικά με το δάκρυ του μικρού Βασίλη του Ρομά που είναι ξεσπιτωμένος, θέλω να απευθύνω 2 (δύο) ερωτήματα απορίες και θα περιμένω μια σοβαρή απάντηση. Στην περίπτωση της δημόσιας (;!!!) περιουσίας κι επειδή εγώ την θυμάμαι όπως λειτουργούσε πριν να αποφασίσει το δημόσιο να την “ρημάξει” κι έχοντας ως δεδομένα 1) την ανικανότητα του δημοσίου όχι μόνο να δημιουργήσει αλλά έστω και να συντηρήσει αυτά που οι μισητοί κατακτητές μας κληροδότησαν, 2) την έλλειψη κεφαλαίων του δημοσίου. ΕΡΩΤΩ...Πώς και πότε θα ξαναδούμε οι ροδίτες την αποκατάσταση όλων όσων σήμερα φαντάζουν ευχάριστο όνειρο!!! Δεν μ’ ενδιαφέρει η γνώμη όσων αρεσκούνται στην θέα του Γηροκομείου, του Ροδινιού, της Έπαυλης και όλων όσων άλλων κτιρίων και εκτάσεων υπάρχουν και μαρτυρείται η λειτουργία από τους σχετικά μεγάλης ηλικίας συμπολίτες μας ή θα παραχωρηθούν σε ιδιώτες ή θα παραμείνουν έτσι αναξιοποίητα και θλιβερά. Το δεύτερο ερώτημά μου αφορά το δάκρυ του Βασίλη. Συμφωνώ απόλυτα και ανακηρύσσω τον Βασίλη ήρωα αφού ανταγωνίζεται στην τάξη του συμμαθητές με λυμένα τα βασικά προβλήματα διαβίωσης. Όμως το πρόβλημα δεν λέγεται Βασίλης αλλά γενικά Ρομά που θα πει ότι μια ομάδα πληθυσμού θέλει να επιβάλει σε όλους τους άλλους μια άγνωστη ζωή, έναν άγνωστο τρόπο ζωής, αφού αυτή η ράτσα ήταν τελείως άγνωστη στα Δωδεκάνησα, αφού δεν ξέραμε την λέξη καταυλισμός στην πράξη. Ξέραμε την ζητιάνα από μερικούς ανήμπορους μετρημένους στα δάχτυλα για τους οποίους όλη η κοινωνία φρόντιζε. Όχι σαν επάγγελμα. Δεν δεχόμαστε λοιπόν οι Ροδίτες αλλαγή του τρόπου ζωής μας από μερικούς όποιοι και νάναι. Ας φροντίσουν αυτοί να ζήσουν σε σπίτια επαγγελλόμενοι όχι επαίτεια αλλά πραγματική δουλειά. Η δικαιολογία της ιδιαιτερότητας της ζωής τους ας ισχύσει στα μέρη όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. Εμείς σαν κοινωνία θυμίζουμε σφουγγάρι μόνον για όσους εντάσσονται στην κοινωνία μας. Όχι σε όσους θέλουν να μας εντάξουν στα δικά τους δεδομένα. Στο προσωπικό της επιχείρησής μου ανήκουν και Ρομά άλλης χώρας οι οποίοι έχουν και την δουλειά τους και την οικογένειά τους και το σπίτι τους. Αυτοί γιατί;;; Με εκτίμηση Κ. Σαρρής