ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Γράφει ο Θάνος Ζέλκας Αν λάβουμε υπόψη τους ισχυρισμούς των Μάγια για την καταστροφή του κόσμου την 21η Δεκεμβρίου του 2012 μέσα από το περιβόητο ημερολόγιό τους, τότε αυτό μάλλον αποτελεί το τελευταίο μου άρθρο. Θα ήθελα λοιπόν αυτό το άρθρο να το αφιερώσω στο πιο υψηλό κατά την άποψή μου ιδανικό της ανθρωπότητας, που δεν είναι η επιστήμη, δεν είναι η γνώση, δεν είναι κάτι τόσο περίπλοκο. Αυτό το ιδανικό είναι η φιλία. Η φιλία είναι έννοια που γίνεται εύκολα αντιληπτή από όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτου χρώματος, θρησκεύματος, πεποιθήσεων και μορφωτικού επιπέδου. Είναι από τα χαρακτηριστικά της φυλής μας που δεν χρειάζονται κωδικοποίηση και αποκωδικοποίηση. Είναι η προέκταση της κοινωνικότητας του αριστοτελικού ανθρώπου. Δυο παιδιά σε μια αλάνα μπορούν να σπάσουν κάθε γλωσσικό εμπόδιο και κάθε ταμπού που έχουν δημιουργήσει οι μεγάλοι. Είναι οι «αύρες» που ταιριάζουν ή απωθούνται κι έτσι αυθόρμητα γεννιούνται και άλλα συναισθήματα, όπως ο αλτρουισμός και η αυτοθυσία. O αμερικανός ποιητής Whitman Walt κάποτε αναρωτήθηκε: «Αναμφίβολα, οι εχθροί μου μού άξιζαν, όμως δεν ξέρω αν άξιζα τους φίλους μου». Σίγουρα όλοι μας σε κάποια στιγμή της ζωής μας, συνήθως δύσκολη καθότι εκεί δοκιμάζονται οι σχέσεις των ανθρώπων, γεμίσαμε με την ίδια απορία. Η απάντηση μπορεί να βρίσκεται στη σφαίρα της μεταφυσικής, η ουσία όμως παραμένει η ίδια. Σ’ εκείνη τη στιγμή, σ’ εκείνο το σημείο του πλανήτη που νιώσαμε ότι το πρόβλημά μας είναι το δυσκολότερο που αντιμετωπίστηκε ποτέ σ’ όλο το σύμπαν, βρέθηκε ένας άνθρωπος να σταθεί δίπλα μας χωρίς να περιμένει ανταπόδοση και αυτό είναι κάτι το συναρπαστικό. Είναι μια ευλογία που ενδεχόμενα να αγνοούμε σε καθημερινή βάση. Αν λοιπόν σήμερα είχα κληθεί να γράψω τον επίλογο στο βιβλίο της ζωής μου, δεν θα σκεφτόμουν τίποτα άλλο από να τον αφιερώσω όλον στους πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μου. Σ’ αυτούς που μοιραστήκαμε μαζί όνειρα και στιγμές. Σ’ εκείνους που ήταν απλά εκεί όταν τους είχα ανάγκη. Σ’ εκείνους που δεν γνώριζα ότι ήταν φίλοι και το απέδειξαν μόνο την ώρα που οι συνθήκες το επέτρεψαν. Μπορεί να υπήρξαν και άνθρωποι που πικράθηκαν από τις αμέτρητες ιδιοτροπίες μου, που ανταλλάξαμε κάποιες στενόχωρες κουβέντες, που χώρισαν οι δρόμοι μας για τον οποιοδήποτε λόγο. Σ’ αυτό τον επίλογο όμως δεν χωρούν μίζερες και μικροπρεπείς σκέψεις. Κάποιες φορές και οι «αύρες» συγκρούονται με τον ίδιο τρόπο που έλκονται. Έτσι είναι η ζωή. Απρόβλεπτη. Κι αν όντως οι ώρες μας πάνω σ’ αυτό τον μικρό βράχο της απεραντοσύνης της οικουμένης είναι μετρημένες, ποιο θα ήταν το νόημα να θυμηθούμε αυτά που μας στενοχωρούν; Είναι μια άλλη έννοια, η συγχώρεση, που μπορεί να τα σβήσει όλα και να μας ξεπροβοδίσει στην αιωνιότητα αγνούς και καθαρούς όπως την πρώτη στιγμή που άλλο ένα θαύμα μας έφερε πάνω στη Γη. Πώς άλλωστε τη ζητάμε όλοι στο Θεό που πιστεύουμε όταν εμείς αδυνατούμε να τη δώσουμε; Είναι τόσο απλό και τόσο εύκολο συγχρόνως. Είτε πλησιάζει είτε όχι η συντέλεια είναι μια μοναδική ευκαιρία για όλους μας να γκρεμίσουμε τα τεράστια τείχη του εγωισμού που χτίσαμε γύρω από τους εαυτούς μας, να αφήσουμε το πιο ωραίο χαμόγελο να φωτίσει το πρόσωπό μας και να δείξουμε την αγάπη μας με τον απλούστερο τρόπο στους φίλους μας. Αναβάλλοντας το συνεχώς μπορεί να μην προλάβουμε να το κάνουμε ποτέ. Σίγουρα κανείς από εμάς δεν μπορεί να προβλέψει ποια θα είναι η τελευταία του μέρα. Μπορεί όμως τις ημέρες που απομένουν να τις γεμίσει με πράξεις που κάνουν τον κόσμο καλύτερο. Διότι το εισιτήριο για τον Παράδεισο δεν το εξασφαλίζει κάποιος με το περιεχόμενο της τσέπης του αλλά με το περιεχόμενο της καρδιάς του…