Γκάνα 2, Η κρουαζιέρα της γλυκοπατάτας

Είναι οι "Πάμε γι’ άλλα", ή αλλιώς, η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης. Όλο πάνε γι’ άλλα, κι όλο εδώ γυρίζουν, στο ορμητήριό τους, πλημμυρισμένοι από εικόνες κι αισθήσεις απ' αυτό τον κόσμο "τον μικρό, τον μέγα" του οποίου αποτελούμε μια ελάχιστη λ

Είναι οι "Πάμε γι’ άλλα", ή αλλιώς, η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης. Όλο πάνε γι’ άλλα, κι όμως όλο εδώ γυρίζουν, στο ορμητήριό τους, πλημμυρισμένοι από εικόνες κι αισθήσεις απ' αυτό τον κόσμο "τον μικρό, τον μέγα" του οποίου αποτελούμε μια ελάχιστη λεπτομέρεια.

Η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης μοιράζονται τις εμπειρίες τους από τα δεκάδες ταξίδια τους με παλιούς και νέους φίλους μέσα από χιλιάδες φωτογραφίες απ’ όλο σχεδόν τον πλανήτη. Ανοίγουν κουβέντες αμοιβαίας πληροφόρησης στην υπηρεσία της γνώσης. Είναι κι αυτό ένα ταξίδι. Και μάλιστα με πάρα πολλούς συνταξιδιώτες.

Κάθε εβδομάδα γινόμαστε νοητά συνοδοιπόροι των "Πάμε γι’ άλλα" και περιπλανιόμαστε μέσα και έξω από τα ελληνικά σύνορα.

Γκάνα 2, Η κρουαζιέρα της γλυκοπατάτας



Σαράντα περίπου χιλιόμετρα πριν ο Βόλτας αδειάσει τα νερά του στον Κόλπο της Γουινέας, στον Ατλαντικό, υπάρχει ένα τεχνητό φράγμα πάνω στην πόλη Ακοσόμπο. Πόλη! τέλος πάντων. [...] Εκτός από τις πολυάριθμες ψαροπιρόγες, η λίμνη Βόλτα διαπλέεται από δυο - τρία μικρά φεριμποτάκια κι από ένα κάπως πιο μεγάλο: το διάσημο (στην Γκάνα) Γιάπεϊ Κουήν. [...]



[...] Ο προξενικός υπάλληλος της Γκάνας στην Αθήνα μου το είχε χαρακτηρίσει ως κρουαζιερόπλοιο. Καλά ε! Έχει καμπίνες; Οφκόρς, σερ, μόνο που θα πρέπει να τις κλείσετε επιτόπου. Γιατί επιτόπου; Η έκφρασή του με ψύλλιασε ότι είμαι βαθειά νυχτωμένος. Κι έτσι, διατρέχοντας επί τόσες μέρες Μπενίν, Τόγκο και Γκάνα χύνοντας ποτάμια ιδρώτα, ονειρευόμαστε, η Ισαβέλλα, ο Σάτσο, εγώ και το Μαράκι (εις μία λέξη ως συνήθως) μια μυοχαλαρωτική κρουαζιέρα. [...] 



[...] Η Ταμάλε, κατά τη γνώμη μου, είναι η πιο αυθεντική και η αισθητικώς πιο ενδιαφέρουσα πόλη της Γκάνας. Τίποτα το εξαιρετικό από αρχιτεκτονική άποψη. Η γνωστή αφρικανική απλότητα. Η γνωστή αφρικανική φτώχεια. Αλλά, να, τα χρώματα, οι άνθρωποι, τα παζάρια… [...]



[...] Απ’ την Ταμάλε πήραμε και τις τελευταίες πληροφορίες για το Γιάπεϊ Κουήν. [...] Τέσσερις σειρές από τεράστια στοιβαγμένα τελάρα-κλουβιά εκ των οποίων οι δύο μεσαίες σειρές κολλητές έτσι ώστε ν’ αφήνουν δύο πλαϊνούς διάδρομους ίσα για να περνάς στριμόκωλα. [...] Είμαι στη γέφυρα δίπλα στο πιλοτήριο. Θέση στρατηγικής σημασίας για το φωτογραφικό μου βίτσιο. [...]



[...] ʼνθρωποι, μπόγοι, εμπορεύματα, κατσίκες, όλα ένα! Όσο για μας, τα συναισθήματα ταλαντεύονται ανάμεσα στην ανακούφιση και την ενοχή για την προνομιακή μας θέση. Το πρόβλημά μας τώρα είναι το πώς θα κοιμηθούμε τέσσερα άτομα σε δυο στενές κουκέτες. Πρόβλημα πολυτελείας, φυσικά, όταν βλέπεις τι γίνεται από κάτω μας. [...]



[...] Έχουμε προσαράξει σ’ ένα παραλίμνιο σημείο αλλά πέρα από ένα υπαίθριο κουρείο κοντά στην όχθη και κάτι σαν ψιλικατζίδικο δεν διακρίνω τίποτα που να θυμίζει έστω και χωριό. Το Γιάπεϊ Κουήν έχει ρίξει τον καταπέλτη του μέσα στο νερό αφού δεν υπάρχει κανενός είδους προβλήτα να τον αποθέσει. [...]



[...] Στο χωματόδρομο που φτάνει μέχρι τη λίμνη περιμένουν καμιά δεκαριά φορτηγά υπερφορτωμένα με γιαμ. Το γιαμ είναι ένα είδος τεράστιου και επιμήκους γεώμηλου που θρέφει αυτή την περιοχή της Αφρικής εδώ και αιώνες. Εν ολίγοις, έχουμε προσαράξει σ’ ένα απ τα σημεία της λίμνης όπου συγκεντρώνεται η παραγωγή του. [...]



[...] Αποφασίσαμε να βγούμε έξω, στο χωριό. Βουτήξαμε κανονικά μέχρι το γόνατο. Εγώ είχα ανεβάσει το παντελόνι, το ίδιο κι η Ισαβέλλα. Γίναμε χάλια, αλλά δεν βαριέσαι… Βγήκαμε στην ακτή, κάναμε βόλτα σ’ ένα χωριό και επισκεφτήκαμε το σχολείο όπου είδαμε τα παιδάκια και μιλήσαμε και λίγο με το δάσκαλο. Ήτανε γενικά πολύ καλοσυνάτοι κι ευγενικοί άνθρωποι. [...]



[...] Έχει νυχτώσει και το φόρτωμα συνεχίζεται με τους προβολείς του πλοίου. Οι γυναίκες για να περάσουν από τα φορτηγά μέσα στο πλοίο μπαίνουνε στο νερό μέχρι λίγο πιο κάτω απ το στήθος. Βρεγμένες με κολλημένα τα ρούχα και τις πατάτες στο κεφάλι. Οι άντρες ανεβασμένοι πάνω στα κασόνια… Τις στοιβάζουνε με πολύ στυλ, έτσι, με κάποια γεωμετρική διάταξη. Και μόλις αδειάζουν οι λεκάνες, ξανά οι γυναίκες μες το νερό. Αυτή η αλυσίδα παραγωγής συνεχίζεται εδώ και ώρες… [...]

Διαβάστε περισσότερα στο www.zyrinis.gr.
var switchTo5x=true; stLight.options({publisher: "a62b7025-1c15-422d-b317-4315738b6bb8"});