Φέρουσα ικανότητα και επενδύσεις

Γράφει ο Δημήτρης Προκοπίου Επένδυση μάθαμε ότι είναι η αγορά μέσων παραγωγής. Στη σύγχρονη Ελλάδα επένδυση θεωρείται η αγορά μετοχών και η ιδιωτικοποίηση. Η αλλαγή δηλαδή ιδιοκτητών μιας επιχείρησης. Σίγουρα στον τουρισμό είχαμε πραγματικές επενδύσεις μια και μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες μέχρι μικρές επιχειρήσεις ενοικιαζομένων δωματίων, κατασκευάστηκαν στη χώρα. Μέχρι σήμερα δεν έχουν γίνει επενδύσεις μεγάλου βεληνεκούς στη χώρα παρά μόνο η cosco… H ανάπτυξη μερικών νήσων στη χώρα θα ήταν καλή ιδέα. Νησιών που δεν έχουν αναπτυχτεί και δεν είναι βιότοποι…. Ο Σκορπιός της οικογένειας μεγιστάνων Ωνάση πουλήθηκε να γίνει ανάπτυξη περαιτέρω εκεί τότε θα έχουμε ανάπτυξη και όχι «ανάπτυξη». Η ανάπτυξη μέχρι τώρα βασίζεται σε επιχειρηματικό πνεύμα και πράξεις σε συνδυασμό με σωστή εκμετάλλευση κεφαλαίων και περιβάλλοντος. Μέχρι σήμερα οι τοπικές διοικητικές αρχές δεν έκαναν πάντα τις πρωτεύουσες υποδομές…. Έφτιαχναν δρόμους ενώ το σκουπίδι και το αστικά λύματα ήταν παντού. Δεν επένδυαν όλοι στον πολιτισμό. Υπάρχει πρωτεύουσα νομού με περιφερειακό και χωρίς εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων…..θλίψη. Στην πόλη αυτή οι κλίνες μειώθηκαν κατά 50%. Αυτό έγινε μια και επιπλέον της ύπαρξης λυμάτων η παραλία διαλύθηκε για να γίνει λεωφόρος τύπου “Μόντε Κάρλο” όπως είπαν κάποιοι άφρονες…. Τοπικοί ήρωες. Η έννοια της φέρουσας ικανότητας είχε αρχικά διατυπωθεί στον κλάδο της βιολογίας για να αποσαφηνίσει την σχέση που υπάρχει ανάμεσα στον περιβάλλον χώρο και τα ζώα. Αφορούσε την ικανότητα αφομοίωσης και επανάκαμψης του περιβάλλοντος και την βιωσιμότητα των ζώων. Στον χώρο της αναψυχής, η έννοια της φέρουσας ικανότητας έχει μελετηθεί πάρα πολύ. Οι πρώτες αναφορές στην έννοια είχαν γίνει από τον Lowell Sumner το 1936 ο οποίος ανέφερε πως «τα πάρκα δεν μπορούν να υποδεχτούν απεριόριστο αριθμό επισκεπτών» και ότι η χρήση των φυσικών οικοσυστημάτων πρέπει να διατηρείται στα όρια της φέρουσας ικανότητας. Στις αρχές τις δεκαετίας του 1960 η προσοχή των ερευνητών επικεντρώθηκε στους κοινωνικούς παράγοντες της φέρουσας ικανότητας. Ήταν γενικά αποδεκτό πως τα αυξανόμενα επίπεδα χρήσης άλλαζαν την φύση της εμπειρίας αναψυχής που προσέφερε μια συγκεκριμένη περιοχή σε τέτοιο βαθμό που διέφερε εντελώς από αυτήν που αρχικά προσέλκυσε τους επισκέπτες. Στις δεκαετίες του 1970 και του 1980 οι έρευνες για φέρουσα ικανότητα αναφέρονταν στην σχέση ανάμεσα στα επίπεδα χρήσης και την ικανοποίηση των επισκεπτών, αλλά άρχισαν επίσης να ερευνούν τους οικολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες της φέρουσας ικανότητας. Παρά τις κριτικές που υπήρξαν για την δυνατότητα εφαρμογής της φέρουσας ικανότητας οι έρευνες συνεχίστηκαν και επικεντρώθηκαν στις επόμενες δεκαετίες σε θέματα ειδικών μορφών τουρισμού. Τέλος τα τελευταία χρόνια, υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για τις μεθόδους εφαρμογής της φέρουσας ικανότητας με την χρήση νέων τεχνολογιών και συστημάτων γεωγραφικής ανάλυσης (G.I.S.).