Η Μελίνα, τα μάρμαρα..., το αύριο

Γράφει ο αρχιτέκτονας μηχανικός Αγαπητός Ξάνθης Σ΄ ένα κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο, το κοινό απογειώθηκε λίγες στιγμές από την μαγευτική παρουσία του αφιερώματος για την αξέχαστη Μελίνα Μερκούρη, το οποίο πραγματοποιήθηκε πριν λίγες ημέρες. Ένας συνδυασμός λόγου, ντοκιμαντέρ, μουσικής, τραγουδιού σε μια αρμονική εκδήλωση για να μας υπενθυμίσει την προσωπικότητα της μεγάλης Χαμένης. Η «αρχιτεκτόνισσα» της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, η ιέρεια της Τέχνης, όπως την ονομάτισε ο τ. Δήμαρχος Μάνος Κόκινος, η απρόβλεπτη όπως την χαρακτήρισε ο τ. Δήμαρχος Σάββας Καραγιάννης, η σπίθα διαλόγου και συνεννόησης για την Ρόδο, όπως την υπόδειξε ο τ. Δήμαρχος Γιώργος Γιαννόπουλος και ως άγριο Θηλυκό η οποία αποσπούσε την προσοχή και ερωτευμένη με την Ρόδο όπως την περιέγραψε ο εξαίρετος κριτικός Θεάτρου-Θεατρολόγος, Κώστας Γεωργουσόπουλος. Πράγματι όλοι οι συμμετέχοντες υπό την αιγίδα του ΔΟΠΑΡ με τον άρτιο συντονισμό του σκηνοθέτη Ζαχαρία Αγγελάκου και του αντιδημάρχου Σάββα Διακοσταματίου, έδωσαν την ψυχή τους μαζί με τις εκλεκτές ερμηνεύτριες των τραγουδιών ώστε να αποδοθεί στο ολοκληρωμένο όλη η καλλιτεχνική πορεία της πρωταγωνίστριας. Το παίξιμο λόγου και εικόνας, ήχου και σκηνικής παρουσίας ήταν ένα μείγμα που θα μείνει αξέχαστο και συνάμμα, μας υπενθύμισε ότι ακόμη και σήμερα, εποχή της απαξίωσης και της κατήφειας, μεγάλες γυναίκες παραμένουν στη ανάμνησή σας γιατί απλά δεν έχουν πεθάνει μέσα από τις καινοτόμες ιδέες τους και τις πρωτοποριακές σκέψεις. Δεν θα σταθώ στην Προγραμματική Σύμβαση του κατόρθωσε να επιβάλει η Μελίνα για την Πόλη της Ρόδου και την Μεσαιωνική Πόλη, η οποία δυστυχώς αποστεώθηκε το 2004 (ακόμη μια φορά εμείς ήμασταν αδύναμοι να διαχειριστούμε την προίκα της) και τα τόσα καλά που συνέβαλε για όλο το νησί σε επίπεδο δράσεων αλλά και συνύπαρξης και διαλόγου όπως υπογράμμισε ο κ.Γιαννόπουλος, ούτε στην θεσμοθέτηση των ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ, αλλά στο εθνικό έργο που πρόσφερε στη χώρα με την πολιτική τόλμη και την υπερβατικότητα. Μια από τις ρήσεις της αξέχαστης ήταν «όταν επιστρέψουν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα στην Ελλάδα τότε θα ξαναγεννηθώ», υπογραμμίζοντας τον αγώνα που έδωσε για την επιστροφή από το Βρετανικό Μουσείο στο φυσικό τους χώρο. Βεβαίως είναι πολύ δύσκολο η επιτυχία του οράματος της Μελίνας, μιας και οι ιθύνοντες Βρετανοί ισχυρίζονται την αδυναμία της χώρας μας να ανταποκριθεί στo «πολιτιστικό βάρος» των Μαρμάρων, βάλλοντας σε όποιον εκφράσει αντίθετη άποψη όπως συνέβηκε πρόσφατα και με τον ηθοποιό John Clooney επικολλώντας του χιτλερικές απόψεις. Υιοθετώντας την θέση του Τάκη Θεοδωρόπουλου που σ’ ένα άρθρο στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» έγραψε « Το ζήτημα των Γλυπτών δεν είναι πολιτικό, δεν είναι ιδεολογικό. Δεν είναι εθνικό με τον ίδιο τρόπο που είναι οι βραχονησίδες του Αιγαίου ή τα ναυτικά μίλια της επικράτειας. Το ζήτημα των Γλυπτών είναι κατεξοχήν πολιτισμικό. Αγγίζει τον σκληρό πυρήνα του ευρωπαϊκού πολιτισμού και κατ΄ επέκταση του δυτικού, τον τρόπο που φτιάχτηκαν τα μουσεία και το τρόπο που οργανώθηκαν οι αντιλήψεις μας για τα αριστουργήματα της τέχνης. Ο Υπ. Πολιτισμού οφείλει να ανακοινώσει πως η χώρα μας είναι διατιθέμενη να υπερασπιστεί τα έργα του ελληνικού πολιτισμού όπου και αν βρίσκονται, με την ιδιαιτερότητα των Μαρμάρων του Παρθενώνα τα οποία αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του πολεοδομικού συνόλου του Βράχου». Διακρίνουμε συνεπώς την πολλαπλή προσπάθεια η οποία οφείλεται να καταβληθεί για το συγκεκριμένο εγχείρημα από την χώρα μέσα στα νέα δεδομένα και την αντίληψη της παγκοσμιοποίησης, πατώντας βέβαια στα χνάρια της αείμνηστης. Η Ελλάδα μπορεί να το επιτύχει με οργανωμένο τρόπο, δουλειά και πειστικότητα. Γιατί όπως είπε και ο παραβρεθείς αδελφός της, Σπύρος Μερκούρης, «ο Πολιτισμός αντλεί από το παρελθόν, σχηματίζει το παρόν και τροφοδοτεί το μέλλον». Ένα μέλλον που το επιζητάει η χώρα του φωτός ώστε να λάμψει και πάλι, ένα μέλλον που η θάλασσα της χώρας μας θα είναι καταγάλανη και θα αποδίδει την αύρα της δημιουργίας, ένα μέλλον που θα είναι στέρεο πάνω στην πέτρα της εργασίας του σμιλεύματος και της συμπαγούς μαρμάρινης προσπάθειας. Το πνεύμα της Μελίνας για δημιουργία και υπερβατικότητα ας γίνει πυξίδα για εμάς στο ζοφερό παρόν για ένα εναλλακτικό αύριο…