Η πολύπαθη... παραλία του Ενυδρείου

Τα… χάλια μας, που καθημερινά συμβαίνουν σε μια από τις πιο πολυσύχναστες παραλίες του νησιού μας, περιγράφει με έναν πρωτότυπο τρόπο συμπολίτης μας.

Στην επιστολή του προς τη «Ροδιακή» σημειώνει συγκεκριμένα:
Σουρεαλιστικό τοπίο. Γεμάτο χρώματα. Φυλές ανθρώπων. Κάθε σεζόν το ίδιο σκηνικό που ίσως έπαψε πια να προκαλεί και να προσβάλει. Μας επέβαλλαν με την απραξία τους να το συνηθίσουμε κι αυτό, όπως πολλά άλλα.
Ασιάτισσες μασέζ. Τιμοκατάλογος στο χέρι για το πόσο πάει το μασάζ σε πόδια, κορμό… Πάνω κάτω όλη την ώρα.
Οι έγχρωμοι τύπου Τζαμάικα που πουλάνε βραχιολάκια. Be happy.

Οι αφρικανές, που άλλες πουλάνε εργόχειρα; άλλες φτιάχνουν μαλλιά «ράστα». Hakuna matata. Τα γκρουπάκια της Ορφανίδου που μοιράζουν καρτούλες στα νέα παιδιά για να αυξήσουν την πελατία τους στο bar street. Άσε τα φρούτα, τα ποτά, για όλα τα γούστα. Συνωστισμός στο πήγαινε έλα. Στο δούναι και λαβείν. Επιστέγασμα η εκκωφαντική μουσική με τα άπειρα ντεσιμπέλ απ’ τα μεσημεριανά πάρτι που γίνο-νται από διάφορες επιχειρήσεις, με την ετοιμόρροπη περίφραξη όπου μεθυσμένοι νεαροί βγάζουν το αλκοόλ που έχουν καταναλώσει. Λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι ατάκτως ερριμένοι. Τα απαρίθμησαν και τα περιέγραψαν όλα αυτά σαφώς καλύτερα και τοπικοί μας άρχοντες. Λύση όμως; Δεν έγραψαν. Προσωπικό συμπέρασμα επιτρέψτε μου: καλοταϊσμένη Λερναία Ύδρα. Μπορεί η παραλία να είναι κεντρική, πολυσύχναστη, ελεύθερη, εύκολη, προσβάσιμη. Αχανής όμως δεν είναι. Θα μπορούσε να είναι και όμορφη.