Μυθοπλασία και πραγματικότητα (Καραμανλής ο Εθνάρχης)

Ούτε γιορτές ούτε πανηγύρια, σοφά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατάργησε την φιέστα στον Προεδρικό κήπο

Σαράντα χρόνια πέρασαν από εκείνο τον θλιβερό Ιούλιο ΕΘΝΙΚΗΣ ταπείνωσης και Εθνικού ακρωτηριασμού, επαναπαυθήκαμε τότε υιοθετώντας το "ουδέν κακόν αμιγές καλού", πατσίσαμε τον ακρωτηριασμό και την ταπείνωση με την κατάρρευση του ΧΟΥΝΤΙΚΟΥ εκτρώματος.

Ούτε γιορτές ούτε πανηγύρια, σοφά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατάργησε την φιέστα στον Προεδρικό κήπο ίσως με τη δεύτερη σκέψη ότι θα έπρεπε να είναι μια επέτειος περισυλλογής και ανάλυσης του πώς και γιατί συνέβησαν τότε όσα συνέβησαν. Δηλώσεις μηνύματα και αρθρογραφίες περιορίστηκαν σε "δεκάρικους" για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και την συμβολή του ενός ή του άλλου στο στέριωμα της και την εξέλιξη της.

Πρώτη επιλογή των κατ’ εντολή και καθ’ υπόδειξη κονδυλοφόρων η "Αγιοποίηση" του ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ του Πρεσβυτέρου και η ανάδειξη του σε σωτήρα του Έθνους και σκαπανέα- εμπνευστή- καθοδηγητή της μετέπειτα πορείας της χώρας.

Κουβέντα για το παρελθόν και τις ευθύνες του για την στρεβλή και χωρίς προγραμματισμό ανάπτυξη της χώρας στην πρώτη του οκταετία, κουβέντα για το Κράτος της Δεξιάς και το παρακράτος, ούτε λέξη για τον συνεχή βιασμό επί των ημερών του των Δημοκρατικών Ελευθεριών των πολιτών, ούτε συζήτηση για τις εκλογικές νοθείες, καμμιά αναφορά των Παλατιανών του σχέσεων. Καμιά αναφορά στην αντικοινοβουλευτική του συμπεριφορά και την απόδραση του στο Παρίσι μετά την εκλογική του ήττα το 1963.

Τα επτά χρόνια σιωπής, σιωπής που εκείνη την περίοδο φάνταζε ή ήταν αποδοχή του ΧΟΥΝΤΙΚΟΥ καθεστώτος τα τρώει το μαύρο σκοτάδι, όλοι οι κονδυλοφόροι έχουν πάθει συλλογική αμνησία, αμνηστεύσουν τον εκλεκτό τους όπως αμνήστευσε στην πράξη όλους τους υπεύθυνους του Πραξικοπήματος και της Κυπριακής τραγωδίας με το " στιγμιαίο " του αδικήματος.

Ούτε λέξη για το ποιες δυνάμεις και ποια συμφέροντα τον επέλεξαν ως διαχειριστή της επόμενης μέρας μετά την πτώση της Χούντας.

Στέκονται οι "αγιοποιητές" σε τρία γεγονότα επιλεκτικής επιλογής και πάνω τους στηρίζουν ύμνους και δοξασίες.

Είναι πράγματι καθοριστικοί σταθμοί για την πορεία της χώρας η Ένταξη στην Ε.Ε, η επίλυση του Πολιτειακού ζητήματος και η ομαλή λειτουργία της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

Την ίδια περίοδο με εμάς άλλες δυο Ευρωπαϊκές χώρες ΙΣΠΑΝΙΑ και ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ έζησαν τις ίδιες καταστάσεις, χωρίς ιδιαίτερα σκληρά τιμήματα απαλλάχτηκαν από τα στρατοκρατικά τους καθεστώτα, εγκαθίδρυσαν Κοινοβουλευτικά πολιτεύματα και εντάχθηκαν στην Ε.Ε.

Σε καμιά από αυτές τις χώρες δεν επιχειρήθηκε η "Αγιοποίηση" κάποιου πολιτικού, Νομοτελειακή λίγο πολύ ήταν η πτώση των Δικτατορικών καθεστώτων στις Ευρωπαϊκές χώρες, Νομοτελειακή και η ένταξη τους στην Ε.Ε για την κάλυψη του κενού που υπήρχε στη σύνθεση της, όπως Νομοτελειακή ήταν και η ένταξη μας στο ΕΥΡΩ.

Μια πιο προσεκτική ματιά για το πώς και γιατί έγινε η τελευταία διεύρυνση της Ε.Ε. με τις χώρες του πρώην Ανατολικού μπλοκ επιβεβαιώνει την διατυπωθείσα άποψη.

Καλές οι προσπάθειες διατήρησης και ενίσχυσης της υστεροφημίας, χτίζεις όμως παλάτια στην άμμο όταν όσα προσπαθείς να λανσάρεις δεν είναι ικανά να αντέξουν την μετέπειτα ιστορική κριτική. Ο καθείς καταγράφεται στις Ιστορικές Δέλτους ανάλογα με τις πράξεις του.

* Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς