«…το γέρικο ερπετό που δεν μπορεί ν’ αλλάξει το δέρμα του, αποκαλεί όλα τ’ άλλα γυμνά και ξεδιάντροπα» Χαλίλ Γκιμπράν

Rodiaki NewsRoom

Το φιλοσοφικό και εύπεπτο κείμενο του Χριστιανού/Φιλόσοφου/ Ποιητή Χαλίλ Γκιμπράν, «το γέρικο ερπετό που δεν μπορεί ν’ αλλάξει το δέρμα του, αποκαλεί όλα τα’ άλλα γυμνά και ξεδιάντροπα…» έρχεται και ξανάρχεται στη θύμηση, καθώς εμείς οι απλοί πολίτες/ψηφοφόροι, παρακολουθούμε με θλίψη τις πρωτοφανείς επιθέσεις, προσβολές και ύβρεις, όχι μόνον σε πρόσωπα, αλλά και σε θεσμούς. Το ‘λεξιλόγιο’ κάποιων, έπαψε πλέον να μας εκπλήσσει – όσο ρυπαρό κι αν είναι – διότι δυστυχώς κατάντησε αναμενόμενο.

Αναβαθμίστηκαν οι ανήκουστες επιθέσεις συγκεκριμένων μελών του Ελληνικού Κοινοβουλίου, διότι τώρα πλέον στοχεύουν ψηλότερα από τους συναδέλφους τους και βάλλουν εναντίον των «θεσμών»! Αναρωτιέται ο κάθε σκεπτόμενος πολίτης/ψηφοφόρος, τι επιδιώκουν με τις επιθέσεις αυτές.

Είναι εύκολο να ερμηνευθούν οι προσωπικές επιθέσεις, όσο βρώμικες και αδικαιολόγητες κι αν είναι, καθώς η Ψυχολογία/Ψυχιατρική μας εξηγεί, ότι αυτοί που προσπαθούν να ταπεινώσουν τους άλλους, υποσυνείδητα γνωρίζουν ότι μειονεκτούν απέναντί τους, γι αυτό στόχος τους είναι να τους «κοντύνουν» και να τους κατεβάσουν στο δικό τους εσωτερικό ύψος. Ξεχνούν ότι οι υβριστές, αποκαλύπτουν με αδιάψευστο τρόπο, το ήθος τους, τους στόχους τους και τα κίνητρά τους. Ευτυχώς, υπάρχουν και ‘υβριζόμενοι’ οι οποίοι δεν απαντούν και δεν ξεπέφτουν σε αυτό το ανέντιμο επίπεδο και οι πολίτες/ψηφοφόροι, το έχουν εκτιμήσει δεόντως.

Ακούγοντας τις προσβολές κι ακόμα χειρότερα τις απειλές που εκτοξεύονται στον μέχρι χθες Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και στον σημερινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, εύλογα αναρωτιέμαι, αν οι πολιτικοί που τις ξεστομίζουν, είναι απολιθώματα της πάλε ποτέ τέως ‘βασιλευομένης Δημοκρατίας’ ή ‘της δικτατορίας’ την οποία ειρίστο εν παρόδω, πρόσφατα βιώσαμε με τη Χούντα των Συνταγματαρχών, αν και παράλογα οι υβριστές διατυμπανίζουν τα αριστερά τους πιστεύω.

«Ό,τι δεν μπορεί ν’ αλλάξει, είναι καταδικασμένο να γίνει απολίθωμα», λένε οι γνώστες και αυτή τη θεωρία την βλέπομε να επαληθεύεται παντού γύρω μας και σε όλα τα επίπεδα. Τα «προϊστορικά» ζώα π.χ. όπως τα μαμούθ, οι δεινόσαυροι, βροντόσαυροι κ.α. δεν μπόρεσαν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες και ‘απολιθώθηκαν’. Επαληθεύεται και στο χώρο των κοινωνικών συνθηκών και ιδεών.

Ο Ότζη π.χ. που βρέθηκε μέσα στους πάγους και είναι χιλιάδων ετών, δεν τα κατάφερε να επιζήσει, εξ αιτίας των αλλαγών στο φυσικό περιβάλλον, επειδή δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί. Η ίδια θεωρία επαληθεύεται και στο χώρο των κοινωνικών συνθηκών, ιδεών και πολιτευμάτων.

Παρατηρούμε τι συνέβη με τα πολιτικά καθεστώτα παλαιοτέρων ιστορικών περιόδων, όπως π.χ. το Φεουδαρχικό Σύστημα, και τα απολυταρχικά καθεστώτα – είτε ήταν κομμουνιστικά (τέως Σοβιετική Ένωση), είτε δεξιά δικτατορικά (Φασιστικά: Χίτλερ, Φράνκο κλπ. ). Προφανώς, σε μερικούς δεν αρέσει η Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική μας Δημοκρατία και επιτίθενται στους θεσμούς, και στις προσωπικότητες που υπηρετούν αυτούς τους Δημοκρατικούς θεσμούς κι εκπροσωπούν την Πατρίδα μας, προσβάλλοντας έτσι την Πατρίδα μας διεθνώς.

Αναρωτιέται κανείς, αν πρόκειται για εθελοτυφλούντες ή για κάποιους που εστιάζουν την προσοχή τους στη σκιά τους, τυφλωμένοι από εγωκεντρισμό, πολιτικά πάθη και ιδεοληψίες και σκοντάφτουν πάνω στις δικές τους αλυσίδες που μόνοι τους φόρεσαν, δηλαδή τις ‘αλυσίδες’ του πάθους, της εμμονής, της μισαλλοδοξίας, που με βεβαιότητα οδηγούν στην αυτοκαταστροφή.

Φωνασκούν, απειλούν, καθυβρίζουν, προσβάλλουν, μερικοί νομίζοντας ότι ο βίαιος άνθρωπος είναι ήρωας, και το πάθος του ονείρου τους, τους κάνει σκλάβους στο ξύπνιο του. «Κομματιάζουν» και διαιρούν κόμματα, για να ιδρύσουν «αποκόμματα» και αρκετοί μας θυμίζουν την λαϊκή παροιμία: «… κι η μυλωνού τον άνδρα της με τους πραματευτάδες…» Η σοφή ρήση του Γκιμπράν, διατυπώνει: «…. Να λυπάστε το έθνος που είναι χωρισμένο σε κομμάτια, και που κάθε κομμάτι θεωρεί τον εαυτό του ένα έθνος….»

Κι εμείς, ‘γεμίσαμε’ ‘εθνοσωτήρες’ και ‘κομματάρχες’ ιδρυτές νέων κομμάτων ή ‘αποκομμάτων’, που αντί για πολιτικό κόμμα, σωστότερο θα ήταν να τ’ ονόμαζαν απλώς: «κώμα».

Δυστυχώς, αυτή την ‘νοοτροπία’, την βιώνομε και στα τοπικά τεκτενόμενα. Και πολλοί είναι αυτοί που μας θυμίζουν την προτροπή του Γερμανού συγγραφέα: «…συκοφαντείτε, συκοφαντείτε, πάντα κάτι θα μείνει…»

Γράφει η Μαίρη Παπανδρέου