Η Ροδίτισσα τραγουδίστρια του “The Voice”

Pοδούλα Λουλουδάκη

Η Νατάσα Καρακατσάνη, με την υπέροχη φωνή και την διακριτική παρουσία

Αυτοί οι ωραίοι νέοι άνθρωποι, οι ταλαντούχοι, οι τολμηροί… οι με σπουδές και όνειρα που βρέθηκαν στη λάθος εποχή!
Τη Νατάσα Καρακατσάνη, την πρωτοακούσαμε οι περισσότεροι το βράδυ εκείνης της Κυριακής, πέρυσι που «η Ροδίτισσα τραγουδίστρια» εμφανίστηκε στο “The Voice”, κι η ερμηνεία της έκανε τη Μελίνα Ασλανίδη να πατήσει το κουμπί, να την κρατήσει στο παιχνίδι και να μάθουμε για εκείνη, για τις σπουδές της, για τη μελωδία της φωνής της, ένα κορίτσι που φαινόταν η ποιότητά του ακόμα και στη χροιά της φωνής του!
Ήταν να μη γίνει η πρώτη γνωριμία και σε Ρόδο και Σύμη την αγκάλιασαν και είναι πια η δική μας Νατάσα Καρακατσάνη, που μου μιλάει και αντιλαμβάνομαι πόσο προσγειωμένη είναι, πόσο γερά πατάει, κι ας δούλεψε γρήγορα με τη Μαρινέλλα, κι ας την επέλεγε νωρίς-νωρίς ο Σταμάτης Φασουλής για τις παραγωγές του…

Ο πολύς κόσμος έμαθε για τη «Ροδίτισσα τραγουδίστρια» όταν εμφανιστήκατε στο “The Voice”! Πού βρισκόσασταν μέχρι τότε;
Έζησα επτά χρόνια στην Αθήνα και δούλευα εκεί σε μουσικοθεατρικές παραστάσεις. Στη Ρόδο ερχόμουν μόνο για διακοπές. Ίσως γι αυτό ο κόσμος να ξαφνιάστηκε από τη ροδίτικη παρουσίαση. Όμως αμέσως οι αντιδράσεις από τη Ρόδο, αλλά και από τη Σύμη, λόγω της καταγωγής της μητέρας μου ήταν πολύ θερμές.

Θυμίστε μας ποιος από τους καλλιτέχνες του “The Voice” σας επέλεξε τότε να μείνετε στο παιχνίδι;
Ήταν η Μελίνα Ασλανίδου την οποία και ευχαριστώ πάρα πολύ. Το παιχνίδι μ΄ έβγαλε σ΄ ένα ευρύ κοινό ωστόσο η διαδρομή μου ξεκίνησε πολύ νωρίτερα και το θεατρικό κοινό της Αθήνας με ήξερε πριν πάω στο Voice.

Πού εμφανιζόσασταν μέχρι τότε;
Έχω δουλέψει σε τρεις παραγωγές που σκηνοθέτησε ο Σταμάτης Φασουλής, έχω δουλέψει κοντά στη Μαρινέλλα, είχα τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην παράσταση “Rend” σε σκηνοθεσία της Θέμιδας Μαρσέλου, όπου ήμουν καλλιτεχνικό ζευγάρι με τον Ησαΐα Ματιάμπα, και έχω συνεργαστεί με πολλούς ακόμη καλλιτέχνες της ελληνικής σκηνής.

Με τη Μαρινέλλα πώς έγινε; Σπάνια ευκαιρία αυτή!
Είχα την τιμή να συμμετέχω στο «Μαρινέλλα-Το Μιούζικαλ» στο θέατρο «Παλλάς» και μετά στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή, κι αυτό ήταν το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό σχολείο που έζησα. Πήγα στην οντισιόν όπου επέλεγε πρόσωπα ο Σταμάτης Φασουλής, τραγούδησα, χόρεψα και με επέλεξε. Το ότι χόρευα και τραγουδούσα κάθε βράδυ δίπλα στη μεγάλη Μαρινέλλα ήταν κάτι μαγικό! Αυτή τη γυναίκα τη θαυμάζω από πολύ μικρή, μεγάλωσα με τα τραγούδια της και το να βρίσκομαι στην ίδια σκηνή μ’ εκείνην ήταν πραγματικά όνειρο. Επί δύο μήνες στο «Παλλάς», κι ένα μήνα στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, μάθαινα. Ακόμα κι όταν δεν βρισκόμουν στη σκηνή ήμουνα στις κουίντες και την έβλεπα. Όσα πτυχία και να έχεις αυτό που μαθαίνεις βλέποντας τέτοιους καλλιτέχνες δεν συγκρίνεται με κανένα πανεπιστήμιο.

Και το λέτε εσείς που έχετε πολλά πτυχία! Τι σπουδές έχετε κάνει;
Είμαι αριστούχος της Ανώτερης Δραματικής Σχολής «Κεντρική Σκηνή» και του Ελληνικού Ωδείου, κι έχω σπουδάσει και μουσικό θέατρο στο Arts Educational School of London.

Πώς ήταν η εμπειρία του Λονδίνου σε ό,τι αφορά τις μουσικές σας σπουδές;
Γενικά το Λονδίνο είναι μια πόλη ανεπτυγμένη καλλιτεχνικά όσο και η Ν. Υόρκη. Ήθελα να πάω σ΄ αυτήν την πόλη για να ανοίξουν οι ορίζοντές μου, το μυαλό μου και να γνωρίσω τους ανθρώπους που διδάσκουν σ΄ αυτά τα εξαιρετικά κολλέγια που είναι πολύ προχωρημένοι στις τεχνικές που χρησιμοποιούν. Ήταν μια καταπληκτική εμπειρία η οποία μ΄ έκανε να εξελιχθώ ως καλλιτέχνης. Στο Λονδίνο όμως αγάπησα πιο πολύ, όσο κι αν ακούγεται παράξενο αυτό, την ελληνική μουσική. Μου έλειψε τόσο πολύ η Λίνα Νικολακοπούλου, οι ελληνικοί ρυθμοί, το ελληνικό τσαγανό που χαρακτηρίζουν τη δική μας μουσική σκηνή. Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα έχει αυτό που δεν το βρίσκεις έξω: το πάθος, το ταμπεραμέντο… Βέβαια αν με ρωτήσετε τώρα θα προτιμούσα να ζω στο Λονδίνο ακόμα. Μια εξαιρετικά «ανοιχτή» κοινωνία, μια πόλη γεμάτη ευγένεια, κι ένας τρόπος ζωής που μου ταιριάζει.

Είναι πολλοί οι νέοι άνθρωποι που αναγκάζονται να φύγουν από την Ελλάδα για οικονομικούς λόγους, για να βρουν δουλειά, τι λέτε γι’ αυτό;
Θεωρώ ότι οι νέοι άνθρωποι πρέπει να παραμένουμε στη χώρα μας και να τη στηρίζουμε σ΄ αυτή τη φάση που βρίσκεται. Όμως ο καθένας έχει δικαίωμα να αγωνιστεί για την προσωπική του ευτυχία όπου κι αν βρίσκεται αυτή. Θα έπρεπε αντί να αναρωτιόμαστε για ποιο λόγο φεύγουν οι νέοι άνθρωποι από την Ελλάδα, να ρωτήσουμε την Ελλάδα γιατί δεν τους κρατάει!

Τι όνειρα έχετε, θέλετε να φτάσετε πολύ ψηλά;
Αυτό που θέλω να φτάσω πάρα πολύ ψηλά είναι η ανθρωπιά μου, η προσφορά μου κυρίως στην κοινωνία, και θα ήθελα να γίνω ένας άνθρωπος που οι πράξεις του να βελτιώνουν την ποιότητα ζωής των ανθρώπων. Ακόμα κι αν είναι να γεμίζω την ψυχή τους με μελωδίες ή εικόνες. Δεν έχω στο νου μου την καριέρα με την έννοια της ανέλιξης και της αναγνωρισιμότητας. Αυτό που έχω στο νου μου είναι να εξελίσσομαι ως άνθρωπος καθημερινά. Οι εμπειρίες της καθημερινότητας είναι αυτές που θα σε κάνουν να ερμηνεύσεις τα τραγούδια, να χορέψεις, και να σταθείς στη σκηνή όπως πρέπει.

Και το χειροκρότημα τι είναι;
Η ανταμοιβή για τις ατέλειωτες πρόβες, είναι η ανταμοιβή για τα ξενύχτια, η ανταμοιβή για το διάβασμα… μπορώ να πω ένα κατεβατό απ΄ αυτά που τραβάμε οι καλλιτέχνες μέχρι να φτάσουμε στο σημείο να μας χειροκροτήσουν. Αλλά θα μείνω στο ότι το χειροκρότημα είναι το πιο γλυκό δώρο που μπορείς να κάνεις σ΄ έναν καλλιτέχνη.

Από μικρή στραφήκατε στο τραγούδι και στο χορό; Τι θυμάστε από εσάς;
Θυμάμαι τη μαμά μου (Ειρήνη Γιαλλουράκη) να με χτενίζει για να δώσω τις πρώτες μου εξετάσεις στο μπαλέτο, εκείνο τον κότσο τον κλασικό… Θυμάμαι να κάνω κοπάνες απ΄ το σχολείο για να πάω στην Τάφρο και να χορέψω μόνη μου πάνω στη σκηνή, με θυμάμαι να παίζω τον πρώτο μου ρόλο στη δραματική σχολή, τη Νίνα από το Γλάρο του Τσέχοφ…

Τώρα βρίσκεστε στη Ρόδο και κάτι ετοιμάζετε… Τι είναι αυτό;
Ετοιμάζω μία συναυλία στο Δημοτικό Θέατρο της Ρόδου για τις 24 Ιανουαρίου με τη στήριξη του ΔΟΠΑΡ και τα έσοδα θα δοθούν για φιλανθρωπικό σκοπό. Αξιόλογοι καλλιτέχνες της Ρόδου μου κάνουν την τιμή να εμφανιστούν μαζί μου στη σκηνή σ΄ ένα πρόγραμμα που θα παρουσιάσουμε με αγαπημένα καινούργια και παλιά τραγούδια. Καλεσμένοι μου είναι οι: Βάλια Ζόππα, Δημήτρης Πασσάλης, Λεωνίδας Σακελλαρίδης, Μάνος Σάββενας και Ελευθέριος Χατζηαντώνης.

Έχει γραφτεί για εσάς ένα τραγούδι, κατάδικό σας, ποιο είναι;
Είναι το πρώτο τραγούδι που γράφτηκε για εμένα και είναι περιττό να σας πω ότι η συγκίνησή μου είναι απερίγραπτη. Λέγεται «Το τραγούδι της φωτιάς» σε στίχους της Μίκας Ντάκα και μουσική του Μάνου Σάββενα. Κυκλοφόρησε πριν από περίπου ένα μήνα στο YouTube. Είναι από Ροδίτες καλλιτέχνες, την σκηνοθεσία του κλιπ την έκανα εγώ με την πολύτιμη βοήθεια μιας άλλης Ροδίτισσας ακόμα της Χριστίνας Γιαλλουράκη που έκανε την εικονοληψία και πραγματικά θέλω να πω ότι αυτή η δουλειά είναι αποτέλεσμα τεσσάρων ανθρώπων που είχαν μόνο μεράκι, τίποτα άλλο.

Ας κλείσουμε μ΄ ένα στίχο, ποιο στίχο τον τραγουδάτε, τον ακούτε, κι είναι σαν να γράφτηκε για εσάς;
«Η ζωή ξεκινά δυνατά και πατά σ΄ άλλους γαλαξίες, συγχωρεί τους πολύ τολμηρούς, τους τρελούς και τις αξίες»…