To σεμινάριο του Θεατρικού Εργαστηρίου “Μάνος Κατράκης” στη Ρόδο

Rodiaki NewsRoom

Στο κοσμικό νησι της Ροδου υπάρχει ενα μέρος που δεν είναι πάνω στον κεντρικό δρόμο, ουτε στην καρδιά του λιμανιού, δεν έχει μεγάλη ταμπέλα και πολύχρωμα διαφημιστικά. . . παρά μονάχο του στέκει περήφανο δίπλα στην αρχαία της Ρόδου κληρονομιά, στο Μόντε Σμιθ.

Πρόκειται για το θεατρικό εργαστήρι "Μανος Κατράκης" υπό τη καλλιτεχνική διεύθυνση του σκηνοθέτη-ηθοποιού κ. Ζαχαρία Αγγελάκου. Σ αυτόν τον ζεστό και δημιουργικό χώρο ολοκληρώθηκε στις 7 Φεβ 2016 το πρώτο σεμινάριο με θέμα "Προσέγγιση στο θεατρικό λόγο και την ποίηση. Τρόποι ανάλυσης χαρακτήρων και ερμηνεία θεατρικών ρόλων, ακολουθώντας τη μέθοδο Στανισλάφσκι. "

Κεντρικό πρόσωπο του σεμιναρίου ο κ. Δημητρης Παπαγιάννης Διευθυντής της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής "Ιακωβος Καμπανέλλης" του Δήμου Αγ. Βαρβάρας, πλαισιωμένος απο τις δασκάλες του εργαστηρίου κ. Βάσω Αγγελάκου και κ. Άννα Έλενα. -"Προσδεθειτε" μας ειπε, (Αγαπηθειτε εννοούσε και άναψε η φωτεινή ένδειξη)και ξεκίνησε το μαγικό του ταξίδι... του λόγου, της λυρικής ποίησης, του αρχέγονου χορού, της δημοτικής μουσικής, του αρχαίου δράματος, του θεάτρου!

Ανέλυσε το υπερφυσικό, αφηγηματικό, δραματικό τραγούδι "του νεκρού αδερφού" τονίζοντας τον κοινό πολιτισμό των Βαλκανίων στα οποία διαδόθηκε καθώς και τη δύναμη του όρκου, της κατάρας, της απώλειας του θρήνου, της ξενιτιάς προσθέτοντας και πινελιές απο το βίο και τη γλώσσα ιδιωμάτων του λαού της ελληνικής υπαίθρου με την αναφορά του στο σκωπτικό ποίημα του Ζαν Ρισπέν, μεταφρασμένο απο τον μεγάλο ποιητή Ζαχαρια Παπαντωνίου, απαγγελωντας το με ενα ιδιαίτερο ύφος που άγγιξε όλες τις ευαίσθητες χορδές του κοινού και το έκανε να μονιάσει λες και συνυπηρχε μαζι μέρες!!!

Στη συνεχεια, τη δεύτερη μέρα μας ανέβασε στου φεγγαριού τη πλάτη να καβαλάμε. . . και μετα να προσγειωνόμαστε απότομα διπλα σ ένα ρυάκι βλέποντας το άψυχο κορμί της Οφηλίας. . και μετά να βουτάμε-με ή χωρις θάλασσα- στην ονειρεμένη ποίηση του Ελύτη... στο Μονόγραμμα!

Σε αυτή την υπέροχη ερωτική τραγωδία, τον ύμνο στην απώλεια... τρυφερότητα, συγκίνηση, συμπλέγματα, πόνος, αγαπη. Πόσο δύσκολα να αφομοιωθεί απο εμας τους θνητούς... και πόσο εύκολο το έκανε ο δάσκαλος. . δεν το ξεζούμισε με πομπώδεις φιλοσοφικές αναλύσεις τουναντίον το έδωσε να το επεξεργαστούμε... εμείς... να το πουμε με τον δικό μας τροπο, λιτά κι απέριττα χωρίς έπαρση και υπερβολή. Και τα κατάφερε! ερωτευτήκαμε ξανά- μ´ακους;-χορεύοντας ένα βαλς... των ονείρων και των πόθων μας!!!

Την τρίτη ημέρα και αφού χάσαμε τον ύπνο μας (υπέροχο πραμα) αναγνώσαμε, αναλύσαμε πιο βαθιά τους ρόλους των ποιημάτων, "μπήκαμε" μέςα πιο πολύ στους χαρακτήρες, ταυτιστήκαμε με τους ήρωες, γίναμε ένα! Αναπαραστήσαμε σκηνές όπως αυτη του χωρισμού της μάνας απο τη κόρη, εκφραστήκαμε ελεύθερα φωνάξαμε με μανία (προξενηταδες), νιώσαμε τη πικρή γεύση των φιλιών του χωρισμού, συλλογιστηκαμε τον πόνο της ξενιτιάς.

Με όλα αυτα-του κ. Παπαγιάννη τα μαγικά-αποκτήσαμε τη τεχνογνωσία να διαβάσουμε νιώθοντας την ασφυξία των ανάμικτων συναισθημάτων χωρίς να πνιγόμαστε!!Δεν ειμαστε στη θεση να αποφασίσουμε αν τον φοβούμεθα-για τον απαράμιλλης ομορφιάς τρόπο ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ της ποίησης ή αν τον θαυμάζουμε για τις γνώσεις του!!

Αυτό ομως που ξεστομίσαμε όλοι με σιγουριά ειναι οτι τον θέλουμε πάλι κοντα μας... Νιώθουμε υπέροχα που ήρθε και... πόσα έφερε... και πόσα δεν ήρθαν ακόμη!!! Υπερβολικα μικρό ένα 3ήμερο για να χωρέσει τις απορίες, τις ανησυχίες και τις αγωνίες μας... και υπερβολικά γλυκό για να συμβιβαστούμε!!!

Και περιμένουμε σε μια νέα συνάντηση και εσάς που δεν ήρθατε γιατί δε ρωτήσατε ή δε μάθατε... απλά χάσατε!!!!