Ο Κάρολος Μαρξ και ο Βασιλικός Θεσμός

Rodiaki NewsRoom

Από μια προσεκτικότερη ανάγνωση των κειμένων του Κάρολου Μαρξ, διαπιστώνουμε ότι ολόκληρο το έργο του διαπνέεται από την απόλυτα δικαιολογημένη αγανάκτηση και οργή αφενός εναντίον των αστικοτσιφλικάδων, ως στυγνών αφεντικών των εξαθλιωμένων κολίγων και αφετέρου κατά των εκμεταλλευτών της εξίσου δυστυχισμένης εργατικής τάξης βιομηχάνων, προγαστόρων ένεκα υπερσιτισμού, χαρακτηριστικού δείγματος ευμάρειας και καλής (;) για την εποχή τους υγείας, ενώ σήμερα οι ανήκοντες στο τζετ σετ διατηρούνται κατά κανόνα λεπτοί, αφού η παχυσαρκία θεωρείται περίπου ως ασθένεια.

Δεν είναι ούτε περίεργο ούτε εκπληκτικό το ότι ο Κάρολος Μαρξ δεν καταφέρεται κατά των βασιλέων, των αριστοκρατών, των πατρικίων και λοιπών ευγενών της εποχής του, διότι αυτοί συγκροτούσαν την τάξη των Ευπατριδών, οι οποίοι διέθεταν σημαντικό μέρος ή και ολόκληρη την περιουσία τους για φιλανθρωπικούς σκοπούς, πράγμα που έχει πλέον εντελώς εκλείψει στις μέρες μας, καίτοι οι βαθύπλουτοι είναι σήμερα πολλαπλάσιοι.

Τελευταίος Ευπατρίδης, που είχα την τύχη να γνωρίσω, υπήρξε ο αείμνηστος βασιλόφρων πολιτικός ηγέτης, με τίτλο ευγενείας κόμη, Σπύρος Θεοτόκης, όταν, από τη στενή πολιτική μας συνεργασία, διαπίστωσα ότι μεταξύ των άλλων αρετών του ήτο και η άρνησή του να αγγίξει με οποιοδήποτε τρόπο χρήματα και γι’ αυτό το λόγο, στις εξόδους του, συνοδευόταν πάντα από τη γραμματέα του, η οποία πλήρωνε αντ’ αυτού τους λογαριασμούς, ακόμη και σε ιδιωτικά γεύματα.

Μέχρι την ίδρυση του ΚΚΕ, ο Θεσμός της Βασιλείας στην Ελλάδα συγκέντρωνε ποσοστό που υπερέβαινε το 90% του λαού.

Το ΚΚΕ, στα πλαίσια της κατά το δυνατόν συντομότερης εφαρμογής της διεθνιστικής πολιτικής του, πολύ σωστά έκρινε ότι με μόνιμο ανώτατο άρχοντα σε μια χώρα, θα ήτο αδύνατο να καταλάβει την εξουσία, ενώ με εκλογές υπήρχαν ισχυρές πιθανότητες να εκλεγεί στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα και κομμουνιστής πρόεδρος.

Στο ζήτημα του Βασιλικού Θεσμού το ΚΚΕ δεν είχε ποτέ τεθλασμένη γραμμή και την ευθεία αυτή στάση του ακολούθησε και μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού και έκτοτε το πραγματικό ποσοστό της Βασιλείας δεν υπερέβη ποτέ το 50%.

Χαρακτηριστικό της αποστροφής προς τη Βασιλεία που έχει σήμερα η πλειοψηφία πλέον του ελληνικού λαού, είναι το ιδεατό παράδειγμα ότι έστω και αν ο Βασιλεύς καθιέρωνε ελάχιστο μηνιαίο μισθό τα 10.000 ευρώ, οι Έλληνες πάλι θα τον απέρριπταν, διότι σ’ αυτήν τη μεγαλειώδη υποθετική χειρονομία, θα διέβλεπαν σίγουρα την εξύφανση κάποιας «συνωμοσίας» εναντίον τους.

Γράφει ο πολιτευτής Δωδεκανήσου Ηλίας Κ. Κυπραίος