H ζηλοφθονία: Αρρώστεια, πάθος εξάρτηση, κίνδυνος στην πνευματική μας πρόοδο

Rodiaki NewsRoom

Από το ρήμα ζηλοφθονώ, ζηλεύω, φθονώ, προέρχεται το επίρρημα ζηλόφθονος,η, ο στην ετυμηγορία της ελληνικής γλώσσας. Κίνδυνος και αρρώστεια επιδημίας έχει καταντήσεια υτό το φοβερό πάθος. Το να ζηλεύω κάποιον σαν πρότυπο να ανέβω, να κάνω την ευγενή άμιλλα, χωρίς την τάση της έμμονης ιδέας, πολεμικής εναντίον των άλλων είναι ευγενής στόχος και επιδίωξη.

Μόνο που η σύνθεση αυτής της λέξης ζηλοφθονία κρύβει συνήθως μια ζήλεια με στόχο το κακό στον άλλο, και φθόνο, δηλαδή την καταστροφή, την εξουδετέρωση του συναθρώπου μας. Δεν πρόκειται να τελειώσει αυτό, το άρθρο στη σημερινή μας αρθρογραφία. Γεγονότα μέσα από τη ζωή μας, από την εργασία μας, από συγγενείς, φίλους, δήθεν συνεργάτες, βιβλία γράφτηκαν και γράφονται για το αισχμό αυτό φαινόμενο.

Θα περίμενε κανείς ότι ο σύγχρονος πολιτισμός, η τεχνολογία, το διαδίκτυο, θα βελτίωνε αυτή την αισχή και απαράδεκτη εικόνα. Απεναντίας το ανέκδοτο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστόδουλου Παρασκευαΐδη είναι πάντα επίκαιρο. Ενώ άλοι ζητούσαν από τον Θεό κότερα, πλούτη, δόξες, ο Ελληνας είπε οτι η κατσίκα του γείτονα μου βγάζει πολύ γάλα ο θεός του είπε: Να σου δώσω 3 κατσίκες. Οχι του απαντά ο Ελληνας. Εγώ θέλω να ψηφήσει η κατσίκα τουγ είτονα μου.

Είναι φοβερό να περνά η ζωή μας απαντώντας ή με το ασχολούμαστε τι κάνουν οι άλλοι. Καθένας θα κριθεί από τη ζωή και τα έργα του. Σήμερα δεν κινδυνεύουν μόνο οι πλούσιοι, οι έχοντες ακόμα και αυτοί οι απλοί αγωνιστές, οι βιοπαλαιστές, οι έντιμοι και οι εργατικοί. Όχι μόνο από το χώρο της εργασίας, αλλά από υψηλά ιστάμενους τους προϊσταμένους τους.

Αρρωστοι, με προβλήματα έντονα κακίας και εκδίκησης κατέχουν πολλές φορές περίοπτες θέσεις. Και σαν αυτόν ακόμα τον ιερό χώρο της εκκλησίας εκβιάζουν, φοβερίζουν, απειλούν εκδικούνται, αδύναμους και απροστάτευτους ανθρώπους. Προσλαμβάνονται σε υπηρεσίες, σε διάφορους χώρους εργασίας και στον χώρο της εκκλησίας χειροτονούνται ανίκανοι, με λιγοστά, μέχρι καθόλου προσόντα, για να αναδειχθούν σε υπηρέτες, πειθήνια όργανα, δοσίλογους, του κάθε καθεστώτος, πολεμώντας και υποβαθμίζοντας, ανθρώπους με προσόντα αξίες και με προσφορά.

Αντιγράφουν σαν ετερόφωτα από εκείνους τα πάντα και τα παρουσιάζουν για δικό τους έργο και δική τους εργασία. Είναι λυπηρό στις ημέρες μας, να βιώνουμε διωγμούς χειρότερους των πρώτων Χριστιανικών χρόνων. Η αγία που εορτάζει 17 Ιουλίου η Αγία Μαρίνα, δείχνει τον δρόμο της ζηλοφθονίας των ανθρώπων της εποχής της επί αυτοκράτορα Κλαυδίου στην Αντιόχεια, της Πισιδίας, το 270 μ.Χ. γεννήθηκε.

Πέθανε πολύ νωρίς η μητέρα της και ο πατέρας της ήτανε ιερέας ειδώλων. Ηθελε η κόρη του να γίνει λαμπρή νύφη της εποχής της. Η γυναίκα Χριστιναή που την ανέθρεψε της δίδαξε το Χριστό. Τρελάθηκε ο πατέρας της. Ο έπαρχος Ολύμβιος θαμπώθηκε από την ομορφιά της 16χρονης Μαρίνας. Ηθελε να την κάνει γυναίκα του. Μια απάντηση πήραν όλοι «Εγώ είμαι Χριστιανή».

Με κάθε είδους παρακάλια δεν κάμφθηκε η Μαρίνα σε κολακείες και υποσχέσεις. Πήρε τον δρόμο του μαρτυρίου που και ο ίδιος ο πατέρας της χαιρόταν γι’ αυτό. Εκείνη κατακάηκε, κατακρεουργήθηκε φρικτά και ενώθηκε με τον αγαπημένο της Νυμφίο Χριστό. Αδέλφια μου. Οι Αγιοι ξεπέρασαν τα ανθρώπινα πάθη και αδυναμίες. Εγιναν ουρανομήκες του Θεού. Τους χρωστάμε πολλά.

Η ζήλεια, ο φθόνος, η ζηλοφθονία μόνο κακό προσφέρει και μίσος και εκδίκηση. Οποιοι αγαπούν τον θεό και τα μυστήριά του νιώθουν ισορροπία πνευματική. Μόνο ανισόρροποι και άρρωστοι ψυχικά άνθρωποι, όπου κι αν ανήκουν έχουν το πάθος της ζηλοφθονίας. Μοναχοί τους να είναι. Καλή φώτιση και μετάνοια να παρακαλούμε γι αυτό το Θεό. Αμήν.

Γράφει ο Κυριάκος Μανέττας

Πρωτοπρεσβύτερος, κληρικός-εκπαιδευτικός, εφημέριος Ιερού ναϋδρίου Αγίας Ειρήνης Τριών Ιεραρχών Παν/μίου Αιγαίου Ρόδου