Οι ροδίτικοι αετοί και γύπες εξηφανίσθησαν, τα γεράκια απειλούνται...

Rodiaki NewsRoom

Του
Γεώργιου Β. Παπαγεωργίου

Οι αετοί, οι γύπες, τα γεράκια, ημερόβια αρπακτικά πτηνά που τα παλιά χρόνια ευδοκιμούσαν στην ύπαιθρο της Ρόδου και με τις καταπληκτικές πτητικές τους ικανότητες ομόρφαιναν τον ουρανό μας και αποτελούσαν θαυμαστό στοιχείο τουλάχιστον για μας τότε παιδιά και καμαρώναμε γιατί η περιοχή μας στην ευρύτερη περιοχή Βατίου, Ίστριου, Προφύλιας και Απολακκιάς, αλλά και αλλού διέθετε ένα αρκετά μεγάλο αριθμό από αυτά τα όμορφα πτηνά, κάτοικοι στις κορφές των βουνών μας.

Τα πτηνά αυτά διακρίνονται κυρίως για την εξυπνάδα τους, γι’ αυτό και μπορούν να εξημερωθούν στη διάθεση του ανθρώπου, καταπληκτικοί κυνηγοί, με γαμψή μύτη, ράμφος κυρτό και μακριά γαμψά επίσης νύχια, εξαιρετική όραση -αετίσια- μεγάλες φτερούγες, σώμα δυνατό και κομψό για μεγάλες πτήσεις με καταπληκτική ταχύτητα, αεροδυναμικό με εκπληκτικής ταχύτητας καθόδου προσέγγισης των θηραμάτων.

Αυτά, λοιπόν, τα όμορφα και χρήσιμα για όσους γνωρίζουν από πτηνά έχουν εξαφανισθεί κυρίως ο αετός και οι γύπες και τα μόνα που μόνον συναντάς σήμερα είναι τα γεράκια, τα οποία σύμφωνα με αγρότες μόνιμους κάτοικους των χωριών μας, είναι αρκετά μεγάλα και δυνατά μοιάζουν πιο πολύ με αετό, είναι ικανά να κυνηγήσουν ακόμη και μικρά νεογέννητα αμνοερίφια, αλλά παρ’ όλα αυτά κανείς δεν θέλει να τα απειλήσει.

Απευθύνομαι κυρίως στους συλλόγους ΦΙΛΩΝ του ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ και άλλων πολιτιστικών συλλόγων με έδρα κυρίως τα χωριά μας, που βρίσκονται κοντά στα πιο ψηλά βουνά μας, όπου ζουν και φωλιάζουν αυτά τα σπάνια πουλιά, για να τους παρακαλέσω αφού αυτό το σκοπό επαξίως υπηρετούν, να φροντίσουν πουλιά, όπως ο ροδίτικος αετός και γύπας, αλλά και τα γεράκια, προστατευόμενα είδη να ξαναεμφανισθούν στον καθαρό όμορφο ουρανό της Ρόδου.

Οι αετοί του χωριού μου στο ΒΑΤΙ ζούσαν χρόνια και είχαν αετοφωλιά στις απόκρημνες βουνοκορφές του Τούρκου, το θυμάμαι σαν τώρα την περίοδο 1940-1950, και τους καμαρώναμε κάθε φορά που πετούσαν υπερήφανα και όμορφα πάνω από το χωριό μας, ενώ πολλές φορές ξαφνικά μετέωροι έκαναν εφορμήσεις για να χαθούν στη συνέχεια επιστρέφοντες στις φωλιές τους, όπου περίμεναν τα αετόπουλα.