Τα βοτσαλωτά δάπεδα της Ρόδου

Κάποτε, σε χρόνια που δεν γυρίζουν πίσω, στην πόλη και στα χωριά του νησιού μας, δεν υπήρχε αυλή που να μην ήταν φτιαγμένη από Ροδίτικο βότσαλο.

Κάποτε, σε χρόνια που δεν γυρίζουν πίσω, στην πόλη και στα χωριά του νησιού μας, δεν υπήρχε αυλή που να μην ήταν φτιαγμένη από Ροδίτικο βότσαλο. Οι τεχνίτες, με το μεράκι που τους διέκρινε, φρόντιζαν να αυτοσχεδιάζουν σχέδια που να εντυπωσιάζουν. Ήταν μια παράδοση, γιατί, κι οι δρόμοι επιστρώνονταν με ασπρόμαυρους χοχλάκους. Ήταν μια ομορφιά πραγματική. Μετά τους δυνατούς-φονικούς σεισμούς του 1926, κυριάρχησε το τσιμέντο, και σιγά-σιγά εξαφάνισε τις όμορφες αυλές, ακόμη και τους δρόμους, άλλους με τσιμέντο, άλλους με άσφαλτο. Σήμερα, ελάχιστα βοτσαλωτά ψηφιδωτά συναντά κανείς τόσο μέσα όσο κι έξω από την πόλη. Κατά παράξενο τρόπο, στο Μανδράκι υπάρχουν σε μικρές διαστάσεις στην Τράπεζα της Ελλάδος, στο Ταχυδρομείο, στο Ακταίο, στο Δικαστικό Μέγαρο. Γι’ αυτό το τελευταίο, μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί ντροπή, αν αναλογιστεί κανείς ότι εκεί υπάρχουν σωροί αποτσίγαρων που καλύπτουν το σχέδιο. Είναι τόσο δύσκολο να κρατηθεί καθαρό; Στην φωτογραφία που δημοσιεύεται, βλέπουμε τον αρχιμάστορα κ. Αλέξη Νικολάου, ο οποίος έγραψε την δική του ιστορία στην τοπική μας παράδοση. Δούλεψε με μεράκι, και σίγουρα λυπάται για το χάλι που βρίσκονται τα έργα των χειρών του. Γ. Βούης