Έπιασε τον δίσκο για να βγάλει χρήματα, να κάνει... ακαδημαϊκή καριέρα!

Pοδούλα Λουλουδάκη

Στα 25 του είναι φιλόλογος, δουλεύει ως σερβιτόρος και κυνηγά το όνειρό του

Τι ωραία γενιά που μεγαλώνει! Και τι δύσκολους καιρούς έχει βρει!

Τον Κωνσταντίνο Παπαδημητρίου, τον ξεχωρίζεις από τα σωστά ελληνικά και τη φλόγα στα μάτια του την ώρα που σου παίρνει παραγγελία, που σου μιλά για το κρασί, που αστειεύεται με άνεση με τους πελάτες.

Μόλις 25 ετών, με σπουδές φιλοσοφικής, ξεκίνησε από πασαδόρος πιάτων, κι έγινε σερβιτόρος ενώ τα καλοκαίρια είναι επί της υποδοχής.

Άλλωστε, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα για τον Κωνσταντίνο κι ο σκοπός είναι τα χρήματα που θα του δώσουν τη δυνατότητα να ολοκληρώσει το μεταπτυχιακό που κάνει στη Λευκωσία και θα τον πάνε και στο διδακτορικό!

Είναι έως και συγκινητικός ο τρόπος που σκέφτεται αυτός ο νεαρός που στα 14 του δούλευε ως «κράχτης» σε σουβλάκια και τώρα και ως λαντζιέρης θα ‘πιανε και να σκουπίζει όχι που προήχθη σε σερβιτόρος στο μαγαζί!

«Μπήκα στη Φιλοσοφική-Παιδαγωγική Σχολή Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), μου λέει. Μου πήρε πέντε χρόνια να τελειώσω γιατί δεν σας κρύβω ότι τον πρώτο χρόνο ξελογιάστηκα με τη ζωή της Θεσσαλονίκης. Μέχρι τα 22 μου έκανα περιστασιακές δουλειές για να έχω τα χρήματα και να μπορώ να συνεχίζω.

Στη συνέχεια αφού ήξερα καλά αγγλικά, σκέφτηκα να γίνω σερβιτόρος γιατί χρειαζόμουν χρήματα για να κάνω μεταπτυχιακά και διδακτορικό και δεν θα τα κατάφερνα με άλλον τρόπο. Η οικογένειά μου δεν είχε την οικονομική δυνατότητα, οπότε αν ήθελα κάτι, έπρεπε να δουλέψω.

Μετά το πτυχίο μου, ήθελα να σπουδάσω στη Σκωτία, κυνήγησα μία υποτροφία, αλλά δυστυχώς δεν μου δόθηκε αυτή η υποτροφία με αποτέλεσμα να χρησιμοποιήσω τα λεφτά που είχα ήδη μαζέψει για να μπω στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του πανεπιστημίου της Λευκωσίας, στο οποίο βρίσκομαι αυτή τη στιγμή, στο δεύτερο εξάμηνο και θέλω άλλα δύο.

Όταν πήγα στη Γλασκώβη είδα ότι τα πράγματα δεν ήταν εύκολα, όπως ήλπιζα! Δεν μπόρεσα να εγκλιματιστώ. Ήθελα να διδάξω ως καθηγητής Φιλοσοφίας σε σχολεία της Σκωτίας και το όνειρό μου ήταν να κάνω ταυτόχρονα το μεταπτυχιακό μου στην Εκπαιδευτική Ψυχολογία. Δεν έγινε τότε. Ωστόσο έχω στείλει τα χαρτιά μου και μου είπαν ότι σε έξι μήνες θα μου απαντήσουν. Αν μου δοθεί αυτή η ευκαιρία, λίγο πιο ώριμος, λίγο πιο μεγάλος τώρα, μπορεί να ξαναπάω.

Όπως και να ‘χει μετά το μεταπτυχιακό μου, σκοπεύω να συνεχίσω και θα ήθελα να ακολουθήσω ακαδημαϊκή καριέρα, αν μου δοθεί η ευκαιρία. Αν όχι, θα ήθελα να είμαι καλός στο αντικείμενο που σπούδασα. Οι καθηγητές που με δίδαξαν εμένα δεν ήταν μόνο καλοί στη δουλειά τους επειδή το είχαν έμφυτο αυτό, είχαν και κάποιες σπουδές παραπάνω και ήξεραν πώς να χειριστούν, λίγο άτακτα παιδιά όπως ήμουν εγώ».

Ήσουν καλός μαθητής στο σχολείο σου, στη Ρόδο;
Πάντα ήμουν μέτριος μαθητής. Πήγαινα στο Καζούλειο Λύκειο. Οι καθηγητές όμως πάντα με συμπαθούσαν, προσπαθούσα να τα έχω καλά μαζί τους. Κάποιοι καθηγητές με νοιάστηκαν λίγο παραπάνω, ασχέτως των βαθμών μου, με αποτέλεσμα να με εμπνεύσουν κι εμένα να ακολουθήσω τα μονοπάτια τους! Ο βασικός σκοπός των καθηγητών δεν είναι να μας μάθουν αρχαία και λατινικά. Είναι να βλέπουν τον εαυτό τους σ’ εμάς όταν μεγαλώσουμε. Ήμουν τυχερός που είχα καθηγητές που νοιάζονταν για εμένα. Επειδή είχα βρει ως πρότυπο πατέρα τότε έναν καθηγητή που δίδασκε αρχαία και λατινικά, είχα δώσει έμφαση σ’ αυτά τα μαθήματα.

Ο άνθρωπος αυτός σου φέρθηκε σαν πατέρας;
Επίθετο δεν θα πω, αλλά ήταν ο Ιορδάνης, καθηγητής μου στο φροντιστήριο! Εμένα οι γονείς μου χώρισαν πολύ νέοι και δυστυχώς δεν είχα αυτή την πατρική φιγούρα στη ζωή μου. Αυτός ο άνθρωπος μου στάθηκε κι εγώ ήθελα να τον εντυπωσιάσω για να μου πει το «μπράβο» του. Μετά από πολλά χρόνια μου είπε ότι δεν χρειαζόταν να το κάνω αυτό γιατί με είχε αποδεχτεί από την πρώτη στιγμή που με είδε. Είναι κάτι που με έκανε να τον σεβαστώ ακόμα περισσότερο και να χαρώ αυτό το μονοπάτι που ακολούθησα.

Για να συνεχίσεις τις σπουδές σου και να συμβούν αυτά τα ωραία στα οποία στοχεύεις, γύρισες στη Ρόδο και εργάζεσαι ως σερβιτόρος, σ’ ένα σοβαρό μαγαζί! Γιατί έπιασες τον δίσκο και δεν έκανες κάτι άλλο, με τόσα προσόντα που έχεις;
Στην οικογένειά μου πάντα η μητέρα μου και η γιαγιά μου, μου μάθαιναν ότι καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Δεν θεωρώ ότι επειδή έχω κάποια χαρτιά οφείλω να έχω μια δουλειά με τίτλο. Πιστεύω ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και έτσι εφόσον χρειάζομαι δουλειά, θα δουλέψω όπου μου δοθεί ευκαιρία. Μάλιστα, δεν ξεκίνησα για σερβιτόρος. Όταν κατάλαβα ότι χρειαζόμουν χρήματα για να κάνω αυτό που θέλω, κοιτούσα για οποιαδήποτε δουλειά. Και λαντζιέρης και να σκουπίζω και οτιδήποτε, αρκεί να έχω κάποια δουλειά! Κατέληξα σερβιτόρος.

Μίλησέ μου για τη μητέρα σου;
Η μητέρα μου,είναι συνταξιούχος Ο αδελφός μου, τελείωσε ηλεκτρολόγος-μηχανικός στο Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης, βρήκε απευθείας δουλειά και μας έκανε περήφανους! Εργάζεται στην Αθήνα.

Εσύ σκέφτεσαι να φύγεις πάλι;
Θα το ήθελα. Θεωρώ ότι για πολλούς νέους η Ρόδος, ένα πανέμορφο μέρος με πολύ ωραίους ανθρώπους, δεν έχει ευκαιρίες. Το πρόβλημα είναι ότι πέραν του τουρισμού δεν δίνονται αρκετές ευκαιρίες. Αν καταλήξω στη Ρόδο, είναι άλλο θέμα. Πιστεύω όμως ότι όλα τα παιδιά της ηλικίας μου θέλουν πρώτα να κάνουν το ταξίδι τους, την προσπάθειά τους και μετά όπου καταλήξουμε, καταλήξαμε. Μένω με τη μητέρα μου και δεν θέλω να την αφήσω από τώρα μόνη της. Σκέφτομαι να το καθυστερήσω λίγο.

Δεν είναι λίγοι οι νέοι που περιμένουν τα χρήματα από την οικογένειά τους. Να είναι στη Λευκωσία για το μεταπτυχιακό τους και να κάνουν μόνο αυτό!
Θέλω να πιστεύω ότι οι περισσότεροι της ηλικίας μου δεν βασίζονται στους γονείς τους. Ήδη το κάναμε αρκετά χρόνια αυτό. Αν το ζητούσα από τη μητέρα μου, είμαι σίγουρος ότι θα έπιανε και δύο και τρεις δουλειές για να με υποστηρίξει. Αλλά επειδή έχω τη δυνατότητα να το κάνω δεν σημαίνει ότι θα έπρεπε να το κάνω, ηθικά. Δεν θα αισθανόμουν περήφανος και ότι κατέκτησα κάτι μόνος μου. Είναι λίγο δύσκολο αυτό που κάνω, αλλά είναι αυτό που πρέπει να κάνω. Κι από τη στιγμή που «πρέπει» δεν έχω δικαιολογίες. Δεν πιστεύω ότι είμαι μειονότητα. Οι περισσότεροι νέοι αναγνωρίζουν ότι είναι δύσκολα τα πράγματα αυτή τη στιγμή, εργασιακά και οικονομικά και δεν γίνεται να μας υποστηρίζουν συνέχεια οι γονείς μας, αλλά να βάλουμε κι εμείς ένα χεράκι. Από πολύ μικρή ηλικία, από την Α’ Λυκείου, μοίραζα φυλλάδια για πιτσαρία γιατί αναγνώριζα ότι η μητέρα μου δεν είχε λεφτά να μου πάρει υπολογιστή. Η πρώτη μου δουλειά ήταν στα 14 μου, σε σουβλατζίδικο, «κράχτης». Αυτά που λέω δεν είναι για να μου πείτε μπράβο. Άλλωστε πολλοί το κάνουν, απλώς δεν το λένε γιατί δεν είναι κάτι ιδιαίτερο.

Έχεις διάβασμα, έτσι δεν είναι; Πότε το κάνεις;
Έχω πάρα πολύ διάβασμα! Διαβάζω το βράδυ, στις 12 ή 1 η ώρα που θα γυρίσω στο σπίτι, θα αφιερώσω δυό ή τρεις ώρες για διάβασμα. Το πρωί θα πάω για κάποιες δικές μου δουλειές, θα πάω για δίπλωμα οδήγησης, θα πάω στο γυμναστήριό μου και μπορεί να πιω κι ένα καφέ, για εμένα. Έχω συνηθίσει να μην χρειάζομαι πολλές ώρες ύπνου.

Πολλοί φεύγετε! Πώς τα βλέπεις τα πράγματα, δυσκολεύουν και πάνε;
Εμείς τώρα είμαστε πιο δια-δικτυωμένοι, ξέρουμε τι γίνεται στον κόσμο κι έχουμε περισσότερες γνώσεις εξαιτίας του Internet. Για εμάς δεν υπάρχει Ελλάδα, υπάρχει ο κόσμος. Γι’ αυτό πολλοί θέλουμε να φύγουμε. Τα πράγματα δεν τα βλέπω καλά (γέλια). Αναγνωρίζω ότι στην εκπαίδευση, αν μείνω στην Ελλάδα, θα διοριστώ σε πέντε χρόνια. Αν θέλεις, περιμένεις. Πολλοί σήμερα κυνηγούν ή τα χρήματα ή το πάθος τους. Εγώ θα ρωτήσω: «γιατί να μην τα κυνηγήσουμε και τα δύο»; Ναι, είναι πιο δύσκολο, πολλές φορές θα γυρίσεις από τη δουλειά και δεν θα θες να διαβάσεις, θα είσαι πάρα πολύ κουρασμένος, δεν θα θες να κάνεις τίποτα, αλλά αυτές είναι οι μέρες που θα πρέπει να προσπαθήσεις, λίγο παραπάνω. Κάποτε αυτές τις μέρες θα τις θυμάμαι ως τις ευχάριστες μέρες που κυνηγούσα τα όνειρά μου.

Ωραία τα λες για τα όνειρα! Φιλόλογος γαρ.
Αυτός είναι κι σκοπός. Αν μπορούσε κάποιος ν’ ακούσει τα λόγια μου, θα του έλεγα να μην βρίσκουμε δικαιολογίες στον εαυτό μας. Ναι, είναι δύσκολα τα πράγματα για όλους. Μ’ αρέσει πάρα πολύ αυτή η δουλειά, μ’ αρέσει να μιλάω με τους ανθρώπους. Όταν με πήραν σ’ αυτό το μαγαζί με είχαν να μεταφέρω πιάτα, πασαδόρος, αλλά η εργοδότριά μου, η κ. Σιλουανή, κατάλαβε τι μπορώ να κάνω και όχι απλώς μ’ έβαλε εδώ ως σερβιτόρο αλλά και ως το πρόσωπο του μαγαζιού. Ωστόσο όλοι εδώ είμαστε μια ομάδα. Νομίζω ότι εκτίμησε την προσπάθεια και την ειλικρίνειά μου. Το καλοκαίρι είμαι κι έξω στην πόρτα και ελπίζω να είμαι μ’ έναν κλασάτο τρόπο που να μην ενοχλεί τους ανθρώπους.

Και το διδακτορικό, τι θα γίνει μ’ αυτό; Πιστεύεις θα το κάνεις;
Το διδακτορικό το είχα στο μυαλό μου από πολύ μικρός. Δεν μ’ αρέσει να λέω: «πιστεύω», θα «προσπαθήσω» να το κάνω και ελπίζω να τα καταφέρω!

Τον φωνάζουν για λογαριασμό! «Αμέσως», απαντά και σηκώνεται να τον φέρει. Πάντα την χρησιμοποιεί τη λέξη αυτή, και φεύγοντας ο κόσμος απ’ το μαγαζί, τους λέει: «καλή συνέχεια»! Καλή συνέχεια και στον ίδιο, γιατί του αξίζει, όπως και σε κάθε νέο, που παλεύει πολύ!