Απόψεις του Γεωργίου Ι. Μαύρου: Εθνικοί κίνδυνοι και η δημοκρατία σε κρίση-εξωτερικές απειλές

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Κυριάκος Ι. Φίνας

1. Το 1978 ο Δωδεκανήσιος πολιτικός, Γεώργιος Ι. Μαύρος κυκλοφόρησε βιβλίο με τον τίτλο: «Εθνικοί κίνδυνοι», το οποίο περιλαμβάνει επτά κεφάλαια στην ελληνική και 13 στην αγγλική γλώσσα.

Στο έβδομο κεφάλαιο που γράφτηκε στην ελληνική ανέπτυξε ότι είναι ανακριβές το γεγονός ότι τα νησιά του Αιγαίου παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα από την Τουρκία με τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923. Τα νησιά είχαν απελευθερωθεί από τον οθωμανικό ζυγό με τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913), που σφράγισαν την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όλα αυτά τα νησιά κατοικούνταν εδώ και χιλιετηρίδες από αμιγείς ελληνικούς πληθυσμούς. Μόνο στη Ρόδο υπάρχει μία μικρή μουσουλμανική μειονότητα, που απολαμβάνει πλήρη ισότητα δικαιωμάτων με τους Έλληνες.

2. Η θεωρία ότι τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου πρέπει να δοθούν στην Τουρκία για λόγους ασφάλειας, επειδή απέχουν λίγα μόνο μίλια από τις ακτές της Μικράς Ασίας, στερείται σοβαρότητας. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, τα διά ξηράς σύνορα της Τουρκίας, που εφάπτονται επιπλέον με τα σύνορα άλλων χωρών θα της έδιναν ακόμα μεγαλύτερο δικαίωμα να προσαρτήσει όλες τις μικρότερες γειτονικές της χώρες, όπως την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, τη Συρία και το Ιράκ.

Αυτό θα σήμαινε ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με την ίδια πάντοτε λογική, η Σοβιετική Ένωση, όπως δε και η Περσία, θα είχαν το δικαίωμα να καταβροχθίσουν την Τουρκία για λόγους ασφάλειας. Είναι εκπληκτικό ότι την εποχή μας και μάλιστα στον ευρωπαϊκό χώρο προβάλλονται δημόσια τέτοιες απίστευτες θεωρίες, που θυμίζουν τη χιτλερική θεωρία περί «ζωτικού χώρου».

3. Ο ισχυρισμός ότι οι Έλληνες δεν εγκαταλείπουν τη Μεγάλη Ιδέα είναι αναληθής και παραπλανητικός και χρησιμοποιείται μόνο για να δημιουργεί εντυπώσεις. Για την Ελλάδα, η Μεγάλη Ιδέα έληξε με την απελευθέρωση των αλύτρωτων Ελλήνων. Τα σύνορα της Ελλάδας είναι οριστικά. Σήμερα δεν έχουμε καμία εδαφική διεκδίκηση εναντίον της Τουρκίας ή οποιασδήποτε άλλης γειτονικής χώρας.

4. Κανένας δεν είπε ποτέ ότι το Αιγαίο είναι λίμνη ελληνική. Και δεν είναι. Στο Αιγαίο υπάρχουν ύδατα της Ελλάδας, χωρικά ύδατα της Τουρκίας και διεθνή ύδατα, που δεν είναι ούτε ελληνικά ούτε τουρκικά. Όλα αυτά καθορίζονται από το Διεθνές Δίκαιο. Από κανέναν δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Μόνο η Τουρκία, για πρώτη φορά, εγείρει τέτοιο θέμα για λόγους προφανώς εσωτερικούς.

5. Ο Τούρκος τέως πρωθυπουργός Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, ισχυρίστηκε ότι αν αυξάνονταν τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας σε 12 μίλια, η ελληνική κυριαρχία στη θάλασσα θα εκτεινόταν «ως τις ακτές της Τουρκίας και ότι οι Τούρκοι δεν θα έπρεπε να πάρουν διαβατήριο για να πάνε να κάνουν μπάνιο». Τέτοιες θεωρίες είναι σκόπιμες και αφελώς παραπλανητικές.

Όπως είναι γνωστό, όπου η απόσταση της θάλασσας μεταξύ δύο χωρών είναι μικρότερη από την έκταση των χωρικών υδάτων, τα χωρικά των δύο ενδιαφερόμενων χωρών χωρίζονται στη μέση της απόστασης. Αυτό ακριβώς ισχύει και σήμερα όπου η απόσταση μεταξύ των ελληνικών υδάτων και της Τουρκίας είναι μικρότερη από τα ισχύοντα ελληνικά και τουρκικά χωρικά ύδατα, όπως για παράδειγμα μεταξύ Σάμου και Μικράς Ασίας.

6. Την έκταση των χωρικών υδάτων καθορίζει το Διεθνές Δίκαιο. Αν η Ελλάδα κατά το Διεθνές Δίκαιο επεκτείνει ή όχι τα χωρικά της ύδατα σε 12 μίλια, είναι δική της υπόθεση και κανενός άλλου.

7. Οι ισχυρισμοί ότι η Ελλάδα, με την οχύρωση ορισμένων νησιών του Αιγαίου, παραβιάζει τις Συνθήκες της Λωζάννης και των Παρισίων, είναι τελείως αστήρικτη. Παραβίαση των Συνθηκών κάνει η Τουρκία που απειλεί και διεκδικεί τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου. Η οχύρωση των νησιών είναι αποτέλεσμα της τουρκικής επιθετικότητας. Ακολούθησε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και έχει χαρακτήρα καθαρά αμυντικό, δεν αποβλέπει σε επίθεση κατά της Τουρκίας, που είναι αδιανόητη, αλλά σε απόκρουση ενδεχόμενης τουρκικής επιθέσεως κατά της Ελλάδος... Το δικαίωμα της άμυνας είναι από τα βασικότερα ανθρώπινα δικαιώματα. Αναγνωρίζεται από το Διεθνές Δίκαιο του χάρτη του ΟΗΕ. Μόλις αποσυρθούν οι τουρκικές διεκδικήσεις και απειλές και υπάρχουν εγγυήσεις ότι δεν θα επαναληφθούν, η Ελλάδα δεν θα έχει κανέναν λόγο να διατηρεί τα λίγα αυτά νησιά οχυρωμένα.

8. Όσον αφορά το θέμα της μουσουλμανικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης, την απάντηση δίνουν οι αριθμοί. Οι μουσουλμάνοι δεν φεύγουν από τη Δυτική Θράκη. Ο μουσουλμανικός πληθυσμός αυξάνεται και έχει όλα τα δικαιώματα που έχουν οι Έλληνες πολίτες, συμπεριλαμβανομένης και της εκπροσώπησης στη Βουλή των Ελλήνων με δικούς τους βουλευτές. Αντιθέτως, ο ελληνικός χριστιανικός πληθυσμός, της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου έχει κυριολεκτικά αποδεκατιστεί. Έπρεπε να περνά σήμερα τις 200.000 και έχουν μείνει λιγότεροι από 10.000, διότι ζουν κάτω από συνθήκες δραματικές που τους αναγκάζουν να φεύγουν από την Τουρκία.

9. Είναι φανερό ότι οι Τούρκοι δεν επιδιώκουν τον αφοπλισμό των ελληνικών νησιών της ανατολικής Μεσογείου για ενίσχυση της ασφάλειάς τους. Αντιθέτως, ομολογούν ότι ο αφοπλισμός των ελληνικών νησιών αποτελεί το πρώτο βήμα για την κατάληψή τους από την Τουρκία.

10. Ένας ανώτερος κρατικός υπάλληλος της Τουρκίας παρέχει τη χρήσιμη πληροφορία ότι «αποβατικά πλοιάρια είχαν κατασκευαστεί ειδικά για την απόβαση στην Ιερουσαλήμ».
Αυτό αποδεικνύει ότι οι Τούρκοι προετοιμάζουν την εισβολή στην Κύπρο πολύ πριν από το (εγκληματικό κατά τα άλλα) πραξικόπημα της Δικτατορίας τον Ιούλιο του 1974, το οποίο χρησιμοποιήθηκε από την Τουρκία απλώς σαν πρόφαση. Τώρα ο κρατικός αυτός υπάλληλος συνιστά τη χρησιμοποίηση των ίδιων αποβατικών πλοιαρίων και για την κατάληξη των ελληνικών νησιών του Αγαίου. Να ο λόγος για τον οποίο εξοπλίζονται τα ελληνικά νησιά.

11. Ο ισχυρισμός ότι η Τουρκία είναι ο «αληθινός κύριος» των Δωδεκανήσων είναι αβάσιμος και αναληθής. Αλλά δεν αρκείται μόνο σε ενδεχόμενη προσάρτηση των Δωδεκανήσων. Θέλει και τη Σαμοθράκη, τη Μυτιλήνη, τη Χίο, τη Σάμο, καθώς και όλα τα άλλα μικρά και μεγάλα νησιά που βρίσκονται σε απόσταση 50 μιλίων από της τουρκικές ακτές.

Αναμφίβολα, στο μέλλον, όταν τα νησιά αυτά, προσαρτώμενα, θα αποτελέσουν τα νέα δυτικά σύνορα της Τουρκίας, κάποιος άλλος στην Τουρκία θα διεκδικήσει και άλλο ελληνικό ή ξένο έδαφος που θα βρίσκεται σε απόσταση 50 μιλίων από αυτές τις νέες τουρκικές ακτές. Φαίνεται ότι υποβόσκει στη συνείδηση μερικών ιθυνόντων της Τουρκίας η αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

12. Τονίζοντας ο κ. Ερέρ ότι τα Δωδεκάνησα βρίσκονταν κάτω από τουρκική διοίκηση για μερικούς αιώνες, αποφεύγει να αναγνωρίσει ότι τα νησιά αυτά ανήκαν στην Ελλάδα από χιλιετηρίδες. Εσφαλμένως δεν προσφέρθηκαν αυθαίρετα στην Ελλάδα, όταν μάλιστα κατοικούνταν από αμιγώς ελληνικούς πληθυσμούς, εκτός της Ρόδου, όπου υπάρχει μία μικρή μουσουλμανική μειονότητα. Και πρότεινε από τότε ότι δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να διστάζουμε στην αύξηση του προϋπολογισμού του υπουργείου των Εξωτερικών. Ο διπλωματικός εξοπλισμός της χώρας έχει την εποχή διανύουμε την ίδια προτεραιότητα με τον πολεμικό. Πέρασε η εποχή που... διευθυντές των υπουργείων γίνονταν, κατά χαρακτηριστική έκφραση του Γεώργιου Παπανδρέου, οι «γηράσκοντες γραφείς».

***
«Έτσι, μόνο το 2009 και με τη νέα κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου επανεκκίνησαν ουσιαστικές συζητήσεις, που, όμως δεν είχαν πια την ίδια δυναμική με αυτήν της πρώτης περιόδου, καθώς το δέλεαρ της ένταξης δεν ήταν πλέον παρόν. Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση όρισε ως εκπρόσωπό της έναν ικανότατο διπλωμάτη, τον πρέσβη ε.τ. κ. Παύλο Αποστολίδη, επικουρούμενο από την καθηγήτρια της Νομικής του ΕΚΠΑ κ. Φαίη Παζαρτζή. Παρά την απογοήτευση της Τουρκίας από τη στάση της Ε.Ε. οι συζητήσεις συνεχίστηκαν ως το 2016, οπότε με την ευκαιρία του διορισμού του κ. Sinirlioglou, βασικού διαπραγματευτή στις διερευνητικές, στη θέση του εκπροσώπου της Τουρκίας στον ΟΗΕ, διεκόπησαν, με δική της ευθύνη. Για να επανεκκινήσουν στην τρέχουσα περίοδο, επί κυβέρνησης του κ. Κ. Μητσοτάκη, και με σύνθεση ελαφρώς τροποποιημένη, αλλά με τον ίδιο βασικό εκπρόσωπο.

Αλλά και πάλι η Τουρκία επέδειξε το ίδιο αδιάλλακτο πρόσωπο, που την είχε χαρακτηρίσει σε όλη τη διάρκεια των σχετικά πρόσφατων επαφών. Κάτω από αυτή τη στάση οι όποιες συζητήσεις έγιναν θεωρητικές, κι η συνέχεια των διερευνητικών θα συνεχιζόταν μόνο ως ένα μέσο επικοινωνίας. Εκτός από το ενδεχόμενο μιας αλλαγής στάσης της κυβέρνησης Ερντογάν, κάτω από τις πρόσφατες γεωπολιτικές συνθήκες, τη δραστηριότητα που αναπτύσσει η ελληνική κυβέρνηση, και τις πιέσεις που δέχεται από την ΕΕ.

Από αυτή τη σύντομη αναδρομή στο απώτερο και πρόσφατο παρελθόν προκύπτει ένα συμπέρασμα: ότι η Τουρκία δύσκολα τιθασεύεται κι ότι ο μόνος δρόμος, μπροστά στο αδιέξοδο των διμερών επαφών, είναι η οδός ενός δικαιοδοτικού οργάνου, προφανώς του Διεθνούς Δικαστηρίου, το οποίο είναι το μόνο ικανό να δώσει οριστικές και δεσμευτικές λύσεις στα χρόνια προβλήματά μας. Αλλά κι αυτό, δυστυχώς, περνάει μέσα από τη συναίνεση της Τουρκίας, που δεν γνωρίζουμε κατά πόσον είναι εφικτή».

(«Τα Νέα», 23/01/2012)