Πόσοι πανελληνιονίκες μας εξαφανίστηκαν και δεν περνάν ούτε απ’ έξω απ’ τα στάδια;

Rodiaki NewsRoom

Όσες διοικήσεις στον ΣΕΓΑΣ κι αν περάσουν, η πιο επιτυχημένη θα είναι σίγουρα όποια καταφέρει ν’ αλλάξει το πλαίσιο της ανάπτυξης ή καλύτερα τα… μυαλά όσων κινούνται μέσα σ’ αυτό.

Κάθε χρόνο τα Δωδεκάνησα έχουν ένα σωρό παιδιά στις «μικρές» Εθνικές ομάδες με συμμετοχές σε Βαλκανικά, Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Όλ’ αυτά όμως μέχρι τα 18 τους χρόνια, άντε 19, στην κατηγορία Εφήβων-Νεανίδων. Από κει και πέρα το… χάος. Φυσικά το φαινόμενο πανελληνιονίκες να παρατούν τον στίβο και να μην περνούν ούτε απ’ έξω από τα στάδια δεν αφορά μόνο τα Δωδεκάνησα, αλλά όλη τη χώρα. Αν καθίσουμε και σκεφτούμε πόσοι πρωταθλητές μας έχουν εξαφανιστεί, τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία, θα …χάσουμε την μπάλα.

Από τη μία οι σπουδές χωρίς επιπλέον αθλητικά κίνητρα από την πολιτεία, από την άλλη η απογοήτευση όταν δεν έρχονται τα επιθυμητά αποτελέσματα στην κατηγορία Ανδρών-Γυναικών και σαν… κερασάκι σε μια άνοστη τούρτα οι εγκαταστάσεις ανά τη χώρα που κάθε χρόνο μαραζώνουν. Εδώ φτάσαμε στην Κηφισιά να ξηλώνουν μέχρι και ταρτάν για να μεγαλώσει η εγκατάσταση του ποδοσφαίρου, τι ν’ αναλύσουμε παραπάνω; Εκτός από το χρήμα, διότι χωρίς αυτό δεν κινείται τίποτα, ο ΣΕΓΑΣ πρέπει να δώσει μεγαλύτερη σημασία στο σημαντικό παραπάνω ζήτημα, αν και φαντάζομαι θα έχει …ξεφτίσει από τις αναλύσεις στις ΕΠΑΚΑΒ των τελευταίων ετών, πριν την πανδημία.

Ουσιαστικά η αρχή πρέπει να γίνει από τις ακαδημίες που όλο κι αυξάνονται, δίνοντας δουλειά σε αρκετούς ανέργους γυμναστές με ειδικότητα τον στίβο, όμως ουδείς μπορεί να ελέγξει το επίπεδο μέσω των προπονήσεων. Αρκετές ΕΑΣ κάνουν ό,τι μπορούν για να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες ώστε τα πιτσιρίκια να προτιμήσουν τον στίβο από τα κορεσμένα ομαδικά αθλήματα, όμως το φινάλε δεν είναι το ιδανικό για τους «πρωταγωνιστές» και τους «κομπάρσους» σε μια παράσταση γνωστή.

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ