Αλέξανδρος Φάρελλ και Στάθης Αντωνάς έμαθαν να ονειρεύονται στη Ρόδο και διαπρέπουν στα επαγγελματικά πυγμαχικά ρινγκ

Rodiaki NewsRoom

Μια σπάνια συνέντευξη των δύο σημαντικών Ρόδιων πυγμάχων στο γυμναστήριο του Κολοσσού Καλυθιών στο ΔΑΚ «Καλλιπάτειρα» με την επιστροφή για λίγο στη βιολογική κι αθλητική οικογένειά τους

Μια αθλητική ιστορία χωρίς… δράκους, μα με πάθος για τη συνεχή βελτίωση και πάνω απ’ όλα σκληρή δουλειά άπειρες ώρες, ξεκίνησε πριν από χρόνια στη Ρόδο και συνεχίζει να εκτυλίσσεται στην Αγγλία.

Πρωταγωνιστές της ο Αλέξανδρος Φάρελλ και ο Στάθης Αντωνάς, δύο πυγμάχοι, μεγαλωμένοι από τον αθλητικό «πατέρα» τους, Μπάμπη Στατιού, στο γυμναστήριο του Προφήτη Αμώ αρχικά κι εν συνεχεία στην πιο σύγχρονη εγκατάσταση του Κολοσσού Καλυθιών στο ΔΑΚ «Καλλιπάτειρα».

Αφού αναδείχθηκαν πρωταθλητές Ελλάδος στις κατηγορίες τους, οι δύο Ρόδιοι αθλητές έκαναν όταν έπρεπε το καθοριστικό βήμα για τη μετάβαση στην επαγγελματική πυγμαχία και δεν θα μπορούσαν να ζήσουν πουθενά αλλού εκτός από την Αγγλία.

Στην αρχή ο Αλέξανδρος Φάρελλ, σπουδάζοντας κι Αθλητική Διατροφολογία εκεί και πριν από έναν χρόνο περίπου ο Στάθης Αντωνάς, διαπρέπουν αμφότεροι στα επαγγελματικά ρινγκ. Κι αυτό είναι μόνο η αρχή, μιας και δεν έχουν κλείσει ακόμη τα 26 τους χρόνια…

Τα πράγματα όμως είναι πολύ… σοβαρότερα απ’ όσο μπορεί ν’ αντιληφθεί ο καθείς, λαμβάνοντας μάλιστα υπόψη και τις συνθήκες αναπτυξιακής προοπτικής της πυγμαχίας, ενός από τα πιο σκληρά αθλήματα για ν’ ασχοληθείς και πόσω μάλλον να διακριθείς σε υψηλότατο επίπεδο.

Το σημαντικό είναι ότι αυτές τις μέρες οι δύο πρωταθλητές μας βρίσκονται στη Ρόδο, κοντά στις βιολογικές και αθλητικές οικογένειές τους και «σπαταλάνε» πολύ χρόνο στο γυμναστήριο του Κορακόνερου μαζί με τον Μπάμπη Στατιού αλλά και τους πιτσιρικάδες από τα αναπτυξιακά τμήματα του συλλόγου.

Την Πέμπτη 4 Μαΐου το βραδάκι, τους συνάντησα εκεί και τα ‘παμε για κάνα δίωρο, μαθαίνοντας περισσότερα για την επαγγελματική πυγμαχία και τον τρόπο ζωής ενός αληθινού μαχητή.

Τίποτε απ’ όσα είπαμε δεν είναι μυστικό, μόνο που για ν’ αντιληφθεί κάποιος αδαής με το άθλημα το πώς έχει η κατάσταση, δεν αρκεί απλώς να παρακολουθεί βίντεο στο διαδίκτυο από αγώνες.

Είναι η επαφή και η «οσμή» της παίδευσης, το… ωστικό κύμα από το χτύπημα στους σκληρούς δερμάτινους σάκους και τα όσα βλέμματα αντικατοπτρίζουν το πάθος εκείνο για τη διάκριση από αθλητές κάθε ηλικίας.

Πρώτη φορά υπό τη μορφή συνέντευξης-ειλικρινούς κουβέντας, αποκαλύπτονται σε ελληνικό μέσο οι δύο αθλητές μας και είναι τιμητικό αυτό να λαμβάνει χώρα στη Ρόδο μέσω της «Ροδιακής».

Το σημαντικότερο απ’ όσα μου είπαν ήταν πως ο Μπάμπης Στατιού τούς έμαθε να ονειρεύονται κι αυτό εξηγεί το γιατί αυτός ο άνθρωπος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής πυγμαχίας, αναπτυξιακά και όχι μόνο.

Παρακάτω τα όσα είπανε ο Αλέξανδρος Φάρελλ (Α.Φ) και ο Στάθης Αντωνάς (Σ.Α):
Για τη μετάβαση από την ερασιτεχνική στην επαγγελματική πυγμαχία:
Σ.Α «Επειδή το θέλαμε και το αγαπούσαμε πάρα πολύ, βγήκε από μόνο του στην πορεία. Το θέλαμε, το κάναμε και προσαρμοζόμαστε. Στην Αγγλία δίνουμε πολύ περισσότερους αγώνες απ’ ό,τι αν ήμασταν στην Ελλάδα κι αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό.»

Α.Φ «Πήγα στην Αγγλία και το Νιούκαστλ για να συνεχίσω την πυγμαχία και να σπουδάσω Αθλητική Διατροφολογία που με βοηθάει στο άθλημα. Ξεκίνησα με κάποιους ερασιτεχνικούς αγώνες και πήρα τίτλο στην Πανεπιστημιάδα και προχώρησα στο επαγγελματικό κομμάτι.

Στο μυαλό μου είναι ακριβώς το ίδιο η ερασιτεχνική με την επαγγελματική πυγμαχία, γιατί πιστεύω πολύ στη σκληρή δουλειά και την προσήλωση, δεν αλλάζει κάτι πάνω σ’ αυτό. Απλώς στην ερασιτεχνική πυγμαχία παίζεις περισσότερο για τη χώρα σου, ενώ στην επαγγελματική είσαι… μόνος σου. Δεν σημαίνει πως οι επαγγελματίες είναι σημαντικότεροι αθλητές, αφού οι ερασιτέχνες αγωνίζονται και στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Η επαγγελματική πυγμαχία είναι ουσιαστικά η δουλειά σου με μάνατζερ και promotion. Το θέμα προπόνησης ωστόσο, παραμένει το ίδιο. Σίγουρα αναπτύσσονται οι ώρες προπόνησης και γίνεται πιο εξειδικευμένο, αλλά η σκληρή δουλειά παραμένει. Για μένα η μετάβαση έγινε μετά το Πανεπιστήμιο και η αλλαγή συνίσταται στο ότι προσαρμόζεσαι σ’ έναν αντίπαλο και πιο μεγάλα τα χρονικά διαστήματα που μεσολαβούν για να παίξεις.»

Ποια η αντιμετώπιση των Ελλήνων πυγμάχων στην Αγγλία;
Α.Φ «Εγώ έχω και βρετανική υπηκοότητα και η αλήθεια είναι πως είχα την τιμή εκεί να με προσεγγίσουν άτομα και να ‘ναι με το μέρος μου. Πιστεύω ότι τους κέρδισα με τη σκληρή δουλειά μου, γιατί αν είσαι σωστός σ’ αυτό που κάνεις αλλά και προς τους ανθρώπους, δεν έχει σημασία από πού είσαι. Ίσως έχει μια διαφορά αν μπεις μ’ ένα… τουπέ γιατί εσύ είσαι Έλληνας και πολλοί το κάνουν.

Σ.Α «Και για μένα δεν έχει να κάνει η χώρα σου στην πορεία, αρκεί να είσαι σωστός ως πυγμάχος κι ως άνθρωπος».

Τα εφόδια στην πυγμαχία από το ξεκίνημα στη Ρόδο
Σ.Α «Εδώ είχαμε τη σημαντική στήριξη από τον Μπάμπη Στατιού. Το αρνητικό ήταν πως ήμασταν εγώ με τον αδελφό μου και τον Άλεξ. Δεν υπήρχαν περισσότερα άτομα για μεγαλύτερο ανταγωνισμό. Στην Αγγλία κάθε γυμναστήριο έχει 20-30 παιδιά και είναι διαφορετικά. Παρόλα αυτά το ξεκίνημα από τη Ρόδο ήταν το ιδανικό. Δεν αισθάνθηκα ότι στην Αγγλία δεν ξέραμε πού θα… πατήσουμε.»

Α.Φ «Από τον Μπάμπη πήραμε όσα χρειαζόμασταν να πάρουμε κι εξαρτάται από τον καθένα πώς μπορεί να τα αξιοποιήσει. Φτάσαμε στο μάξιμουμ αυτών που θα μπορούσαμε να ‘χουμε στη Ρόδο με αρκετή δουλειά φυσικά. Σίγουρα το ιδανικό θα ‘ταν να ‘χαμε περισσότερες σχολές για αγώνες κι εμπειρίες. Η προσπάθειά μας ήταν εις διπλούν και εις τριπλούν για ν’ αναπληρώσουμε ό,τι μας έλειπε εδώ.»

Πώς μπορεί ο πυγμάχος να διαχειριστεί την πίεση, την ένταση και να ‘χει καθαρό μυαλό;
Α.Φ «Δεν είναι μυστικό. Είναι ξεκάθαρο αυτό το συστατικό, η σκληρή δουλειά. Ακόμα όμως και στους μεγάλους αθλητές υπάρχουν στιγμές αδυναμίας κατά την προετοιμασία και θα… λουφάρουν μια προπόνηση, μια κάμψη ή έναν κοιλιακό. Οπότε με το που μπεις στον αγώνα, ό,τι δεν έκανες βγαίνει αμέσως.»

Σ.Α «Είναι η σκληρή δουλειά, να έχεις πίστη στον εαυτό σου όταν πας να παίξεις και να δίνεις το 100%, αλλά και ψυχολογικά.»

Ποια η σχέση σας με το χρήμα κι αν μπορεί ο επαγγελματίας πυγμάχος να επηρεαστεί απ’ αυτό;
Α.Φ «Ο καθένας το βλέπει διαφορετικά. Σε καμία περίπτωση δεν έγινα επαγγελματίας πυγμάχος για να… κυνηγήσω τα λεφτά κι αυτό θα φανεί στην πορεία. Σίγουρα είναι ένα κίνητρο, γιατί θα συντηρηθείς απ’ αυτό. Όσον αφορά το χρήμα για μένα, είναι ότι θα μου φέρει χαρά μέσα από τη νίκη, θα δώσω χαρά στους συναθλητές μου στη Ρόδο και στον σύλλογο και θα μπορέσω να δώσω χαρά και στους δικούς μου. Όταν βλέπω τους γύρω μου να είναι χαρούμενοι, χαίρομαι κι εγώ εις διπλούν. Σου δίνει μια ευκολία όμως αυτό για να δώσεις και στον επόμενο τα εφόδια.»

Σ.Α «Αν έκανα τα πάντα για τα λεφτά δεν θα ήμουν εδώ σήμερα. Κάθε αρχή είναι δύσκολη και ειδικά όταν δεν έχεις ένα όνομα στην επαγγελματική πυγμαχία. Υπάρχουν αθλητές που συμμετέχουν σε Ολυμπιακούς Αγώνες, είναι γνωστοί και στη συνέχεια τους γνωρίζουν όλοι. Έτσι, αν ακολουθούσα την επαγγελματική πυγμαχία για το χρήμα δεν θα είχα παρουσία κι εδώ…»

Τι λείπει από την ελληνική πυγμαχία για να μπουν περισσότερα παιδιά και ν’ αναδειχθούν με αξιώσεις;
Α.Φ «Χρειάζεται να το αγαπήσουν περισσότερο το άθλημα, αλλά αυτό που λείπει πιο πολύ είναι η στήριξη. Ούτε οικονομική, ούτε στις εγκαταστάσεις. Στήριξη του ενός προς τον άλλον. Πρέπει να λέμε “μπράβο” στο παιδί που έχει μια επιτυχία σε οποιοδήποτε άθλημα. Έχουμε αυτό το κακό ως Έλληνες και είναι το μόνο παράπονό μου από την Ελλάδα. Δεν βλέπουμε πώς μπορούμε να γίνουμε εμείς καλύτεροι από τον όποιο έχει πετύχει κάτι, αλλά πώς θα τον… ρίξουμε. Λέμε, “εντάξει δεν έκανε και τίποτα”… Άμα είσαι καλός και μπορείς να γίνεις καλύτερος από μένα, θα σε βοηθήσω, γιατί θα επωφεληθούμε όλοι. Αυτό το φαινόμενο δεν το διαπιστώνεις στα πρώτα σου βήματα, αλλά στην πορεία.»

Από το ξεκίνημά σας έως τώρα ήρθε κάποια στιγμή που είπατε ότι μπορεί και να τα παρατήσετε, αφού η πυγμαχία είναι ένα σκληρό άθλημα; Ποιος ο ρόλος της στήριξης της οικογένειας;
Α.Φ «Πρόσφατα μπορεί να είχα κάποιες τέτοιες σκέψεις, γιατί όσο μεγαλώνεις τόσο αυξάνονται και οι δυσκολίες. Πιστεύω ότι μπορώ να κάνω τα πάντα αλλά υπάρχουν στιγμές που θα κουραστείς λόγω του ότι είναι επίπονο σπορ και στην προετοιμασία ακόμη. Θα αναρωτηθείς αν μπορείς ή όχι, όμως είναι μόνο της στιγμής.

Η ενέργεια που σε περιβάλλει σε επηρεάζει. Έφυγα για το εξωτερικό για να βάλω θετικά άτομα δίπλα μου με ενέργεια που θα με προωθεί. Για μένα η ουδέτερη ενέργεια, ούτε θετική ούτε αρνητική, είναι κακή. Ο «πατέρας» μου-Μπάμπης ήταν η οικογένεια που με έβαλε στην πυγμαχία.

Για τη μητέρα μου ό,τι και να πω είναι λίγο. Αν δεν ήταν εκείνη δεν θα είχε γίνει τίποτε στη ζωή μου. Το πιο βασικό, το φαγητό για να ‘ρθω στην προπόνηση, μου το έδωσε η μητέρα μου. Η στήριξη ακόμα κι όταν είχα δυσκολίες στην Αγγλία ήταν απίστευτη και με βοήθησε να συνεχίσω την πυγμαχία. Πίστευε σε μένα πιο πολύ απ’ όσο πιστεύω εγώ, αν κι έχω πίστη στον εαυτό μου.»

Σ.Α «Εμένα και τον αδελφό μου μας έφερε ο πατέρας μου στον σύλλογο σε ηλικία κάπου έξι ετών και το συνεχίσαμε. Αλλά αν δεν έχεις τη στήριξη της οικογένειας δεν πας πουθενά.»

Ο πυγμάχος όταν είναι στο ρινγκ σε υπερένταση, ακούει τον κόσμο, αφουγκράζεται κι επηρεάζεται;
Α.Φ «Δεν βλέπω, απλώς ακούω τις γνώριμες φωνές, όπως τον προπονητή μου στο γυμναστήριο κάθε φορά. Ακόμα κι αν όλος ο κόσμος υποστηρίζει τον αντίπαλό μου είναι κίνητρο για μένα. Στις Κάννες όπου αγωνίστηκα, είχε 6.000 κόσμου, αλλά μπορούσα ν’ ακούσω τις γνώριμες φωνές. Όλα τα’ άλλα ήταν απλώς ένας θόρυβος, μια βαβούρα.»

Σ.Α «Ο καθένας αντιδράει και διαφορετικά. Όταν θ’ ανέβω στο ρινγκ θα δω ποιος είναι τριγύρω, αλλά το μόνο που ακούω είναι ο προπονητής. Ίσως επηρεαστώ μόνο αν έχω έναν δικό μου όπως η μητέρα μου που μπορεί να μου περάσει άγχος και να χάσω την αυτοσυγκέντρωση.»

Όταν σβήσουν τα φώτα μετά από έναν αγώνα, τι ζητάει ένας πυγμάχος περισσότερο;
Α.Φ «Με το που γυρίσω στ’ αποδυτήρια ευχαριστώ πρώτα τον Θεό γιατί είμαι καλά. Στη συνέχεια φεύγει η συσσωρευμένη ενέργεια κι από την προετοιμασία για τον αγώνα και κυρίως νοιώθω ανακούφιση κι όχι χαρά. Η ανακούφιση είναι ένα συναίσθημα που θα έρθει αν θες να πετύχεις κι έχεις στο μυαλό σου μόνο τη νίκη. Οι πρωταθλητές θέλουν τόσο πολύ τη νίκη και θα κάνουν τα πάντα γι’ αυτήν και η χαρά θα ‘ρθει μετά.»

Μπορεί η παρουσία στο ρινγκ, η επιτυχία ή αποτυχία, να επηρεάσει τις διαπροσωπικές σχέσεις;
Α.Φ «Δεν μπορώ να μιλήσω με εμπειρία, γιατί ακόμη δεν έχω χάσει σ’ αυτό το επίπεδο. Για μένα η πυγμαχία είναι ένα άθλημα και η ζωή μου μαζί. Σίγουρα θα επηρεάσει εμένα, αλλά επειδή τα έχω πολύ καλά με τον εαυτό μου και τους γύρω μου, ξέρω ότι δεν θ’ άλλαζαν για μένα ούτε στη μεγαλύτερη αποτυχία ή στη χαρά μου. Θα χαιρόντουσαν και θα στεναχωριόντουσαν πιο πολύ από μένα με την ήττα μου. Δεν είμαι ένας πυγμάχος γι’ αυτούς, αλλά ο Αλέξανδρος ως προσωπικότητα.»

Σ.Α «Περισσότερο για μένα είναι η ανακούφιση ότι τα κατάφερα, έπαιξα όπως ήθελα. Αν έχεις μια ήττα δεν είναι αποτυχία. Αποτυχία έχεις μόνο αν τα παρατήσεις. Επιτυχία είναι να ολοκληρώσεις την καριέρα σου και να τα έχεις καταφέρει.»

Ερώτηση κρίσεως: πυγμαχία με κάσκα ή χωρίς κάσκα;
Α.Φ «Για μένα δεν αλλάζει κάτι. Μπορεί να είναι λίγο πιο επικίνδυνο. Ο λόγος που βγήκε από την ερασιτεχνική πυγμαχία στους Άνδρες ήταν ότι ο πυγμάχος έτρωγε… ξυστά χτυπήματα με την κάσκα κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπάρχουν κραδασμοί στο κεφάλι. Χωρίς την κάσκα έχεις καλύτερη ορατότητα και δέχεσαι λιγότερα χτυπήματα. Στην προετοιμασία φοράμε κάσκα για να μην έχουμε εγκοπές. Σίγουρα όμως, μετά την ολοκλήρωση του αγώνα, έχεις πιο πολλά χτυπήματα στο κεφάλι αν δεν φοράς κάσκα.»

Το μετά την πυγμαχία το σκέφτεστε;
Α.Φ «Είμαι ένας άνθρωπος που μ’ αρέσει να ονειρεύομαι και να βλέπω τον εαυτό μου μετά από κάποια χρόνια. Πιο έντονο φυσικά είναι το τι κάνω τώρα κι όχι το μέλλον.»

Σ.Α «Την πυγμαχία, μού την έχει βάλει στη ζωή μου ο Μπάμπης κι όταν χρειαστεί να σταματήσω, θ’ ασχολούμαι. Όχι επαγγελματικά βέβαια, αλλά θα πηγαίνω στο γυμναστήριο, όπως το κάνει κι ο πατέρας μου, για να προωθώ νέα παιδιά, δίνοντάς τους ό,τι έχω μάθει.»

Η επιστροφή στη Ρόδο, εδώ που ξεκινήσατε, τι συμβολίζει κάθε φορά;
Α.Φ «Πρώτα απ’ όλα είναι ανακούφιση γιατί γυρνάς στους δικούς σου ανθρώπους και τους φίλους στο χώρο σου. Αν και δε μ’ άρεσε να κοιτάω πίσω, αυτό έχει αλλάξει κάπως στο μυαλό μου και λέω ότι όσο προχωράς στη ζωή σου, αφήνεις κάποιους σπόρους και δουλεύοντας αυτοί γίνονται λουλούδια. Βεβαίως δουλεύεις τόσο πολύ που δεν μπορείς να κοιτάξεις να τα δεις. Έτσι, η επιστροφή στη Ρόδο είναι ο τρόπος μου να γυρίσω και να δω αυτά τα λουλούδια που είναι η σκληρή δουλειά και να λέω στον εαυτό μου ένα μπράβο για να δώσω άλλο τόσο. Δείχνει από πού ξεκινήσαμε και τι μπορούμε να κάνουμε.»

Σ.Α «Με την πρώτη ευκαιρία γυρνάω στους δικούς μου ανθρώπους για να πάρω και… βιταμίνη από τον ήλιο, μιας και στην Αγγλία δεν υπάρχει. Εδώ νοιώθω ελευθερία.»

Και λίγα λόγια για τον Μπάμπη Στατιού
Α.Φ «Για μένα ο Μπάμπης είναι ο πατέρας μου, γιατί μεγάλωσα χωρίς πατέρα κι αυτό είναι πάνω απ’ όλα. Μετά είναι η πυγμαχία και το γυμναστήριο. Αν δεν έκανα πυγμαχία, πάλι ο Μπάμπης στη ζωή μου θα ‘ταν το ίδιο πράγμα. Είναι ένας άνθρωπος που θα συμβουλευτώ και θ’ ακούσω τη γνώμη του. Είμαι ένας άνθρωπος δύσκολος στο να πάρω συμβουλές από τον καθένα και τον εμπιστεύομαι. Νούμερο ένα κανόνας στη ζωή μου είναι η εμπιστοσύνη, είτε στην οικογένεια είτε στους φίλους. Ο Μπάμπης είναι ο άνθρωπος που μου έδειξε το δρόμο της ζωής και η μητέρα μου με βοήθησε να προχωρήσω»

Σ.Α «Για μένα ο Μπάμπης είναι ο πατέρας και προπονητής. Αν δεν ήταν ο Μπάμπης δεν θα ονειρευόμουνα, εκείνος μ’ έμαθε να ονειρεύομαι. Όταν ξεκίνησα ήμουν «κολλημένος» με το ποδόσφαιρο, όπως τα περισσότερα παιδιά, οπότε μ’ έκανε και αγάπησα την πυγμαχία.»

Ο αθλητής επιλέγει τον προπονητή ή ο προπονητής τον αθλητή;
Α.Φ «Και τα δύο μπορούνε να γίνουν, όμως για να προκύψει το δέσιμο πρέπει να υπάρχει η σωστή χημεία.»

Μετά τον αγώνα οι πυγμάχοι ασχολούνται συνεχώς με το άθλημα και μέσα στις παρέες ή θέλουν αποτοξίνωση;
Α.Φ «Εξαρτάται από τον καθένα. Για μένα η πυγμαχία είναι η ζωή. Όταν τρώω το μεσημέρι βλέπω πυγμαχία, όταν βγαίνω έξω μιλάω για πυγμαχία. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που θέλω να ηρεμήσω και να χαλαρώσω. Δεν με νοιάζει αν οι γύρω μου μιλάνε για πυγμαχία, απλώς θέλω να έχω δίπλα μου όποιους κοιτάνε ψηλά και στοχεύουν στο κάτι παραπάνω. Δεν μ’ αρέσουν οι στατικοί, που είναι εντάξει μ’ αυτό που έχουν.»

Σ.Α «Μετά από τον αγώνα προτιμώ ν’ αράζω σπίτι με δικούς μου ανθρώπους και να ξεκουράζομαι μέχρι να ξαναμπώ στο δρόμο μου…»

Είδατε πυγμάχους να φτάνουν ψηλά και να μην μπορούν να τιθασεύσουν τα πάθη τους;
Σ.Α «Έχω δει πυγμάχους να φτάνουν σ’ ένα επίπεδο και να πέφτουν στα ναρκωτικά, αλλά πρέπει να φτάσεις ψηλά για να δεις πώς θα διαχειριστείς μια τόσο σύνθετη κατάσταση.»

Α.Φ «Ο πυγμάχος που έκανε κάτι το έκανε γιατί μπορούσε. Όποιος δεν έκανε κάτι είχε σίγουρα έλλειψη πειθαρχίας. Το παν είναι η σκληρή δουλειά και η πειθαρχία. Πρέπει να είσαι ταπεινός είτε βρίσκεσαι χαμηλά είτε ψηλά είτε στην κορυφή του κόσμου και να μην αλλάξεις ποτέ. Και αθλητισμό να μην κάνεις, πρέπει να έχεις πειθαρχία ως άνθρωπος.»

Το… επιμύθιο από τον Μπάμπη Στατιού
«Είναι σαν δυο παιδιά μου, τους χαίρομαι και τους καμαρώνω, γιατί ξεκίνησαν από τη Ρόδο και κοσμούν τα μεγάλα ρινγκ στο εξωτερικό, σ’ ένα από τα πιο δύσκολα αθλήματα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση απ’ αυτό. Απ’ όταν ξεκίνησαν πίστευα ότι θα μπορούσαν να φτάσουν ψηλά.»