Αγαπητός Ξάνθης: Ένα βιβλίο, ύμνος για τα ταξίδια που δεν σταματούν ποτέ...

Rodiaki NewsRoom

Γράφει o
Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας*

Υπάρχουν κάποια βιβλία που μπορούν να είναι εκπαιδευτικά και συγχρόνως και συναισθηματικά.

Ένα από αυτά είναι του κ. Πάρι Τσάρτα «Τα ταξίδια της ζωής μα-Εμπειρίες, δικαίωμα, γιορτή», (2023). Εκδόσεις Κριτική. Είναι ένα ολοκληρωμένο πόνημα της έννοιας του ταξιδιού και πως αυτό επεμβαίνει στην κοινωνικοοικονομική άποψη.

Ο συγγραφέας μιλάει για τον έρωτα με τα ταξίδια (σ.12) αλλά και για την αγάπη που κάποιος μπορεί να καταθέσει για να γίνει κοινωνός της γνώσης των τόπων μέσα από τα ταξίδια, αυτά που ακόμη δεν έχουμε κάνει (σ.225).

Ο συγγραφέας έντεχνα και συναισθηματικά αναφέρει ότι τα ταξίδια λειτουργούν ως αόρατο όχημα των ονείρων μας και παράλληλα ως σταθμός και αφετηρία του υπέροχου παραμυθού της ζωής.

Ουσιαστικά το βιβλίο δεν είναι μόνο μια περιγραφή του πλαισίου του τουριστικού τομέα που αγγίζει το ταξίδι ως βαγόνι εμπειριών και γιορτής αλλά τοποθετεί το ταξίδι στο επίκεντρο της διαλογισμού για να ξετυλιχθεί όλο το «κουβάρι» των 230 σελίδων του βιβλίου.

Η πολυκινητριακή διάσταση των σύγχρονων ταξιδιών με την ανάλογη σύνδεση με τον πλούτο των ειδικών προσφερόμενων προϊόντων δομούν ένα σύστημα καταλυμάτων που μπορούν να ανταπεξελθών στις νέες προκλήσεις (σ.30).

Πράγματι σήμερα ο τουρισμός απαιτεί προορισμούς με ποιοτικό περιβάλλον και πολιτισμό, σε μεσαία ή μεγάλα αστικά κέντρα με καλή ποιότητα ζωής, με συχνά συλλογικοί και συμμετοχικοί χώροι εργασίας για την εξυπηρέτηση του νέου τουρισμού των digital nomads, ακόμη σύγχρονοι χώροι εκδηλώσεων και συνεδρίων, καθαρά καταλύματα και εγκ/σεις και πάνω από όλα μεγάλες ταχύτητες wi-fi για να μπορούν να επικοινωνούν άμεσα και σταθερά (σ.221) οι χρήστες εκπληρώνοντας συγχρόνως τη ψυχαγωγία με την ενασχόληση.

Η περιγραφή όλων τον τομέων του τουρισμού παρουσιάζεται ευανάγνωστη και με πρακτική μέσα από λιγοσέλιδα, κωδικοποιημένα κεφάλαια χρησιμοποιώντας ως άξονα ανάπτυξης, το ταξίδι.

Εκείνο που διαθέτει πλούσια το βιβλίο είναι τα βιώματα του ίδιου του δημιουργού, που κατατίθενται όχι μόνο ως μια απλή αφήγηση αλλά και ως ψυχολογική ερμηνεία και προσθετική αποκάλυψη.

Ειδικά, αναφέρει ο συγγραφέας επισκεπτόμενος τον γενέθλιο τόπο του, την Αίγυπτο πολλά χρόνια μετά, «απομακρύνθηκα από το γκρουπ της ξενάγησης και κάθισα παράμερα σ’ ένα στασίδι της εκκλησίας του Αγίου Γεώργιου στο Κάιρο, όπου και είχα βαπτιστεί, και χωρίς να το καταλάβω είχα βουρκώσει από ώρα...» (σ.51).

Είναι ένα βιβλίο με έντεκα ζωτικά (11) κεφάλαια παρουσιαζόμενο ως ένα εγχειρίδιο της τουριστικής μάθησης και αγωγής.

«Αποτυπώνει τον κόσμο των ταξιδιών μέσα από μια σειρά κειμένων-ψηφίδων και αφηγήσεων που σχηματίζουν αυτό το υπέροχο, πλούσιο και πολύχρωμο πάζλ των ταξιδιωτικών μας εμπειριών, αναφέρει στον πρόλογό του κ. Τσάρτας.

Εύκολα καταλαβαίνει κανείς τη σύνδεση της κοινωνίας με τον άνθρωπο και το ταξίδι. Το ταξίδι έχει σημασία όπως και να το κάνουμε (σ.103), γατί απλά γεννιόμαστε ταξιδιώτες, υπογραμμίζεται συμβολικά.

Δυο όμως σημεία είναι ξεχωριστά, αξιοσημείωτα. Εκείνο πιο παρουσιάζει το ταξίδι ως δικαίωμα αλλά και εκείνο που δείχνει τον «κύκλο» της ζωής.

Το πρώτο αναπτύσσεται σ’ ολόκληρο το κεφάλαιο (7), όπου αναλύονται οι τρόποι, το περιεχόμενο και οι μορφές της κοινωνικότητας ενός ταξιδιού για να καταλήξει εύστοχα: «Η πρόθεση των πολιτών είναι να προβάλλουν μέσω του τουρισμού την ανάγκη επιστροφής στην κανονικότητα. ή, όπως και είπε ένας γάλλος τουρίστας δίπλα μου σ’ ένα καφέ της Κω-το ταξίδι μας ανήκει και ως προϊόν αλά και ως δικαίωμα-» (σ.148).

Και το δεύτερο ξεχωριστό σημείο του βιβλίου είναι η σύνδεση του αρχικού ταξιδίου με εκείνο του τελευταίου που κατευθύνεται στο θάνατο. Το αρχικό είναι αυτό που διαμορφώνεται την περίοδο της γέννας και θα οδηγήσει τον καθένα μας στο ταξίδι της ζωής που δεν ξέρει. Είναι ένα άγνωστο ταξίδι, όπου το ταξίδι γίνεται αντικείμενο υγιούς περιεργείας προς το καινούργιο, το διαφορετικό αλλά και το οικείο σαν κομμάτι της κοινωνικής λειτουργίας (σ.40).

Όσο για το ταξίδι του θανάτου που συνδυάζεται με διαφορετικά ήθη και έθιμα, εκδηλώσεις και τελετές έχουν όλα τη δική τους ματιά ώστε ο θάνατος από μόνος του να ενεργοποιεί ταξίδια μνήμης και γνώσης, ως το τελευταίο ή προτελευταίο ταξίδι αυτής της ζωής ή οποία απαιτεί αγάπη, περιεκτική διαχείριση, τρυφερότητα, ενσυναίσθηση και σεβασμό (σ.55).

Η αναφορές για τον χρόνο, το κόστος, την οργάνωση, τα νέα μοντέλα ταξιδιών, τους τύπους, ό ρόλος των tour-operator, των επιχειρηματιών αλλά και των περιοχών φιλοξενίας, η θέση του βιώσιμου τουρισμού που μαζί με τον οικοτουρισμό αποτελούν μια ξεχωριστή νότα στον νέο τουριστικό κύμα, οι «πομποί και οι δέκτες» στο τουριστικό προϊόν, η περιήγηση ως εκδήλωση καρδιάς αλλά και η υψηλή τεχνολογία με την παρέμβαση της στον τουριστικό τομέα, ανοίγουν μια συνολική βεντάλια, ένα άλμπουμ επιλογών, όπου καθένας/καθεμιά μπορεί να βρει το όνειρο του, την επιθυμία του, το φτερούγισμα για τόπους Παραδείσου.

Τα έχουμε ανάγκη στην εποχή της πίεσης και της συνεχούς φόρτισης.
Η μαγεία του ταξιδιού δεν θα ξεθωριάζει, γατί την έχουμε ως τροφό της ελπίδας για καλύτερες στιγμές, για ομορφότερες ώρες.

Γιατί πολύ απλά, το ταξίδι είναι μια επιλογή για να σηματοδοτήσει την κανονικότητα αλλά και την αγάπη για όσα θέλουμε και θεωρούμε αναφαίρετο δικαίωμα μας για να ζήσουμε ποιοτικά... (σ. 147).

Καλοδιάβαστο!
* Ο αρθρογράφος είναι αρχιτέκτονας, μεταδιδακτορικός υπότροφος του Πανεπιστημίου Αιγαίου και διδάσκων στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών.