Οι φωνές των παιδιών του 1ου Δημοτικού Σχολείου Ρόδου –Ζέφυρος

Rodiaki NewsRoom

20 Νοεμβρίου 2023. Μία όμορφη Δευτέρα ξεκίνησε διαφορετικά για τα παιδιά του 1ου Δημοτικού Σχολείου - Ζέφυρος.

H διευθύντρια του σχολικού συγκροτήματος του 1ου Δ.Σ. Ρόδου-Ζέφυρος κα Τσαμπίκα Μακρογιάννη αναφέρει τα εξής περί της δράσεως των παιδιών του σχολείου για τα δικαιώματα των παιδιών:

«Τα παιδιά του Δ1 με την καθοδήγηση της δασκάλας τους, Κόλιου Πηνελόπης, θέλησαν να κάνουν μία διαφορετική έναρξη της ημέρας ολόκληρης της σχολικής κοινότητας.
«Παιδιά ξέρετε ότι κάθε άνθρωπος στον κόσμο έχει δικαιώματα; Ακόμα και τα παιδιά…».

Μία θέση περισσότερο από ποτέ επίκαιρη, τη στιγμή που σε κάποιο μέρος του πλανήτη σκοτώνονται καθημερινά παιδιά….

»Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι τα πράγματα που κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να έχει για να ζει μία καλή ζωή με σεβασμό και ασφάλεια. Επειδή τα παιδιά είναι μικρά και κάποιες φορές αδύναμα, χρειάζονται ειδική προστασία για να απολαμβάνουν τα δικαιώματά τους, γι΄ αυτό έχουν γραφτεί σε ένα ειδικό έγγραφο που ονομάζεται Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Στις 20 Νοεμβρίου του 1981, εκατό ενενήντα δύο (192) χώρες υπογράφουν ότι θα προστατέψουν τα δικαιώματα των παιδιών.

Και τα παιδιά του Σχολείου μας προσυπογράφουν διαβάζοντας το κείμενο της Αγγελικής Βαρελλά : «Ένα παιδί διεκδικεί τα δικαιώματά του μέσα από τα γράμματα της Αλφαβήτας». Θέλω να περιτριγυρίζομαι από ΑΛΦΑ, πολλά άλφα, για να αισθάνομαι Ασφάλεια.

Τα Βήτα, όταν έχουν σχέση με τη Βία, δεν τα θέλω καθόλου. Θέλω όμως ένα ΓΑΜΑ να με συντροφεύει, όταν μιλώ και υπερασπίζομαι τη μητρική μου Γλώσσα καθώς κι ένα ΔΕΛΤΑ, απαραίτητα, για να φωνάξω μ’ αυτό σε όλους τα Δικαιώματά μου.

Το ΈΨΙΛΟΝ το θέλω για να μου εξασφαλίσει Ελευθερία και Ειρήνη και το ΖΗΤΑ το ίδιο, για να Ζω μία Ζωή, που χρειάζεται ένα παιδί για να είναι ευτυχισμένο. …Το ΚΑΠΑ για να κυκλοφορούμε σε μία Κοινωνία που να μας προστατεύει για να μην πληρώνουμε εμείς τα ΛΑΜΔΑ, τα ΛάΘη των μεγάλων…

Τα ΤΑΥ τα θέλω όλα δικά μου για να μπορώ να Τραγουδώ και το ΥΨΙΛΟΝ μου χρειάζεται για να έχω καλή Υγεία.
Κι αν φτάσω σκαλί σκαλί στο τελευταίο γράμμα το ΩΜΕΓΑ, ελπίζω να είμαι Ώριμος και σωστός άνθρωπος, που χαίρεται με αισιοδοξία και σκέψη θετική τον κόσμο μας».

Και με αυτήν την απλή αλλά τόσο σημαντική πρωινή παρέμβαση, πήραμε μία ανάσα και σκάσαμε ένα χαμόγελο, καταλάβαμε όλοι και όλες στο Σχολείο μας ότι υπάρχει ελπίδα, και η ελπίδα μας είναι τα παιδιά μας.

Και ξεκινήσαμε τη μέρα μας έχοντας μαζί μας το μήνυμα που έστειλαν τα παιδιά μέσα από το ποίημα του Αντώνη Σαμαράκη, «Ένα παιδί γράφει στο Θεό»:

Μ’ ένα ξύλινο σπαθάκι και δύο ψεύτικα μουστάκια
Παίρνω φόρα και στη μάχη τους στρατιώτες μου οδηγώ.
Τους στρατιώτες… μία ντουζίνα μολυβένια στρατιωτάκια
Κι έτσι τώρα παριστάνω τον μεγάλο στρατηγό!

Άναψε μεγάλη μάχη! Με το ξύλινο σπαθάκι
Πάνω κάτω στην αυλή μας . Τι κακό, τι ταραχή!
Όμως την επίθεσή μου τη διακόπτω για λιγάκι,
γιατί μέσα μου είναι κάτι…κατιτί σαν προσευχή.

Όλοι οι στρατηγοί του κόσμου, δώσε Θεέ μου, να ‘χουν τώρα
Τα μουστάκια τους σκιτσάρει μ’ ένα καρβουνάκι, και
Το σπαθί τους που τραβάνε στη μεγάλη τους τη φόρα,
δώσε, Θεέ μου, να ‘ναι μόνο από αθώο κοντραπλακέ.

Δώσε ακόμη να μην έχουν στο μυαλό τους άλλη έγνοια,
Τα κουμπιά τους να γυαλίζουν της μεγάλης τους στολής
Και να οδηγούν στη μάχη στρατιωτάκια μολυβένια
Μέσα από τα άσπρα και τα μαύρα τα πλακάκια της αυλής.

Μακάρι, οι μέρες των ανθρώπων όλου του κόσμου να ξεκινούν με τις φωνές των παιδιών, που αποδεικνύονται πολλές φορές πιο «δυνατές» και πιο ουσιαστικές από αυτές των μεγάλων.

Συγχαρητήρια στον Παναγιώτη, την Ελισάβετ, τον Αντώνη, την Κατερίνα, τον Έλιον, τη Σαββίνα, τη Μελίνα-Μαρία, Γιώργο, την Αθηνά, τον Δημήτριο-Μιχαήλ, τη Φαίδρα, την Καλλιόπη, τον Μιχαήλ-Άγγελο, την Εσμεράλντα, τον Άνας, την Κωνσταντίνα-Ελένη, τον Γκουστάβο και τη δασκάλα τους κα Κόλιου Πηνελόπη που μας χάρισαν αυτά τα αισιόδοξα μηνύματα ζωής.

Με την ελπίδα πάντα οι φωνές αυτές ν’ ακουστούν ψηλά, πολύ ΨΗΛΑ και να φτάσουν εκεί που πρέπει….».