Με τον πρώην δήμαρχο Σάββα Καραγιάννη συναντήθηκε χθες ο δήμαρχος Ρόδου

Rodiaki NewsRoom

«Η Ρόδος που δεν πρέπει να χαθεί», είναι το μήνυμα με νόημα που εκπέμπει το δώρο που έδωσε στον δήμαρχο Ρόδου, κ. Αλέξανδρο Κολιάδη, ο πρώην δήμαρχος Ρόδου κ. Σάββας Καραγιάννης.

Πρόκειται για μικροκατασκευές που κάνει ο ίδιος ο κ. Καραγιάννης, οι οποίες είναι μικρογραφία από τα μοναδικά σχέδια που βρίσκονται σε κάγκελα σε πόρτες σπιτιών στα Μαράσια (σ.σ. Μητρόπολη, Αγία Αναστασία κ.λπ.). Ο ίδιος τα έχει καταγράψει και στην ουσία πρόκειται για μία μελέτη γι’ αυτή την παλιά Ρόδο-μάλιστα τα είχε εκθέσει το 2007.

Χθες το μεσημέρι, λοιπόν, επισκέφθηκε το Δημαρχείο, συνοδευόμενος από την κόρη του, επικεφαλής της περιφερειακής παράταξης «Ανοιχτοί Ορίζοντες στο Νότιο Αιγαίο», κα Χρύσα Καραγιάννη, και δώρισε στον κ. Κολιάδη μία τέτοια μικροκατασκευή που φτιάχνει ο ίδιος, με τον δήμαρχο να την τοποθετεί σε περίοπτη θέση στο γραφείο του.

«Η Ρόδος που δεν πρέπει να χαθεί», είπε ο κ. Καραγιάννης στο νέο δήμαρχο της Ρόδου, αναφερόμενος βέβαια στο τι συμβολίζει, ενώ κάποιος θα μπορούσε να πει , ότι έχει και ένα βαθύτερο νόημα για την πορεία του νησιού.

Ο πρώην δήμαρχος, ο οποίος υπενθυμίζεται πως έχει διατελέσει και βουλευτής και νομάρχης Δωδεκανήσου, ερωτήθηκε για το τι θα ήθελε να πει στνο νέο δήμαρχο και απάντησε: «Να είναι δυνατός να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της σύγχρονης εποχής και κοινωνίας. Τα προβλήματα βέβαια είναι μεγάλα, ο κόσμος ελπίζει σε ένα καλύτερο αύριο. Αυτό εξαρτάται και από εμάς σε μεγάλο ποσοστό και βαθμό. Πιστεύω, ότι και ο δήμαρχός μας καταβάλλει ό,τι είναι δυνατόν να καταβάλλει ένας δήμαρχος της περιφέρειας από την οποία όλη η Ελλάδα περιμένει.

Δεν είναι μόνο για τους Ροδίτες και τους Δωδεκανήσιους. Όλη η Ελλάδα περιμένει από τη Ρόδο πολλά και εμείς πιστεύω ότι είμαστε σε θέση να εξαντλήσουμε τα όριά μας και να δώσουμε ό,τι είναι το καλύτερο σε εμάς και την Ελλάδα».

Ερωτηθείς για το πώς αισθάνεται μπαίνοντας σ’ αυτό το γραφείο που έχει περάσει πολλές ώρες, είπε χαρακτηριστικά ο πρώην δήμαρχος Ρόδου: «Συνήθως…δεν υποφέρω από ταχυπαλμία. Αλλά κάθε φορά που έρχομαι εδώ αισθάνομαι την καρδιά μου να χτυπά διαφορετικά».

»Έκανα και κάνω ό,τι μπορώ και νομίζω ότι όλοι κάνουν το καθήκον τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, παρά τις δυσκολίες που υπάρχουν, παρά την απομόνωση από το κέντρο. Γιατί εμείς είμαστε μακριά από το κέντρο και δεν μπορούμε να επηρεάζουμε κάθε λίγο και λιγάκι τις εξελίξεις που αφορούν και τον τόπο μας. Νομίζω ότι πάμε καλά».