Ηλίας Καραβόλιας: To υπόγειο καλώδιο του ρεύματος με την ακρίβεια

Rodiaki NewsRoom

Γράφει

ο Ηλίας Καραβόλιας

Ο κυνισμός με τον οποίο οι κυβερνητικοί αποδίδουν την ακρίβεια στο ρεύμα(αλλά και στα τρόφιμα) στην ευρωπαική αγορά, στον καύσωνα και στον πόλεμο, είναι η εύκολη και βολική ρητορική των νεοφιλελεύθερων που ηδονίζονται να μας υπενθυμίζουν ότι υπάρχει εκεί έξω το χρηματιστήριο και η γεωπολιτική.

Δηλαδή, η αστάθεια των αγορών και η θεσμοθετημένη κερδοσκοπία του φυσιολογικού καζίνο καπιταλισμού για κάθε προϊόν της φύσης, για κάθε πόρο του πλανήτη που μπορεί και ιδιωτικοποιείται ώστε να μεγιστοποιεί κέρδη ιδιωτικού κεφαλαίου.
Τα αυξημένα λοιπόν (πολύχρωμα) τιμολόγια του ρεύματος δεν είναι τίποτα άλλο παρά η στοχευμένη προσομοίωση και αναπαράσταση της χρηματιστικοποίησης στην παραγωγή και διάθεση δημόσιων αγαθών.

Δεν είναι τίποτα άλλο παρά η μικροφυσική της σκόπιμης πρόσδεσης των ενεργειακών προϊόντων σε μη αναστρέψιμες δεσμευτικές ρήτρες εμπορευσιμότητας.

Τι εννοώ: οι διαφορές μεταξύ χονδρικής και λιανικής τιμής είναι το αποτέλεσμα της σκόπιμης αγκίστρωσης των προγραμματισμένων και προσυμφωνημένων συμφερόντων παρόχων και προμηθευτών με τα πονταρίσματά τους σε προθεσμιακά συμβόλαια της κερδοσκοπίας, δηλαδή με τα τεχνητά στοιχήματα εικονικών αγοραπωλησιών που νομιμοποιεί η ύπαρξη αντίστοιχης ευρωπαϊκής και διεθνούς χρηματιστηριακής αγοράς.
Με πρόσχημα τον πόλεμο, την ενεργειακή κρίση, την γεωπολιτική αστάθεια, τα τραπεζικά και βιομηχανικά καρτέλ τόσο σε τρόφιμα όσο και στην ενέργεια, δημιουργούν υπόγεια καλώδια μεταφοράς τη κερδοσκοπίας στην κατανάλωση νοικοκυριών και επιχειρήσεων.

Ουσιαστικά, δομήθηκε, μετά την απελευθέρωση των διαπραγματεύσεων σε παράγωγα και προθεσμιακές τους τιμές, μια συνθήκη με αφανείς ρήτρες μεταφοράς του κόστους χρηματιστηριακών προϊόντων στον καταναλωτή.
Σε αυτή τη συνθήκη δεν μπορεί - και δεν θέλει να επέμβει πριν τη δημιουργία της - το συλλογικό υποκείμενο κράτος: αυτή είναι η σιωπηρή συμφωνία κράτους-κεφαλαίου πίσω απο την χρηματιστικοποίηση των δημοσίων αγαθών.

Η εκ των υστέρων έκτακτη φορολόγηση και οι επιδοτήσεις των καταναλωτικών τιμολογίων δεν αναστέλλουν ούτε αναχαιτίζουν τη συστημική ευαισθησία των τιμών των αγαθών στις προθεσμιακές διαπραγματεύσιμες αξίες.
Με απλά λόγια: καμία κυβέρνηση δεν θέλει να επέμβει πριν αποτύχει η αγορά. Δεν θέλει να σπάσει τον ομφάλιο λώρο μεταξύ κερδοσκοπικού πλεονάσματος και πραγματικού κόστους παραγωγής και διανομής ενεργειακών πόρων.

Η απορρύθμιση έχει ήδη εγκατασταθεί στον ανθρώπινο βίο, μέσω της καλωδίωσης χρηματιστηριακής αγοράς και κατανάλωσης.
Αυτή είναι η βάση ισχύος της διαχρονικής θεωρίας που κοινωνικοποιεί τα μακροπρόθεσμα κόστη και συσσωρεύει σε ολιγοπώλια τα βραχυπρόθεσμα υπερκέρδη.