Μαρία Καρίκη: Όταν δεν έχεις άλλη υπομονή...

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η
Μαρία Καρίκη
Ψυχολόγος, Msc

Σαν μικρό παιδί βιάζεσαι να μεγαλώσεις και να κάνεις όλα εκείνα που ονειρεύεσαι (κι άλλα τόσα) πραγματικότητα.

Ανυπομονείς να κατακτήσεις τον κόσμο και να ανακαλύψεις τον εαυτό σου. Ανυπομονείς να γνωρίσεις ανθρώπους που θα θαυμάσεις, που θα ερωτευτείς, που θα σε εμπνεύσουν. Μεγαλώνοντας, ωστόσο, συνειδητοποιείς ότι δεν είναι όλα τόσο εξιδανικευμένα. Προσπαθείς να μην απογοητευτείς, αλλά να αποδεχτείς τη ζωή όπως έρχεται.

Ζεις τις όμορφες στιγμές και νιώθεις ευγνωμοσύνη για αυτές. Συναντάς, όμως, και τις δυσκολίες, τις προκλήσεις, τις απώλειες, τις αποτυχίες, τις ήττες σου. Δεν είναι ότι θες να εγκαταλείψεις, αλλά πιάνεις τον εαυτό σου να κουράζεται, να φθείρεται, να εξαντλείται. Παρόλα αυτά, το πιο επικίνδυνο σε όλο αυτό το ταξίδι της ενηλικίωσης δεν είναι η φθορά, αλλά η πιθανότητα να χάσεις τον εαυτό σου, την πίστη σου στα όνειρα που κάποτε έκανες, την ελπίδα σου για τα καλύτερα που πίστευες ότι έρχονται! Είναι σαν, χωρίς απαραίτητα να το καταλαβαίνεις, να χάνεις σιγά σιγά την σπίθα σου για την ίδια τη ζωή...

Πώς γίνεται σταδιακά αυτό; Νιώθεις συνέχεια κουρασμένος, δεν έχεις πολλή διάθεση να κάνεις πράγματα, κλείνεσαι στον εαυτό σου, δεν πιστεύεις τόσο πια στους ανθρώπους, αναπτύσσεις φοβίες και άγχη που πριν δεν είχες, έχεις νεύρα, δεν έχεις υπομονή πια και με το παραμικρό θέλεις να εκραγείς, να φύγεις μακριά από κάθε είδους πίεση, δυσανασχέτηση και δυσφορία. Τα επίπεδα ανοχής σου απέναντι στην παραξενιά, την ιδιοτροπία, το ψεύτικο, το υποκριτικό, το τοξικό είναι ελάχιστα ως μηδαμινά. Γίνεσαι πιο επιλεκτικός με τις σχέσεις σου και αναζητάς απεγνωσμένα ό,τι μπορεί να σου διασφαλίσει την ψυχική σου ηρεμία.

Αρχικά, ίσως, αναρωτιέσαι αν εσύ έχεις αλλάξει τόσο πολύ. Προβληματίζεσαι που έχει εξαντληθεί η υπομονή σου τόσο πολύ και σκέφτεσαι μήπως κάνεις κάτι λάθος. Από την άλλη θυμάσαι όλα όσα έχεις περάσει και νιώθεις ότι όλο αυτό που περνάς έχει μια βάση, εξηγείται, δικαιολογείται. Ίσως, είναι μια άμυνα απέναντι στον κόσμο για να μην πληγωθείς άλλο, ίσως είναι η ωριμότητα που έχει επέλθει και δεν θες άλλο να αναλώνεσαι σε ανούσια πράγματα και χωρίς σοβαρό λόγο. Ίσως, πάλι, να είναι η συνειδητοποίηση ότι δεν χρειάζεται άλλο να ανέχεσαι ανθρώπους, συμπεριφορές και καταστάσεις που δεν σε εκφράζουν.

Μεγαλώνοντας θες να πεις τα «όχι» σου πιο εύκολα, χωρίς να σκέφτεσαι αν θα στεναχωρέσεις ή θα απογοητεύσεις τους άλλους. Προτιμάς να είσαι αυθεντικός απέναντι στον εαυτό σου παρά να ζορίζεσαι εξαιτίας των άλλων. Εγκαταλείπεις το «σύνδρομο του καλού παιδιού» και δεν σε πειράζει καθόλου αν δεν αρέσει στους άλλους η απάντηση ή η αντίδρασή σου. Όχι, γιατί θες να τους εναντιωθείς, αλλά γιατί δεν θες να κάνεις κάτι που θα σε πιέσει ή θα σε αλλοτριώσει. Αρνείσαι να κάνεις συμβιβασμούς και εκπτώσεις και αυτό θα αλλάξει σταδιακά τη συμπεριφορά σου και την κοσμοθεωρία σου.

Όταν διαπιστώνεις ότι δεν έχεις πια υπομονή με τίποτα σχεδόν, τότε έρχεται η στιγμή που θα πρέπει να σκεφτείς γιατί σου συμβαίνει αυτό. Δεν είναι φάση που θα περάσει. Έχεις φτάσει σε ένα τέλμα, ένα αδιέξοδο, μια υπέρτατη φθορά. Ο ψυχισμός σου έχει «μπουκώσει» και δεν αντέχει άλλο τα συναισθηματικά φορτία και τα βάρη που του εναποθέτεις. Ή θα πρέπει να αδειάσεις από κάτι ή θα πρέπει να αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι και τη στάση σου απέναντι στο περιεχόμενο της ζωής σου, προκειμένου να νιώσεις καλύτερα και να ενισχύσεις τα ψυχικά σου αποθέματα. Ό,τι παρατηρούμε στον εαυτό μας και ό,τι διαπιστώσεις κάνουμε, αποτελούν κρυμμένα «μηνύματα», σημάδια, «καμπανάκια» για το αν πορευόμαστε αυτοπροστατευτικά και ισορροπημένα ή όχι.

Σε όλη τη διάρκεια της ζωής σου, θα βιώσεις πολλούς εσωτερικούς μετασχηματισμούς. Μεγαλώνοντας δεν θα ανέχεσαι τα ίδια που ανεχόσουν νεώτερος, κι αυτό είναι φυσιολογικό, λόγω της ωριμότητας και της εμπειρίας. Δεν θα έχεις την ίδια υπομονή, γιατί δεν θες πια να καταναλώνεσαι σε ανθρώπους που δεν το αξίζουν και δεν αλλάζουν. Δεν θες να δέχεσαι πράγματα με τα οποία δεν συμφωνείς ή σε καταπιέζουν. Δεν σε νοιάζει πια να ευχαριστήσεις τους σημαντικούς για σένα «άλλους», αλλά περισσότερο να σεβαστείς και να προστατεύσεις τον εαυτό σου. Δεν θες συνειδητά να δείχνεις ανοχή στο ψέμα, στο παράλογο, στην αδιακρισία, την αγένεια, το μη αυθεντικό και μη αληθινό. Δεν σε νοιάζει η ποσότητα, όσο η ποιότητα.

Όταν, λοιπόν, πιάσεις τον εαυτό σου να μην έχει άλλη υπομονή πια, δες το σαν μια ευκαιρία να επαναπροσδιορίσεις τα κριτήρια και τις επιλογές στη ζωή σου. Δεν φταις εσύ που έχεις εξαντλήσει την υπομονή σου. Άλλοι και άλλα σε έκαναν να τη χάσεις... Αναθεώρησε και ανασυντάξου...