Ο αργυροχρυσοχόος της Ρόδου, που έφτιαχνε με τα χέρια του μέχρι και σκελετούς γυαλιών

Rodiaki NewsRoom

Από τους πρώτους αργυροχρυσοχόους της Ρόδου ήταν ο Γιώργος Τσιμπιδάκης. Ξεκίνησε στην Παλιά Πόλη, σε μια κάθετο επί της οδού Σωκράτους, όπου και δραστηριοποιήθηκε για πολλά χρόνια, στο εργαστήρι αργυροχρυσοχοΐας, στο οποίο σήμερα βρίσκεται κι εργάζεται ο γιος του Μάριος.

Εκεί, σε μια μικρή και σεμνή βιτρίνα, μακριά από τη λάμψη και τα φώτα και τα μάτια εκατοντάδων χιλιάδων τουριστών που κάθε χρόνο επισκέπτονται το νησί μας και τη Μεσαιωνική Πόλη, βρίσκονται τα δημιουργήματά του.

Πολύτιμα κομψοτεχνήματα, που στις μέρες μας δεν γίνονται πια με τα χέρια και τον νου, παρά μόνο με μηχανές και εξειδικευμένα ρομποτικά προγράμματα στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

«Δεν πωλούνται, δεν αγοράζονται, δεν ξαναφτιάχνονται όλα τούτα. Γιατί, αυτού του είδους η τέχνη, είναι δύσκολη, πολύπλοκη και θέλει μεγάλη υπομονή και μεράκι» είπε μιλώντας στη «Ρoδιακή» ο γιος του αείμνηστου Γιώργου Τσιμπιδάκη, Μάριος.

Όπως είπε: «Ο πατέρας μου, ο Γιώργος, έκανε το μεράκι του και την αγάπη του τέχνη. Ξεκίνησε από εδώ, την Παλιά Πόλη μαζί με τους θείους μου, τους Τσιμπιδάκηδες.
Αυτές οι βιτρίνες που βλέπετε, είναι εξαιρετικά σημαντικές για όλους εμάς. Είναι συναισθηματικής αξίας. Αντικατοπτρίζουν τη δουλειά μας, την ομορφιά της, αλλά και τις δυσκολίες της.

Για παράδειγμα, βλέπετε αυτόν τον διαβήτη ή αυτούς τους κυλίνδρους, που έδιναν σχήμα στο σύρμα για να κάνουμε τις βέρες. Στις μέρες μας μπορεί να μην εντυπωσιάζουν, αλλά για κάποιον που ξέρει την τέχνη του αργυροχρυσοχόου ή την ιστορία της, τότε ασφαλώς θα γνωρίζει, ότι αυτά τα εργαλεία χρονολογούνται ακόμα και από το 1890!

Πήγα κι εγώ σε μια σχολή, όπως πολλοί συνάδελφοί μου, αλλά ο πατέρας μου είχε φροντίσει προηγουμένως να με προετοιμάσει σε πολύ καλό επίπεδο. Πολλά πράγματα στη δουλειά μας, ξέρετε, όπως και σε πολλές άλλες δουλειές, δεν διδάσκονται στα θρανία. Τα μαθαίνεις όλα εδώ. Και μεταδίδονται με αγάπη και μεράκι.

Δυστυχώς, στις μέρες μας, δεν υπάρχουν νέα παιδιά να ασχολούνται με όλο αυτό. Άλλαξαν οι εποχές βλέπετε. Δυστυχώς...».