Θ. Ζέλκας: Άτομα με αναπηρία εναντίον πολιτείας με αρτηριοσκλήρυνση

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Θάνος Ζέλκας

Αν η πολιτεία είναι μια φορά αδιάφορη προς τους πολίτες της, η αδιαφορία προς τα Άτομα με Αναπηρία (ΑμεΑ) είναι διπλάσια. Η ουσιαστική στήριξη προς την κοινότητα των ΑμεΑ αποτελεί διαχρονικό πρόβλημα, το οποίο επηρεάζει την καθημερινότητα και τις δυνατότητες των ατόμων αυτών να ενταχθούν πλήρως στην κοινωνία. Παρά τις κατά καιρούς προσπάθειες για την βελτίωση των υποδομών και των υπηρεσιών, τα κενά παραμένουν έντονα σε θέματα προσβασιμότητας, κοινωνικής ένταξης και οικονομικής στήριξης.

Η ανεπάρκεια της πολιτείας γίνεται ακόμα πιο εμφανής όταν παρακολουθούμε τις τεράστιες προσπάθειες που καταβάλλουν οι αθλητές με αναπηρίες στους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Διότι δεν είναι μόνο οι φυσικές προκλήσεις που καλούνται να υπερνικήσουν, αλλά και τα εμπόδια που δημιουργεί η ίδια η κοινωνία, όπως η έλλειψη αθλητικών εγκαταστάσεων και οικονομικών πόρων για την προετοιμασία και τη συμμετοχή τους σε διεθνείς διοργανώσεις.

Οι περισσότεροι αθλητές χρηματοδοτούνται κυρίως από την οικογένεια και σε πολύ καλές περιπτώσεις από κάποιους ευαισθητοποιημένους χορηγούς.

Και μπορεί μεν οι Παραολυμπιακοί Αγώνες αναδεικνύουν το μεγαλείο της ανθρώπινης δύναμης και αντοχής, ταυτόχρονα όμως φέρνουν στην επιφάνεια το πόσο πίσω βρίσκεται η πολιτεία στην παροχή στήριξης. Οι αθλητές μας τελούν το χρέος τους και αποδεικνύουν την αξία τους σε παγκόσμιο επίπεδο, κερδίζοντας μετάλλια και δόξα για τη χώρα μας. Ωστόσο, πίσω από τις επιτυχίες τους κρύβεται μια καθημερινή μάχη για αναγνώριση, ίσες ευκαιρίες και αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής.

Είναι ενθαρρυντικό το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας τους συγχαίρει για τις διακρίσεις τους και για το μεγαλείο της ψυχής τους στους αγώνες. Τι γίνεται όμως όταν κλείσουν τα φώτα; Τι θα γίνει σε λίγες μόνο μέρες μετά το πέρας των αγώνων; Θα έχουν λυθεί τα προβλήματά τους; Θα έχουν προσβασιμότητα στους δημόσιους χώρους; Θα υπάρχει επάρκεια στις δομές υγείας; Θα έχουν ίσες ευκαιρίες στην εργασία και την κοινωνική ένταξη;

Αυτή η επιφανειακή αναγνώριση της αξίας των αθλητών στους Παραολυμπιακούς Αγώνες, χωρίς όμως να υπάρχει ένα πλάνο για τη βελτίωση των συνθηκών προπόνησης και διαβίωσης, αναδεικνύει την υποκρισία μιας κοινωνίας που θυμάται τα ΑμεΑ μόνο όταν πρόκειται να αποδώσει τιμές για τα μετάλλια και τις επιτυχίες τους. Είναι παράλογο να γιορτάζουμε τις νίκες τους στους αγωνιστικούς χώρους, ενώ ταυτόχρονα αγνοούμε τις αντιξοότητες που βιώνουν στην καθημερινότητα λόγω των διαρκών αποκλεισμών και της έλλειψης πραγματικής υποστήριξης.

Ο αθλητισμός, και ειδικά οι Παραολυμπιακοί Αγώνες, αποτελεί μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για να αναδειχθεί το δυναμικό των ΑμεΑ. Αυτό όμως δεν αποτελεί το φάρμακο για όλες τις ασθένειες και πόσο μάλλον όταν περιοριζόμαστε σε πρόσκαιρους επαίνους. Χρειάζεται συνολική αλλαγή στάσης, με την πολιτεία να επενδύει ουσιαστικά στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και την κοινωνική ενσωμάτωσή τους και όλους εμάς να στηρίξουμε έμπρακτα τις διεκδικήσεις τους.

Οι αθλητές των Παραολυμπιακών Αγώνων, με το πείσμα και την αφοσίωσή τους, έχουν δώσει μαθήματα θέλησης, θάρρους και δύναμης σε όλους εμάς, που η μεγάλη εικόνα δείχνει ότι έχουμε «ρίξει λευκή πετσέτα». Μια κοινωνία που ξέχασε να διεκδικεί και που δέχεται επιδόματα ως αντίτιμο στη φτωχοποίηση και την εξαθλίωσή της. Που έχασε την αγωνιστικότητά της και που βλέπει με απάθεια το μέλλον της να γκρεμίζεται.

Οι άνθρωποι αυτοί με ή χωρίς μετάλλια είναι οι ήρωες της εποχής μας και μόνο που βρίσκονται σε αυτούς τους αγώνες. Μόνο και μόνο που φοράνε το εθνόσημο και αγωνίζονται για μια χώρα η οποία στην καλύτερη θα τους αντιμετωπίσει με οίκτο και όχι με τον σεβασμό που θα έπρεπε να αντιμετωπίζει όλους τους πολίτες της. Αυτούς τους ανθρώπους οφείλουμε όλοι να τους ευχαριστήσουμε, όχι για τις διακρίσεις τους, οι οποίες είναι ξεκάθαρα προσωπικές, αλλά γιατί μας δείχνουν τον δρόμο του αγώνα, της επιμονής και του αδούλωτου πνεύματος.