Κέρδισαν το στοίχημα τα μέλη του Φωνητικού Συνόλου των δικηγόρων

Rodiaki NewsRoom

«Οι σκέψεις δεν είναι πάντα ειλικρινείς, οι συγκινήσεις είναι» είπε ο Αλμπέρ Καμύ.

Αυτήν την ειλικρινή συγκίνηση κατάφεραν να προκαλέσουν στο κοινό της Ρόδου τα μέλη του Φωνητικού Συνόλου του Δικηγορικού Συλλόγου στην -όσο κλισέ κι αν ακούγεται- κατάμεστη αίθουσα του «Ρόδον» το βράδυ της Δευτέρας και κέρδισαν το στοίχημα, αφού κατάφεραν για μια ακόμα φορά να «καταπλήξουν τα πλήθη»!

Μετά το καλωσόρισμα από τη Βάλια Διάκου και τον χαιρετισμό από τον πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου, τον λόγο πήρε η Μαρία Παρούσου -ιδέα της οποίας ήταν το θέμα - δίνοντας το στίγμα της παράστασης με το εισαγωγικό κείμενό της.

Εμπνευσμένη από τη γνωστή φράση του συγγραφέα Χρόνη Μίσσιου: «επανάσταση σήμερα είναι η διατήρηση της τρυφερότητας», η συναυλία περιλάμβανε δεκαπέντε μπαλάντες, αριστοτεχνικά επιλεγμένες από τον μαέστρο Αντώνη Κυζούλη, σε μουσική σπουδαίων Ελλήνων συνθετών όπως οι Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, Χατζηδάκις, Ανδριόπουλος, Μαυρουδής, Σπανός, Σαββόπουλος, Σπανουδάκης, Μικρούτσικος, Λοΐζος, συνθέσεις που αναδείκνυαν τη δύναμη των στίχων των Γκάτσου, Λειβαδίτη, Ελευθερίου, Αλκαίου, Μπουρμπούλη, Ιωάννου, Ρασούλη... στίχων τέτοιου νοηματικού βάθους και υψηλής λογοτεχνικής αξίας που αποτελούν ποιητικά έργα.

Τα τραγούδια μιλούσαν για της γης τους θλιμμένους, τους απογοητευμένους από τη ματαίωση του σκοπού, τους αθέατους ήρωες της διπλανής πόρτας, τους ισοπεδωμένους από την καθημερινότητα, τους ανθρώπους που αναζητούν τον ζωοδότη έρωτα, που προσδοκούν την επάνοδο της χρυσής εποχής, όσους ψάχνουν την ελπίδα που πάντα η ζωή γεννά κι ας «νιώθουν σαν καφέ πικρό τη γεύση από το όνειρο που γέννησε μιαν αλήθεια ανάξια το οράματος που την έθρεψε». Κι απευθύνονται σ’ όσους παλεύουν για το σωστό και το δίκαιο απέναντι σ’ ένα παντοδύναμο σύστημα προσπαθώντας «να αποφύγουν τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής, να παραμείνουν άνθρωποι με τρυφερότητα».

Κι όταν από τα πλήκτρα του πιάνου και του ακορντεόν κι απ’ τις χορδές του μπουζουκιού ακούστηκαν στη σκηνή του θεάτρου οι πρώτες νότες, με τις οποίες έσμιξαν αρμονικά οι φωνές των ερμηνευτών, η μαγεία της μουσικής απλώθηκε παντού!

Τα μέλη του Φωνητικού Συνόλου: Σέργιος Αναστασιάδης, Ειρήνη Γιώρτσου, Βάλια Διάκου, Όλγα Κούτρη, Εριέττα Κωστοπούλου, Κική Μαγκαφάκη, Κατερίνα Μαραγκού, Γεωργία Μέγγιου, Στέργος Παρασκευάς, Μαρία Παρούσου, Σάββας Παυλίδης, Ελένη Ροδίτη, Νίκος Ροδίτης και Σούλα Σαλαμαστράκη τραγούδησαν με πάθος, δίνοντας την δική τους αληθινή ερμηνεία, σε μια άρτια εκτέλεση δύσκολων μουσικών ατραπών...

Άλλοτε δυνατά κι άλλοτε σαν προσευχή, ρυθμικά και μελωδικά, τα τραγούδια ακολουθούσαν το ένα το άλλο χωρίς διακοπές, χωρίς περιττές επεξηγήσεις. Κι έφτασαν μ’ ευαισθησία στις καρδιές των θεατών, προκαλώντας συγκίνηση. Πώς αλλιώς! Αφού οι ίσκιοι των κορυφαίων της ελληνικής μουσικής ήταν εκεί, περιφέρονταν ανάμεσα στην σκηνή και την πλατεία, χαμογελώντας με ικανοποίηση για τον απίστευτα ταλαντούχο μαέστρο, που είχε και τη μουσική διεύθυνση, στο πιάνο αλλά και για την αισθαντική εκτέλεση της Μπέττυς Φουτούλη στο ακορντεόν και την δεξιοτεχνία του Νίκου Ροδίτη στο μπουζούκι. Και το δυνατό χειροκρότημα των θεατών, που σιγοτραγουδούσαν τα περισσότερα τραγούδια μαζί με τους ερμηνευτές, ήταν η επιβράβευση για τα όσα με συναίσθηση, ειλικρίνεια, κατάθεση ψυχής και πάθος διαδραματίζονταν στη σκηνή.

Ήταν μια όμορφη βραδιά, που άνοιξε την πόρτα στον τρυφερό εαυτό μας, καλώντας τον, σαν άγγελο διαβάτη, να αγκαλιάσει τον κόσμο απ’ την αρχή, να βρει τρόπο να πει το σ’ αγαπώ, να πιστέψει ότι τίποτα δεν πάει χαμένο, όσο η ψυχή μας θα βάζει στα όργανα φωτιά...