Ευαγγελία Παυλούς, Χρήστος Μπέλλος: Κοχύλι στο πεντάγραμμο

Rodiaki NewsRoom

Γράφουν οι
Ευαγγελία Παυλούς
Χρήστος Μπέλλος

Για τρίτη συνεχή χρονιά το εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής «Το Κοχύλι» παρουσίασε τη μουσικοθεατρική του παράσταση: «Κοχύλι στο Πεντάγραμμο ΙΙΙ», που όπως μαρτυρά κι ο τίτλος της, ενστάλαξε το μελάνι της γραφής του στις μελωδίες του πενταγράμμου προσπαθώντας να συνθέσει ένα έργο πολυτροπικό, όπως είναι η τέχνη του θεάτρου.

Το «Κοχύλι» ως Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής κι έχοντας ως αποστολή την εξερεύνηση του ατομικού και συλλογικού διαμέσου της γραφής, δεν λησμονεί ότι οι τέχνες βρίσκονται σε ιστορική διαλεκτική – η συνύπαρξη, συνομιλία και συμβίωση των οποίων, συνθέτουν το μεγάλο σώμα της Τέχνης.

Με αυτή τη γνώση και αντίληψη γιορτάζει κάθε χρόνο –μες στους κουτσούς Φλεβάρηδες– εκτός από την ύπαρξή του, και το «είναι» του – δηλαδή αφενός τη δωδεκαετή –μέχρι φέτος– πορεία του στον χρόνο κι αφετέρου τη συνεισφορά του στον συγγραφικό χώρο της τέχνης σε κοινωνικό και ατομικό επίπεδο, διότι πέρα από την προσφορά που, εν δυνάμει, μπορεί να λάβει έκαστο μέλος δεν παύει ν’ αποτελεί ταυτόχρονα κοιτίδα πολιτισμού (και) για την πόλη μας.

Η γραφή, όπως όλες οι μορφές έκφρασης, μας επιτρέπει να εξωτερικεύσουμε και να διαμοιράσουμε σκέψεις, συναισθήματα και ιδέες υποχρεώνοντάς μας στον δικό της μοναδικό τρόπο.

Συμβάλλει στην εκδίπλωση της κριτικής σκέψης, κάνοντας επιτελεστικότερη την επικοινωνία. Η γραφή μπορεί να λειτουργήσει θεραπευτικά, βοηθώντας μας να οργανώσουμε τις σκέψεις μας και να εκφράσουμε όσα ίσως η περίσταση μας εμποδίζει να πράξουμε με τον προφορικό λόγο.

Είτε πρόκειται για λογοτεχνήματα, ποίηση, θεατρικά και στίχους τραγουδιών, είτε για επιστημονικά, ιστορικά ή φιλοσοφικά – η πράξη της γραφής ενισχύει τη δημιουργικότητα και μας δίνει τη δυνατότητα να βαδίσουμε σε μονοπάτια πε(ρ)πατημένα ή απάτητα, όπου η μνήμη, η φαντασία καθώς και η επισταμένη, στοχευμένη και διαρκής παρατήρηση μπορούν να οδηγήσουν.

Στην παράσταση «Κοχύλι στο Πεντάγραμμο ΙΙΙ» στον φιλόξενο όροφο της «Ρωγμής του Χρόνου» την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2025, τα μέλη του εργαστηρίου παρουσίασαν από σκηνής ένα συνθετικό έργο διαδοχικής ακολουθίας τραγουδιού-κειμενικού μονολόγου (παρλάτας), όπου η κεντρική ιδέα του έργου εδράζεται στη σημασιολογική και πραγματολογική ανάδειξη των κειμενικών μονολόγων (ανάδειξη όχι με απλή ανάγνωση, αλλά με σκηνική παρουσίαση) μέσα από τη συνομιλία τους με τους στίχους του τραγουδιού που ακολουθούσε τον μονόλογο – πιο αναλυτικά:

Μετά από κάθε τραγούδι τη σκυτάλη στη σκηνή έπαιρνε ένα μέλος, όπου με το ξεδίπλωμα της παρλάτας του κατέληγε στο επόμενο τραγούδι, με τρόπο άλλοτε υπαινικτικό άλλοτε πιο άμεσο, και πάει λέγοντας. Έτσι, δημιουργήθηκε μια αλυσιδωτή σειρά με κρίκους πότε το τραγούδι και πότε την αυτοτελή θεατρική πράξη, εναλλάξ.

Η νοερή αίσθηση της αλυσίδας επιβεβαιώθηκε –συμβολικά– όταν στο τέλος της παράστασης όλοι οι συμμετέχοντες τραγουδώντας αγκαλιασμένοι επί σκηνής το τελευταίο τραγούδι («Το Κοχύλι» στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης, μουσική: Πάνος Δρακόπουλος) μετακινούσαν από χέρι σε χέρι ένα πραγματικό κοχύλι, δίνοντας την εντύπωση μιας επισφραγισμένης συν-δημιουργικής αρτιμέλειας.

Συγγραφείς των κειμένων δεν ήταν άλλοι από τα μέλη του εργαστηρίου. Το ίδιο άτομο στην συγγραφή, την υποκριτική και τη σκηνοθεσία, στο πλαίσιο αμοιβαίας και ομαδικής επιμέλειας σε κάθε στάδιο δημιουργίας.

Εν συντομία, γιατί αξίζει να σημειωθεί, η θεματολογία τόσο των κειμένων όσο των τραγουδιών υπήρξε ένας ποικιλόχρωμος καμβάς, πλουραλιστικός και συμπεριληπτικός. Ακούστηκαν τραγούδια όπως: «ο Willy ο θερμαστής», «Ήτανε μια φορά», «Της αγάπης και του έρωτα», «Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ», «Ζεϊμπέκικο», ενώ τα ολιγόλεπτα θεατρικά έθιξαν θέματα για τη μοναξιά, τα ταξίδια, την αναγκαιότητα ενδοσκόπησης, την ονειροπόληση, τη συντροφικότητα, την πολιτιστική παράδοση, τα επιτεύγματα και επιπτώσεις της τεχνολογικής προόδου, τον μετάνθρωπο, τη βία στις διαπροσωπικές σχέσεις και τη βία της εξουσίας, τον θάνατο και τη διαχείριση της απώλειας κ.ά.

Τελειώνοντας ειδική μνεία στο κοινό της παράστασης: Με απόλυτο σεβασμό στις διαδικασίες που διέπουν την ομαλή παρουσίαση ζωντανής παράστασης, την ενεργό συμμετοχή όποτε του δινόταν βήμα απ’ τους συντελεστές και την ενθουσιώδη εκδήλωση χαράς για το έργο· καταδεικνύεται η δίψα της κοινωνίας για τέχνη, η δίψα ολονών μας για θεάματα μαγευτικά που εγείρουν συναισθήματα και σκέψεις, συνήθως παραγκωνισμένα από τη λαίλαπα της καθημερινότητας, που μας φέρνουν πιο κοντά στο κέντρο μας, μα και στον πυρήνα της σχέσης μας με τους άλλους.

Τέχνη που να μπορεί κανείς να ταυτιστεί – ακόμα κι αν διαφωνήσει, που να μπορεί να ακουμπήσει και να παρηγορηθεί από τους μεγάλους φόβους και σκοπέλους της βιωτής.

Κλείνω με την εκπληκτική ευχή του αγαπητού συνιδιοκτήτη της «Ρωγμής του Χρόνου» Τάσου Διακογεωργίου προς τον Πάνο Δρακόπουλο: «Εύχομαι το “Κοχύλι” σου (σ.σ. το Εργαστήριο) να μην το παρασύρει ποτέ το κύμα».

• Στη μουσική: Leida Tahiraj – βιολί, Δημήτρης Λαδικός – αρμόνιο, Πάνος Δρακόπουλος – κιθάρα-φωνή, Οδυσσέας Δρακόπουλος – κιθάρα, Θάλεια Δρακοπούλου – φωνή.

• Στη σκηνή (με σειρά εμφάνισης): Κυρμουζούδη Ελένη, Λαδικός Δημήτρης, Έφη Ζάχου, Ιωάννα Παπανικολάου, Πάνος Δρακόπουλος, Θάλεια Δρακοπούλου, Σοφία Κισκίνη, Αναστασία Ζέππου, Μαργαρίτα Κοκκίνου.

• Ακούστηκαν τα κείμενα των παραπάνω καθώς και των: Μαρία Παπαδόσηφου και Ευαγγελία Παυλούς, οι οποίες λόγω ανωτέρας βίας δεν παρευρέθηκαν και τα κείμενά τους ερμηνεύτηκαν από τις: Ε. Ζάχου & Θ. Δρακοπούλου και Ε. Κυρμουζούδη, αντίστοιχα.

Προλόγισε η Μαρία Μπακαρή.

Την καλλιτεχνική φροντίδα των αφισών κι όλων των εντύπων είχε ο επί σειρά φίλος και συνεργάτης του Εργαστηρίου, Στέλιος Σκαραβαίος.