Συμπληρώθηκαν 20 χρόνια από τον θάνατο του Σάββα Τσοπανάκη

Μιχάλης Μαστής

Είκοσι ολόκληρα χρόνια, συμπληρώνονται σήμερα από τον θάνατο του Σάββα Τσοπανάκη, του ανθρώπου που κράτησε στους ώμους του για πολλές δεκαετίες τη «Ροδιακή» μας.

Θυμόμαστε με νοσταλγία τον καλοσυνάτο και χαμογελαστό πάντα «κυρ – Σάββα», γιατί για όλους εμάς δεν ήταν ο εργοδότης, ο εκδότης μας ή το «αφεντικό» αλλά ο άνθρωπος που ενέπνεε σεβασμό κι εμπιστοσύνη. Ο άνθρωπος που κάθε στιγμή ξέραμε ότι θα βρισκόταν δίπλα μας, όχι μόνο στα εύκολα και στα ωραία, αλλά στα δύσκολα κυρίως.

Ξεφύλλιζε την εφημερίδα από νωρίς το πρωί, με εκείνο τον τεράστιο μεγεθυντικό φακό που είχε στο γραφείο του τα τελευταία χρόνια όταν η όρασή του πια άρχισε να γίνεται αδύναμη. Δεν του ξέφευγε τίποτα. Κι είχε πάντα τον δικό του τρόπο (χωραττώντας και κολλώντας) όπως του άρεσε να λέει και ο ίδιος, να κάνει τις παρατηρήσεις του και τις δικές του σημειώσεις σε διάφορα ζητήματα.

Μιλούσε με παροιμίες, με ιστορίες του χωριού της Σαλάκου που μεγάλωσε και λάτρεψε, με παραδείγματα μέσα από τη ζωή και όσοι τον γνώρισαν ήξεραν ότι ζύγιζε πολύ καλά ακόμα και την τελευταία λέξη που θα έλεγε.

Δεν του άρεσε να ανακατεύεται στα πόδια μας – έλεγε. Δεν έβαζε φραγμούς και περιορισμούς πουθενά και σε κανένα μας θέμα. Απολάμβανε τα ρεπορτάζ και τα σχόλια, καμιά φορά τα συμπλήρωνε με το καυστικό χιούμορ που διέθετε άφθονο.

Η μία και μοναδική φορά που έβαλε «βέτο» προκειμένου να μην κάνουμε αρνητικά σχόλια, αφορούσε ένα μόνο πολιτικό πρόσωπο: Τον Δημήτρη Κρεμαστινό, που ήταν ο δικός του γιατρός και ο δικός του άνθρωπος, όπως μας έλεγε.

Θυμηθήκαμε τα λόγια του πρόσφατα: «Να τον προσέξετε τον Κρεμαστενό μας – έλεγε. Είναι τιμή για τον τόπο μας αυτός ο άνθρωπος. Μας εκτιμά και μας αγαπά και το ίδιο πρέπει να κάνουμε κι εμείς».

Ο άνθρωπος που θήτευσε δίπλα του για πολλά χρόνια, ο Λάζαρος Λαζαράκης, είχε «ξεσκονίσει» από νωρίς χθες το πρωί τον τόμο του 2005. Κι είχε ανοιχτό το πρωτοσέλιδο της 24ης Μαΐου, επάνω στο γραφείο του. Κανείς μας δεν μπορεί να πιστέψει πότε πέρασαν κιόλας 20 χρόνια.

Μας λείπει, αλλά κανείς μας δεν τον ξέχασε. Γιατί άνθρωποι σαν τον «κυρ – Σάββα» ζουν για πάντα στις καρδιές και τις αναμνήσεις εκείνων που τους γνώρισαν. Και δεν λησμονιούνται ποτέ.