Η επίσκεψη της «Δωδεκανησιακής Μέλισσας» στην Κάρπαθο

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Ελένη Κιοσόγλου-Μπουτάτη

Στις 16-5-2025, η «Δωδεκανησιακή Μέλισσα» επισκέφθηκε το δεύτερο σε έκταση μετά τη Ρόδο νησί της Δωδεκανήσου, την Κάρπαθο.

Η συμμετοχή ήταν αρκετά μεγάλη και με λύπη το αναφέρω, οι περισσότερες από εμάς Δωδεκανήσιες που συμμετείχαμε, γνωρίσαμε για πρώτη φορά το ελληνικό αυτό νησί της Δωδεκανήσου με τις τόσες και τόσες δικές του ξεχωριστές ομορφιές. Όταν βρεθήκαμε στα «Πηγάδια», την πρωτεύουσα του νησιού με μεγάλη συγκίνηση και υπερηφάνεια αντικρύσαμε το μνημείο του Σμηναγού Κωνσταντίνου Ηλιάκη, που έπεσε ηρωικά για την Ελλάδα.

Με την επίσκεψή μας στο Αρχαιολογικό Μουσείο του νησιού είδαμε αξιόλογα ευρήματα από τη Μινωική, Μυκηναϊκή, Κλασική, Βυζαντινή περίοδο και αντιληφθήκαμε ότι και το νησί αυτό όπως κάθε ελληνική γωνιά αγκαλιάζει ολόκληρη την ιστορία της Ελλάδας από τους αρχαιοτάτους χρόνους ως σήμερα.

Η φύση του νησιού είναι σκληρή, άγονη, αρρενωπή, όπως ακριβώς της Ηπείρου, με απόκρημνες ακτές και βράχους αιχμηρούς. Όλες οι πόλεις της Καρπάθου έχουν κάτι το δικό τους, τη δική τους προσωπικότητα από τον «Όλυμπο» ή «Έλυμπο» με τα γραφικά στενά, τα παραδοσιακά καφενεία, τους ξυλόφουρνους με το παραδοσιακό ζεστό ψωμί, τις γυναίκες ντυμένες ακόμα με τις φορεσιές τους, τις παλιές εκκλησίες.

Όλο το νησί έχει πολλές εκκλησίες με τη δική της ιστορία κάθε εκκλησία, όπως αυτή της Αγίας Φωτεινής ή Αφωτης του 5ου αιώνα μ.Χ. της κοιμήσεως της Θεοτόκου του 16ου αιώνα μ.Χ. Στο Απέρι, την πρώτη πρωτεύουσα του νησιού στον ναό της Κοιμήσεως προσκυνήσαμε τη θαυματουργό εικόνα της Θεοτόκου.

Η ξενάγησή μας σ’ ένα καρπάθικο αρχοντικό με τα πολύχρωμα παραδοσιακά υφαντά και τα κεντήματα εξαιρετικής τέχνης, ήταν μια εμπειρία υπέροχη. Καμμία πόλη δε σ’ αφήνει αδιάφορο. Όλες σε εντυπωσιάζουν. Η Αρκάσα με τα ανθισμένα φούλια της και οι Μενετές το μεγαλύτερο χωριό του νησιού με τα πολλά νεοκλασικά και την εκκλησία της Παναγίας με το ξυλόγλυπτο τέμπλο της.

Οι κάτοικοι του νησιού ευγενικοί, φιλόξενοι με τα ταβερνάκια τους κοντά στη θάλασσα με την όμορφη θέα του Αιγάιου, σου προσφέρουν τους νόστιμους μεζέδες, τις ξακουστές μακαρούνες, το περίφημο βυζάντι, τόσα και τόσα φαγητά δικά τους, με τις δικές τους μυρωδιές.

Σήμερα η «Δωδεκανησιακή Μέλισσα» χορηγεί εξήντα υποτροφίες σε Δωδεκανήσιους φοιτητές. Είναι πιστεύω μεγάλη παράλειψη που τα σχολεία της Δωδεκανήσου δεν επισκέπτονται την Κάρπαθο σε σχολικές εκδρομές και οι επισκέψεις τους περιορίζονται στην Κω, Κάλυμνο, Λέρο, Πάτμο και Αστυπάλαια. Το νησί της Καρπάθου έχει να τους δώσει τόσα πολλά και ωραία.

Εμείς, τα μέλη της «Δωδεκανησιακής Μέλισσας» αισθανθήκαμε κάπως άβολα που γνωρίσαμε τόσο αργά το νησί αυτό, που υπέστη τόσα δεινά από τις επιδρομές του Χουρεντίν Μπαρμπαρόσα, την τουρκική κατοχή και τον ξεσηκωμό του μαζί με την ηρωική Κάσο στον μεγάλο επικό αγώνα του 1821. Θα επακολουθήσει η ιταλική κατοχή ως την Ενσωμάτωσή της με την απόφαση του 1946 των Παρισίων και την επικύρωση και υπογραφή της απόφασης με τη συνθήκη Ελλάδας-Ιταλίας το 1947. Η τελετή της Ενσωμάτωσης έγινε στις 7 Μαρτίου του 1948.

Το νησί της Καρπάθου παρ’ όλη τη μακραίωνη δουλεία του, όπως και όλα τα Δωδεκάνησα, κράτησε την ελληνικότητά του και την αγάπη του για την πατρίδα και μετά από πολλές περιπέτειες και αγώνες, ενσωματώθηκε στον εθνικό κορμό με χαρά ανείπωτη και ενθουσιασμό για δημιουργία.