«Αρχαίο Στάδιο Ρόδου: Γιατί να αποκόπτεται ο πολίτης από τον δημόσιο χώρο, από την κληρονομιά του»

Rodiaki NewsRoom

Ποιες «κινήσεις» θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν, ούτως ώστε οι Ροδίτες να συνεχίζουν να απολαμβάνουν το Αρχαίο Στάδιο της Ρόδου, ένα μέρος συνυφασμένο με την καθημερινότητα των κατοίκων του νησιού μας, ένα «πάρκο»-μια πηγή όασης, διδακτική και καταπραϋντική για την ψύχη μας. Το ανωτέρω ερώτημα ταλανίζει πλήθος Ροδιτών, καθότι, όπως έχει ανακοινωθεί, πρόκειται να λειτουργήσει με εισιτήριο για όλους, πολίτες και επισκέπτες. Αναγνώστης της «Ροδιακής», μας κατέθεσε τους προβληματισμούς του για το ζήτημα, καθώς και ορισμένες λύσεις που θα μπορούσαν να εξεταστούν από τους αρμόδιους:

«Καλησπέρα σας,

Αναρωτιόμουν τι θα μπορούσε να γίνει, ώστε το Αρχαίο Στάδιο και ευρύτερα, το αρχαιολογικό πάρκο, να μην αποκοπεί από την καθημερινότητα του Ροδίτη, με την οποία καθημερινότητα είναι άρρηκτα δεμένο δεκαετίες τώρα και με έναν τρόπο που κανείς Αθηναίος στο υπουργείο δεν μπορεί να αντιληφθεί. Καταρχάς, να συμφωνήσουμε ότι με το που θα μπει εισιτήριο και θα κλείσει, υποβαθμίζεται σοβαρά η ζωή του μέσου πολίτη του νησιού, χάνεται ο ωραιότερος χώρος περιπάτου του νησιού μας!

Μια διαρκής υπενθύμιση του αρχαίου και φυσικού κάλλους, άκρως αναζωογονητική για τον άνθρωπο. Πόσοι χώροι έχουν απομείνει, τους οποίους ο άνθρωπος δεν έχει αλλοιώσει/επιβαρύνει με λογής κτίσματα για κερδοσκοπικούς λόγους; Πλέον ακόμα και στις παραλίες παρατηρείται το φαινόμενο με ένταση. Επιπρόσθετα, μιλάμε για ένα πάρκο για μικρούς και μεγάλους, μια πηγή όασης, διδακτική και καταπραϋντική για την ψυχή. Λύσεις υπάρχουν, θέληση να υπάρχει.

1ον) Η ριζοσπαστική λύση, προσφυγή στο ΣΤΕ. Το έκαναν πολίτες Αθηνών για τον χώρο του Φιλοπάππου και δικαιώθηκαν. Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοια πρόθεση από τον δήμο, αλλά το σημειώνω.

2ον) Να πάρει μεν τα λεφτά που επιθυμεί η Αθήνα με το εισιτήριο, αλλά μόνο όταν ολοκληρώσει τα έργα αποκατάστασης και αναστήλωσης στον χώρο (στην Ακρόπολη ακόμα σκαλωσιές υπάρχουν). Στην περίπτωση αυτή, μαζί με το εισιτήριο το μεμονωμένο, το οποίο επιλέγουν οι τουρίστες (μια φορά επισκέπτονται τον χώρο στο σύντομο πέρασμά τους) να υπάρξει στην ίδια τιμή (άρα ο τουρίστας έτσι κι αλλιώς θα επιλέξει ίδιο ποσό) η επιλογή για ετήσια κάρτα εισόδου πρακτικά για τον Ροδίτη, για τον πολίτη που ζει στο νησί όχι εφτά μέρες, αλλά μια ζωή (και δωρεάν για νεότερες ηλικίες κ.λπ.).

Οι πολίτες να μπορούν να χαρούν το πάρκο με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν έως τις μέρες μας δίχως απαγορεύσεις (πλην του σημείου που στήθηκε μια πινακίδα η οποία απαγορεύει τη διέλευση ποδηλάτων κ.λπ. ορθώς).

Αν το τελευταίο (ετήσια κάρτα) νομικά δεν είναι εφικτό, υπάρχει η ήδη δοκιμασμένη λύση που υφίσταται σε άλλα μέρη της χώρας. Να ιδρυθεί Σύλλογος Φίλων Αρχαιοτήτων Ρόδου, με μέλη και ετήσια συνδρομή (στο ύψος π.χ. του εισιτηρίου ή καλύτερα με τιμή πολύ μικρότερη) με το κριτήριο της εντοπιότητας (εύκολα πλέον μέσω ΑΑΔΕ).

Μάλιστα, σε αυτή την περίπτωση, θα μπορούσαν να προστεθούν και άλλα μνημεία, όπως αυτό της Ακρόπολης της Λίνδου, της Καμείρου, της Φιλερήμου και άλλα.

Γιατί να αποκόπτεται ο πολίτης από τον δημόσιο χώρο, από την κληρονομιά του (θα πρόσθετα από τη θέα στην θάλασσα, αλλά πάμε σε άλλο θέμα)! Από μια καθημερινότητα αιώνων! Δεν υφίσταται το παραμικρό λογικό επιχείρημα!

Ο τρόπος που αναφέρω, ικανοποιεί και τα “θέλω” της Αθήνας και την ανάγκη του Ροδίτη να μην αισθάνεται ξένος στον τόπο του!

Ευχαριστώ που με ακούσατε

ΛΠ

Ιαλυσός»