Αγαπητός Ξάνθης: Η Ρόδος δεν διαθέτει θερινό σινεμά, λύπη…

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Αγαπητός Ξάνθης, αρχιτέκτονας

Σε άρθρο της «ΡΟΔΙΑΚΗΣ» της Κυρ. Π. διαβάζω -Η Ρόδος παραμένει πόλη χωρίς θερινό σινεμά-, παρά τη «δίψα» του ροδιακού κοινού για σινεμά και δη θερινό, το οποίο λείπει εδώ και δεκαετίες. Περιστασιακά το κινηματοθέατρο του «Ρόδον» προβάλλει κάποιες ταινίες στην προσπάθεια ατομικών πρωτοβουλιών.

Η τουριστικοποιήση έχει «δαγκώσει» τα πάντα και δεν αφήνει ότι δεν αποτελεί αμιγώς κερδοφόρα πηγή να μαραζώνει και να εξαφανίζεται στη λαίλαπα των αριθμών των αφίξεων.

Κάποτε το νησί του ήλιου και του γεμάτου έναστρου ουρανού είχε στη διάθεση του σειρά θερινών κινηματόγραφων. Θυμάμαι το «ΡΕΞ», το «ΟΛΥΜΠΙΑ», το «ΤΙΤΑΝΙΑ», το «ΜΕΤΡΟΠΟΛ» και ίσως και κάποια άλλα που εγώ δεν τα πρόλαβα.

Πριν από δύο δεκαετίες υπήρχε το διεθνές φεστιβάλ ταινιών για το περιβάλλον Ecocinema σε υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (ΕΚΚ) υπό την επίβλεψη της Λουκίας Ρικάκη και του Προέδρου του ΕΚΚ, Διαγόρα Χρονόπουλου με την καινοτομία της διάδρασης μεταξύ κοινού και υπευθύνων και με την παράλληλη συνοδεία κάποιων βραβείων από τις προβάλλουσες ταινίες, αναδεικνύοντας έτσι τη Ρόδο ως φάρο πολιτισμού μιας τέχνης που δείχνει το αποτύπωμα της κοινωνίας και την επιθυμία του εξωραϊσμού μεταξύ εμπορικότητας, ανθρωπισμού και ανθεκτικότητας.

Είναι λυπηρό σήμερα μια πόλη που λάμπει από φως και έχοντας δημοσίους χώρους ανοικτούς να στερείτε από ένα θερινό σινεμά, τη στιγμή που αναβιώνουν σε άλλη μέρη της Ελλάδας. Η δυνατότητα «εξευγενισμού» μιας περιοχής περνάει μέσα από το όφελος που παρέχει μια κοινότητα στα μέλη της προσφέροντας ένα δημόσιο χώρο επικοινωνιακό ζεστό και κυρίως προσβάσιμο και θελκτικό.

Τα θερινά σινεμά προσφέρουν:

• Τη συγκίνησης της ζεύξης, φύσης και διασκέδασης.
• Βελτίωση της ατομικής υγεία σε πολυεπίπεδη δομή.
• Παρέχουν την εποχή του καλοκαιριού ως ένα είδος αυτοβελτίωσης αποτρέποντας εντάσεις και άγχη.
• Χορηγούν μέσα από τις ταινίες μια θεραπευτική δύναμη στην κατεύθυνση της ευεξίας και της πραότητας σε όλα τα μέλη της κοινότητας.

Ακόμη και σε ειδικές περιπτώσεις το μπαλκόνι του σπιτιού μπορεί να έχει ανθρωπιστικές διαστάσεις υγείας και ευζωίας μέσα από μια προβολή εν είδη θερινού σινεμά. Είναι κρίμα και πολεοδομικά άτοπο να μην υπάρχει θερινό σινεμά στη Ρόδο.

Είναι μια τελετή το θερινό σινεμά αναπόσπαστο κομμάτι του «ελληνικού καλοκαιρού». Δεν μπορούμε να μιλάμε για ποιότητα και πολιτιστικές εκδηλώσεις. πανηγύρια και γιορτές και το «νησί του Ηλίου» και να δείχνει το πρόσωπο της μαζικότητας της τουριστικής αρίθμησης στη βάση των «4S» και να μην έχει ίχνος λειτουργιών που δείχνουν την άλλη πλευρά του νήσου. Εκείνη που την σημείωσαν στον χάρτη ως σταυροδρόμι πολισμού, ως νησί της ειρήνης και την παγκόσμιας ναυτοσύνης.

Κρατάω τις αναμνήσεις μου και μόνο, τις νοσταλγίες ενός νησιού που ήθελε να εμφανίζεται ως μια εναλλακτική απάντηση στο τουριστικό ρεύμα της μονοκαλλιέργειας ενός συγκριμένου προϊόντος.

Σήμερα, παρά ποτέ… χρειάζεται ένα εγερτήριο στη Ρόδο από την οριζόντια γραμμή του τουρισμού. Τα «ανθεστήρια» του Ιουνίου ήταν μια σοβαρή πινελιά στη Ρόδο του φωτός.

Θέλουμε βέβαια και άλλες, μια επανέναρξη ενός -θερινού σινεμά- θα ήταν μια ζωντανή απόχρωση… της τωρινής εκλιπούσας λάμψης!

Υ.Γ. την ώρα που γραφόταν το άρθρο, μια άλλη σχετική υπόμνηση στη ΡΟΔΙΑΚΗ (17.07.2025) να τίτλο: «Ισχυρή επιθυμία και απαίτηση από τους Ροδίτες για λειτουργία θερινού σινεμά στο νησί μας!» επιβεβαιώνει την συνθήκη του δικαιώματος στην πόλη του πολιτισμού.