Γιάννης Παρασκευάς: 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 73 - ΜΝΗΜΕΣ και ΕΛΠΙΔΕΣ
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 528 ΦΟΡΕΣ
Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς
Το έχει η ημέρα. 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, ήμουν νιος και γέρασα, θα παραφράσω τον ποιητή, «Αχ, που’ σαι νιότη που έδειχνες, πως θα γινόμουν άλλος», δεν είναι παράπονο, δεν είναι μεμψιμοιρία, είναι μια μορφή αναπαλαίωσης της μνήμης.
Βγαίνουν μέσα από αυτό το μεγάλο πηγάδι, σε αυτό που καταχωνιάζουμε όλα τα πράγματα που πλακώνει ο χρόνος και επιλεκτικά και ανάλογα με αφορμές και αιτίες, ανασύρουμε και αρχίζει το βάσανο της κριτικής και της αξιολόγησης.
Σκιαζόμαστε και τις συγκρίσεις τις ρίχνω στα αζήτητα, τι τα θέλεις, ξεσπά το εσώτερο εγώ μου, αρκεί ένας καθρέφτης που δείχνει το σήμερα και μια παλιά φωτογραφία.
Δες φίλε μου την φάτσα σου, δες το κορμί σου, μέτρα τις δυνάμεις και τις αντοχές σου και τότε θα καταλάβεις, αλλά τα μάτια του λαγού, αλλά της κουκουβάγιας.
Μήνας χειμωνιάτικος ο Νοέμβρης και όμως μύριζε Άνοιξη, το ένιωθες πως κάτι καινούργιο ερχόταν, πολύβουες οι συντροφιές στο κυλικείο του Πολυτεχνείου, το πέρα-δώθε ασταμάτητο, η μια συνέλευση πίσω από την άλλη, στόματα κλειστά άνοιξαν και με γιορτή έμοιαζαν οι συνελεύσεις.
Τα όσα που τόσο καιρό κουβέντιαζες με λίγους και εκλεκτούς, πήραν φωνή και στα αυτιά των αμύητων φτάνανε, οι μικρές πολιτικοποιημένες ομάδες μεγάλωναν, ο φόβος του ασφαλίτη παραμεριζόταν και πέρα από τα μέχρι τότε συνηθισμένα φοιτητικά αιτήματα, το εύρος τους απλωνόταν στην απαίτηση για ψωμί, παιδεία, ελευθερία.
Πόσο δυνατοί αλήθεια τότε νοιώθαμε, η δύναμη της νιότης αδελφώθηκε με τη δύναμη των ιδεών, τίποτα δεν πιστεύαμε ότι μπορεί να είναι εμπόδιο, στην εκπλήρωση των πόθων και των ονείρων μας.
Όλοι ένιωθαν μέτοχοι και διαμορφωτές του καινούργιου, δεν ένιωθαν την ανάγκη ύπαρξης αρχηγών και καθοδηγητών, αυτό που σε υπολανθάνουσα κατάσταση βρισκόταν, στην καρδιά και την ψυχή του καθενός, βρήκε τη δύναμη να πετάξει το πέπλο του φόβου και της καταπίεσης και να γίνει πίστη και ελπίδα.
Οι λίγοι έγιναν πολλοί, οι πολλοί έγιναν πλήθος, ήταν τόσο υπέροχο το κλίμα της συναδέλφωσης, ο ένας για όλους και όλοι για τον ένα και στις μέρες του κλεισίματος, το δικό μου έγινε δικό μας, από το μπουκάλι το νερό μέχρι το άπιαστο σάντουιτς.
Τον φόβο της στρατιωτικής επέμβασης και του αιματοκυλίσματος που ύπουλα σερνόταν σε όλες τις γωνιές του Πολυτεχνείου, μέσα μας τον σφαλίζαμε και δεν του δίναμε χώρο να απλωθεί.
Ασφυκτικός ο στρατιωτικός κλοιός γύρω από το κτήριο, πρώτη μούρη οι ασφαλίτες, αυτοί ήξεραν πρόσωπα και πράγματα, με τα κεφάλια σκυμμένα και με κουκούλες να κρύβουν τα πρόσωπα, περνούσαμε την έξοδο.
Είχαμε κάνει τις σχετικές διαπραγματεύσεις με τον πρύτανη, είχαν φτάσει οι ειδήσεις για το τι συνέβη στην Αθήνα, στο Πολυτεχνείο, ένα ήταν βέβαιο, ότι δεν επρόκειτο να τηρηθούν οι δεσμεύσεις τους, σωρηδόν οι συλλήψεις κατά την έξοδο.
Τα πόδια στον ώμο, το σκοτάδι σύμμαχος, πρώτος στόχος να ξεφύγεις τον κλοιό των ασφαλιτών, δεύτερος των στρατιωτών και τρίτος να βρεις ένα κατάλυμα.
Όλα αυτά ήταν ο σπόρος που θέριεψε, ήταν η φύτρα που γέννησε την έντονη πολιτικοποίηση εκείνης της γενιάς, η πλειοψηφία εκείνων των νέων, ήταν αυτή που στρατεύθηκε κάτω από τη σημαία της απαίτησης για ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Το ψωμί, παιδεία, ελευθερία, ήταν η ζύμη για τη γέννηση της πιο ολοκληρωμένης πολιτικο-κοινωνικής πρότασης, για το αύριο του τόπου μας.
Αυτό ήταν η κορυφή της πυραμίδας, πολλά έχουν γραφεί για το τι τότε συνέβη και για το τι απέμεινε, τελευταία άνοιξαν πολλά στόματα που χρόνια ήταν κλειστά, στόματα που χλευάζουν και λοιδορούν εκείνη την γενιά που απέναντι στον φασισμό και τα τανκς, όρθωσε τα γυμνά της στήθια.
Η εξέγερση εκείνη άφησε τις δικές της παρακαταθήκες, δεν μετριέται η προσφορά της, στο αν πέτυχε εκείνη η γενιά όλους τους στόχους της, πολιτικούς = κοινωνικούς, ένα είναι που μετράει
=ΑΦΥΠΝΗΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ την ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕ =ΕΔΩΣΕ ΛΟΓΟ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ = ΕΔΩΣΕ ΣΤΗ ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΝ = ΣΤΕΡΙΩΣΕ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Οι γιορτές για την επέτειο του Πολυτεχνείου, οφείλουν να έχουν ένα και μόνο ουσιαστικό αντίκρισμα, το μήνυμα στη σημερινή γενιά, ότι δεν αφήνεις τη διαμόρφωση του μέλλοντός σου σε ξένα χέρια, το μέλλον ΝΕΟΙ του τόπου μας, είναι δικό σας, η ζωή είναι δική σας.
Δεν φταίνε μόνο οι πατεράδες για ό,τι συμβαίνει, μεγάλη η ευθύνη είναι δική σας, ΠΑΡΤΕ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ, μόνο έτσι ΤΙΜΑΤΕ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ.
ΥΣΤ. Περιγράφω τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης.
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
