Αγαπητός Ξάνθης: Η επίθεση του εχθρού των σκουπιδιών στην πόλη μας

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Αγαπητός Ξάνθης

Λένε ότι από την εικόνα μιας πόλης αντιλαμβάνεται κανείς την ποιότητα ζωής των κατοίκων. Αποτελεί τη μαρτυρία της κατοίκησης και τον δείκτη συμπεριφοράς των δημοτών προς τον δημόσιο χώρο, που αποτελεί το υπόλοιπο ουσιαστικά του σπιτιού μας.

Πράγματι, μπορεί η κατοικία μας να μας εξασφαλίζει την ηρεμία μας και την ανάπτυξη των δικών μας προτεραιοτήτων, όμως ο δημόσιος χώρος είναι ο αέρας που αναπνέουμε και μοιράζουμε με τους άλλους ως αγαστή κοινότητα.

---Η εισαγωγή αυτή θέλει να καλύψει το πρόσφατο άρθρο της φιλόξενης εφημερίδας ΡΟΔΙΑΚΗΣ (3.12.2025), με τίτλο άρθρου: [Δε «βάζουμε» μυαλό], δείχνοντας μια φωτογραφία από σωρό σκουπιδιών, φερτών υλικών και άλλα συναφή σε κεντρικό δρόμο στην περιοχή Μητροπόλεως Ρόδου.

Η αλγεινή εντύπωση που εισπράττει κανείς είναι πράγματι καταδικαστέα.

Όσα πρόστιμα και να μπουν, όσο και αυστηρότερα μέτρα να διαταχτούν από τους σχετικούς Κανονισμούς Καθαριότητας, όσοι και περισσότεροι οδοκαθαριστές μπουν στη μάχη της αποκομιδής των απορριμμάτων, όσο και κριτική να γίνεται από τους «επαΐοντες» περί έλλειψης καθαριότητας της πόλης μας, όσο και να προβάλλεται, και σωστά, από τον ΦοΔΣΑ το πρόγραμμα διανομής Οικιακής κομποστοποίησης στην Π.Ν. Αιγαίου με δωρεάν εναπόθεση 35.000 κομποστοποιητών σε νοικοκυριά για τη σχετική διαχείριση αποβλήτων, το σημαντικό είναι η διαμόρφωση της κουλτούρας του δημότη.

Και εξηγούμε: η παιδεία του δημότη αποτελεί τη γενετήσια «δράση» για την πρόληψη τέτοιων αισχρών φαινομένων που εξωθούν γενικά την πόλη στην κακή ποιότητα της.

«Ο αυτός έφη τας μεν ρίζας της παιδείας είναι πικράς, τους δε καρπούς γλυκείς», έλεγε ο Αριστοτέλης.

Μέσα από την παιδεία, με τη χρήση της εκπαίδευσης αλλά και τη συστηματική ενημέρωση, μπορεί να ανατραπεί το κλίμα δυσανεξίας που εμφανίζεται στην «πόλη του Φωτός και της Λαμπρότητας». Η δια βίου εκπαίδευση δεν αφήνει τον δημότη στο σύνδρομο του ωχαδερφισμού, προκαλώντας τον σε μια σειρά βελτιωτικών κινήσεων προς τον εαυτό του με αντίκτυπο όμως στην κοινότητα που διαβιεί.

Η ανακύκλωση οφείλει να γίνει τρόπος ζωής. Οι Έλληνες ανακυκλώνουν πολύ λίγο. Σήμερα ανακυκλώνουν 4-6 φορές λιγότερο από τον μέσο όρο της ΕΕ. Στους μπλε κάδους τοποθετείται το 5,5% των απορριμμάτων για ανακύκλωση, ενώ μπορεί θεωρητικά να τοποθετηθεί το 50-55%!

Το μερίδιο των δημοτών στο πρόβλημα είναι σημαντικό, διότι δεν υπάρχει σημαντική συμμετοχή στην ανακύκλωση και δεν ασκείται η κατάλληλη πίεση για λύσεις. Όμως οι δημότες έχουν πολύ μεγάλη δύναμη και μπορούν να πιέσουν τους δήμους και την πολιτεία για όλα όσα θα πρέπει να γίνουν και να συμμετέχουν πολύ περισσότερο στη Διαλογή στην Πηγή.

Επίσης, στην περίοδο της κρίσης, η ολοκληρωμένη διαχείριση απορριμμάτων είχε δώσει ευκαιρίες και για επαγγελματική δραστηριοποίηση, δημιουργίας πολλών θέσεων απασχόλησης στην εναλλακτική διαχείριση και την επαναχρησιμοποίηση.

Έχουμε πολλή δουλειά μπροστά μας, ενόψει μάλιστα και της αναθεώρησης βασικών Οδηγιών στην ΕΕ, όπου τίθενται ακόμη υψηλότεροι στόχοι ανακύκλωσης και κομποστοποίησης. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν.

Η ΕΕ θέλει επίσης να μειώσει το φορτίο των σκουπιδιών, αποβλέποντας σ’ ένα πράσινο μέλλον. Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιθυμεί να οικοδομήσει μια κυκλική και κλιματικά ουδέτερη οικονομία έως το 2050. Προς επίτευξη αυτού του στόχου έχει εισαγάγει τα τελευταία χρόνια πολλά νέα μέτρα για τη μείωση των αποβλήτων και τη βελτίωση της βιωσιμότητας των προϊόντων.

Η νέα ή ενημερωμένη νομοθεσία καλύπτει τον οικολογικό σχεδιασμό, τη συσκευασία, το πράσινο πλύσιμο, το δικαίωμα επισκευής, τη διαχείριση απορριμμάτων και άλλους βασικούς τομείς.

Η Ελλάδα είναι ουραγός στην ανακύκλωση, επιμένει να χρησιμοποιεί σε συντριπτικό ποσοστό (άνω του 80%) την εδαφική τοποθέτηση των απορριμμάτων σε Χώρους Υγειονομικής Ταφής (ΧΥΤΑ), ενώ σε μεγάλο βαθμό χρησιμοποιούνται και οι χώροι ανεξέλεγκτης διάθεσης αποβλήτων (ΧΑΔΑ). Στο μεταξύ, στην ΕΕ μόνο το 22,6% των αποβλήτων καταλήγει σε ταφή!

Είναι η ΩΡΑ, που εκτός των σύγχρονων υποδομών για την οικολογική διαχείριση των απορριμμάτων, να εκπαιδευτούμε και ΕΜΕΙΣ στην ατομική ευθύνη της διαχείρισης.

Η κατάληξη: «Η ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΣΗ ΑΡΧΟΝΤΙΑ»