Επιβάλλεται να επανέλθει στο προσκήνιο το όραμα της αναβίωσης του Κολοσσού της Ρόδου

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Σάββας Σ. Πομπού

Καθηγητής Πληροφορικής-Διευθυντής ΕΠΑΛ Αρχαγγέλου 

Για λόγους πολιτισμικούς, για λόγους ιστορικής μνήμης και, κυρίως, για λόγους σεβασμού προς τα ιδεώδη που γέννησε αυτός ο τόπος, επιβάλλεται να επανέλθει στο προσκήνιο το όραμα της αναβίωσης του Κολοσσού της Ρόδου. Ο Κολοσσός δεν υπήρξε απλώς ένα τεχνικό επίτευγμα της αρχαιότητας υπήρξε σύμβολο ελευθερίας, αυτοπεποίθησης και δημιουργικής τόλμης.

Ήταν η έκφραση μιας κοινωνίας που πίστευε στον εαυτό της και δεν φοβόταν να αφήσει το αποτύπωμά της στην Ιστορία. Την ίδια στιγμή, έχουμε επιτρέψει επί δεκαετίες στον καθένα να οικοδομεί άναρχα στο νησί μας, χωρίς σχέδιο, χωρίς όραμα, χωρίς σεβασμό. Πολυκατοικίες, αυθαίρετα, ξενοδοχειακά μεγαθήρια και πρόχειρες κατασκευές αλλοιώνουν το τοπίο, καταστρέφουν το περιβάλλον και διαβρώνουν την πολιτισμική μας ταυτότητα. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη γενικευμένη ασχήμια και προχειρότητα, κάποιοι ισχυρίζονται ότι ένα μνημείο παγκόσμιου συμβολισμού, όπως ένας νέος Κολοσσός, «δεν έχει θέση στο πολιτισμικό μας τοπίο».

Η αντίφαση είναι προφανής. Υπάρχει, ωστόσο, και μια άλλη οπτική γωνία, την οποία σκόπιμα αγνοούν όσοι αυτοανακηρύσσονται θεματοφύλακες του πολιτισμού. Πολλά κράτη στον κόσμο έχουν επενδύσει σε εμβληματικά μνημεία, συχνά εμπνευσμένα από την αρχαία ελληνική σκέψη και αισθητική, για να ενισχύσουν την ταυτότητά τους, να προσελκύσουν παγκόσμιο ενδιαφέρον και να επανασυνδεθούν με την Ιστορία τους. Άλλοι τιμούν τον ελληνικό πολιτισμό περισσότερο από εμάς τους ίδιους.

Ας σταματήσουν, λοιπόν, κάποιοι να παρουσιάζονται ως ειδικοί με δήθεν αδιαμφισβήτητο κύρος και βαρύτητα λόγου. Βαρεθήκαμε τα λόγια, τις θεωρίες και τις φοβικές προσεγγίσεις. Αυτό που λείπει δεν είναι η γνώση, αλλά το θάρρος. Το θάρρος να σκεφτούμε μεγάλα, να σχεδιάσουμε σοβαρά και να αποδείξουμε ότι ο πολιτισμός δεν είναι μουσειακό απολίθωμα, αλλά ζωντανή συνέχεια. Η αναβίωση του Κολοσσού της Ρόδου δεν θα ήταν μια πράξη ύβρεως απέναντι στο παρελθόν, αλλά μια δήλωση ευθύνης απέναντι στο μέλλον. Ένα σύγχρονο, μελετημένο και ποιοτικό μνημείο μπορεί να αποκαταστήσει το χαμένο μέτρο, να επαναφέρει την υπερηφάνεια και να υπενθυμίσει ότι αυτός ο τόπος μπορεί ακόμη να παράγει σύμβολα με παγκόσμια ακτινοβολία