Μαζί στα θρανία, μαζί και στην επιτυχία: Τα δίδυμα της Ρόδου που «σάρωσαν» στις Πανελλαδικές

Ελευθερία Πελλού

Οι Πανελλαδικές αποτελούν παραδοσιακά μια μοναχική και επίπονη διαδρομή, όμως για πέντε ξεχωριστά ζευγάρια διδύμων από το 1ο ΓΕΛ Ρόδου (Βενετόκλειο) και το ΓΕΛ Κρεμαστής, το βαρύ αυτό φορτίο μοιράστηκε σε δύο ακριβώς ίσα μερίδια.

Τα αδέλφια αυτά, έχοντας την ίδια αφετηρία, συμπορεύτηκαν στα ίδια θρανία, διάβασαν, αγωνίστηκαν και κατάφεραν να εισαχθούν στις σχολές της πρώτης τους προτίμησης. Με το ήθος και την προσπάθειά τους, μετέτρεψαν το «εγώ» της εξαντλητικής προετοιμασίας σε ένα ακλόνητο «εμείς», δείχνοντας σε όλους μας ότι, όταν η προσπάθεια γίνεται μαζί, οι στόχοι μοιάζουν πιο κοντινοί.

Πίσω από τους υψηλούς βαθμούς και την επιτυχία, κρύβεται ένας «σιωπηλός» κώδικας αλληλοϋποστήριξης. Είναι οι στιγμές που το άγχος, η κούραση και η αμφιβολία έσβηναν με μια ματιά στο διπλανό δωμάτιο, εκεί όπου η αδιάκοπη αγάπη των γονιών και η καθοδήγηση των καθηγητών κρατούσαν τα όνειρα ζωντανά.

Αν και οι φετινές εξετάσεις ανέδειξαν κι άλλες παράλληλες διαδρομές διδύμων στο νησί μας –ενδεικτικά μιλήσαμε με αυτά τα παιδιά–, οι ιστορίες τους αποτυπώνουν το απόλυτο success story ζωής.

Σήμερα, οι νέοι αυτοί επιστήμονες ανοίγουν την καρδιά τους στη «Ροδιακή» και περιγράφουν τα ανάμεικτα συναισθήματά τους μπροστά στο νέο τους ξεκίνημα.

Κάποιοι ετοιμάζουν κοινές βαλίτσες για την πόλη όπου βρίσκονται οι σχολές τους, ανυπομονώντας για την πρόκληση της συγκατοίκησης και την ασφάλεια που προσφέρει ο γνώριμος άνθρωπος σε μια ξένη πόλη, παρά τις μικρές καθημερινές «γκρίνιες».

Άλλοι, πάλι, καλούνται να βιώσουν ένα μεγάλο μάθημα ωρίμανσης, αφού οι σχολές τους τούς οδηγούν σε διαφορετικές πόλεις, μετατρέποντας τον αποχωρισμό σε ένα γενναίο βήμα προσωπικής εξέλιξης.

Όποιο μονοπάτι κι αν επιλέξουν, οι κοινές αναμνήσεις και οι ίδιες αξίες θα τους συντροφεύουν πάντα!

Ιωάννης Παπαοικονόμου – ΓΕΛ Κρεμαστής – 19.373 μόρια, 5ος στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών Θεσσαλονίκης και Άννα Παπαοικονόμου – ΓΕΛ Κρεμαστής – 19.310 μόρια, 24η στην Ιατρική Σχολή Θεσσαλονίκης

«Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών ήταν μια στιγμή γεμάτη χαρά και συγκίνηση για εμάς και την οικογένειά μας. Η επιτυχία μας, με εμένα στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του ΑΠΘ και τη δίδυμη αδερφή μου στην Ιατρική του ΑΠΘ, αποτελεί την ανταμοιβή μιας χρονιάς με αρκετή προσπάθεια, άγχος και επιμονή. Νιώθουμε ιδιαίτερα χαρούμενοι που πετύχαμε τους στόχους που είχαμε θέσει και ανυπομονούμε να ξεκινήσουμε αυτό το νέο κεφάλαιο της ζωής μας.

Παρότι διαβάζαμε για τις ίδιες εξετάσεις, ο καθένας ακολουθούσε τον δικό του τρόπο προετοιμασίας. Δεν μελετούσαμε μαζί και συνήθως ο καθένας ήταν συγκεντρωμένος στους δικούς του στόχους. Υπήρχαν στιγμές που ο ένας λειτουργούσε ως κίνητρο για τον άλλον, αλλά και στιγμές ενός υγιούς ανταγωνισμού που μας ώθησαν να προσπαθήσουμε περισσότερο.

Το ότι θα βρεθούμε και οι δύο στη Θεσσαλονίκη μάς κάνει ιδιαίτερα χαρούμενους. Δεν ξέρουμε ακόμη πώς θα είναι η συγκατοίκηση, αφού δεν έχουμε ζήσει ποτέ κάτι αντίστοιχο. Σίγουρα θα χρειαστεί να προσαρμοστούμε, όμως θεωρούμε ότι θα είναι πιο εύκολο να ξεκινήσουμε αυτή τη νέα φάση της ζωής μας, έχοντας ο ένας τον άλλον κοντά μας».

Κωνσταντίνος Πόλιας – ΓΕΛ Κρεμαστής – 18.840 μόρια, Εφαρμοσμένης Πληροφορικής – Επιστήμη και Τεχνολογία Υπολογιστών Θεσσαλονίκης και Μαρία Πόλια – ΓΕΛ Κρεμαστής – 16.980 μόρια, Ψυχολογίας Ιωαννίνων

«Χθες, για εμένα και τον δίδυμο αδελφό μου, Κωνσταντίνο, έκλεισε ο κύκλος των Πανελλαδικών. Εγώ πέρασα Ψυχολογία στα Ιωάννινα και ο αδελφός μου στο ΠΑΜΑΚ, Εφαρμοσμένη Πληροφορική και Τεχνολογία Υπολογιστών, όμως, όπως φαίνεται, θα κάνω μεταγραφή και θα πάω στη Θεσσαλονίκη με τον αδελφό μου.

Όλη η χρονιά πέρασε τόσο γρήγορα και, ειδικά με δύο παιδιά στο σπίτι που έδιναν Πανελλαδικές, δεν υπήρχε, ευτυχώς, φασαρία και άγχος. Το άγχος δεν μας είχε καταβάλει και αυτό αποτελεί ένα θετικό για την επιτυχία μας.

Εγώ, από το γυμνάσιο, θυμάμαι ότι ήθελα να ασχοληθώ κάποτε με την Ψυχολογία και χαίρομαι πάρα πολύ που πέτυχα αυτόν τον στόχο, ακόμη κι αν δεν πέτυχα την πόλη που ήθελα. Από την άλλη, ο αδελφός μου στην αρχή δεν ήξερε με τι ήθελε να ασχοληθεί και θυμάμαι όταν μου πρωτοείπε για αυτή τη σχολή, πίστευε ότι δεν θα τα καταφέρει. Κι όμως, πέρασε και με το παραπάνω. Χάρηκα εξίσου όταν έμαθα ότι πέρασε τελικά εκεί που πίστευε ότι δεν θα τα καταφέρει.

Δεν δίναμε ιδιαίτερη υποστήριξη ο ένας στον άλλον, καθώς ήμασταν σε διαφορετικές κατευθύνσεις, αλλά πάντα δείχναμε ενδιαφέρον για το πώς τα πάει ο ένας και πώς ο άλλος.

Τώρα ξεκινάμε, όπως φαίνεται, αυτή τη νέα αρχή μαζί. Μαζί τόσα χρόνια, μαζί και τώρα. Θα νιώθω μια ασφάλεια ότι θα έχω κάποιον δικό μου μαζί μου σε αυτή την ξένη, για εμάς, πόλη. Όσο κι αν γκρινιάζω ότι δεν τον θέλω, θα είναι καλύτερα που θα είμαστε μαζί».

Μιχαήλ–Άγγελος Ιντζές – ΓΕΛ Κρεμαστής – 17.540 μόρια, Νομική Κομοτηνής και Νικόλαος Ιντζές – ΓΕΛ Κρεμαστής – 16.160 μόρια, Τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Ενημέρωσης Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

«Με τον δίδυμό μου αδελφό ήμασταν στην ίδια τάξη από την αρχή της σχολικής μας πορείας. Στην Τρίτη Λυκείου αποφασίσαμε να δώσουμε Πανελλαδικές από την ίδια κατεύθυνση, τη θεωρητική.

Σίγουρα, το να μοιράζεσαι όλα σου τα μαθήματα με τον αδελφό σου έχει πολλά πλεονεκτήματα. Ζητάς σημειώσεις, ρωτάς ποιες είναι οι υποχρεώσεις μας για το σπίτι ή ζητάς βοήθεια σε κάτι που σε δυσκολεύει.

Από την αρχή υπήρξαμε και οι δύο συνεπείς μαθητές. Ίσως ο υγιής ανταγωνισμός που αναπτύξαμε να συνέβαλε στη βελτίωσή μας. Φυσικά, υπήρχαν διαφωνίες, όπως υπάρχουν ανάμεσα σε όλα τα αδέλφια, ειδικά σε μια τόσο πιεστική περίοδο όπως οι Πανελλαδικές.

Ωστόσο, οι κόποι μας τελικά ανταμείφθηκαν, αφού περάσαμε στις σχολές της επιλογής μας, τη Νομική και τη Δημοσιογραφία. Χάρη στη δυνατότητα της μετεγγραφής, θα σπουδάσουμε μαζί στην πόλη όπου επιθυμούσαμε, τη Θεσσαλονίκη.»

Δέσποινα–Σίλια Τσίκη – 1ο ΓΕΛ Ρόδου – Τμήμα Βιομηχανικής Διοίκησης και Τεχνολογίας (ΠΑΠΕΙ) και Παρασκευή Τσίκη – 1ο ΓΕΛ Ρόδου – Τμήμα Ψηφιακών Συστημάτων (ΠΑΠΕΙ)

«Δύο αδελφές, μία κοινή αφετηρία. Δύο διαφορετικοί άνθρωποι, δύο διαφορετικά όνειρα, αλλά μία κοινή αφετηρία!

Μεγαλώσαμε, διαβάσαμε και αγωνιστήκαμε μαζί. Μοιραστήκαμε το άγχος, την κούραση, τις στιγμές αμφιβολίας, αλλά και τη χαρά κάθε μικρής και μεγάλης επιτυχίας. Σε κάθε δυσκολία, η μία έδινε δύναμη στην άλλη, αποδεικνύοντας πως, όταν η προσπάθεια γίνεται μαζί, οι στόχοι μοιάζουν πιο κοντινοί.

Σήμερα, δύο διαφορετικές σχολές ανοίγουν μπροστά μας δύο διαφορετικούς δρόμους. Κι όμως, όποια πορεία κι αν ακολουθήσουμε, θα κουβαλάμε πάντα τις ίδιες αξίες, τις ίδιες αναμνήσεις και την κοινή μας πίστη στα όνειρά μας.

Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε γίνει πραγματικότητα χωρίς την αδιάκοπη αγάπη, την ενθάρρυνση και τη στήριξη των γονιών μας, καθώς και την πολύτιμη καθοδήγηση των καθηγητών μας, που πίστεψαν σε εμάς από την πρώτη στιγμή».

Δέσποινα–Αγγελική Διακοσάββα – 1ο ΓΕΛ Ρόδου – Επιστημών της Προσχολικής Αγωγής και Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού (Ρόδος), Πανεπιστήμιο Αιγαίου και Σταμάτης Διακοσάββας – 1ο ΓΕΛ Ρόδου – Λογοθεραπείας, Καλαμάτα, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

«Η συμμετοχή μας στις Πανελλαδικές Εξετάσεις αποτέλεσε μια ιδιαίτερα απαιτητική και καθοριστική εμπειρία, η οποία προϋπέθεσε συστηματική προσπάθεια, επιμονή και ψυχική αντοχή.

Παρότι ακολουθήσαμε διαφορετικούς προσανατολισμούς, εγώ ανθρωπιστικών και ο αδερφός μου θετικής υγείας, στηρίζαμε ο ένας τον άλλον σε κάθε στάδιο αυτής της διαδρομής. Παράλληλα, πολύτιμη υπήρξε η αδιάκοπη στήριξη των γονιών μας, οι οποίοι στάθηκαν δίπλα μας με αγάπη, υπομονή και εμπιστοσύνη, ενθαρρύνοντας τον καθένα μας να συνεχίζουμε την προσπάθειά μας ακόμη και στις πιο απαιτητικές στιγμές.

Αυτή η επιτυχία αποτελεί δικαίωση των κόπων μας και, ταυτόχρονα, την αφετηρία ενός νέου, δημιουργικού κεφαλαίου στη ζωή μας.

Το στοιχείο που κάνει αυτή την επιτυχία ακόμη πιο ιδιαίτερη είναι ότι, παρά τη χαρά της εισαγωγής μας, καλούμαστε να προσαρμοστούμε σε μια νέα συνθήκη, καθώς θα σπουδάσουμε σε δύο διαφορετικές πόλεις, τη Ρόδο και την Καλαμάτα. Μεγαλώσαμε μαζί και μάθαμε να μοιραζόμαστε κάθε εμπειρία και γι’ αυτό η αλλαγή αυτή έχει ιδιαίτερη συναισθηματική αξία.

Παρ’ όλα αυτά, τη βλέπουμε ως ένα νέο βήμα ωρίμανσης και εξέλιξης για τον καθένα μας ξεχωριστά».