Διαμαρτυρία για ανάρμοστη συμπεριφορά

Επιστολή από εκπαιδευτικό για περιστατικό στο νοσοκομείο της Ρόδου.

Την ανάρμοστη συμπεριφορά που αντιμετώπισε στα επείγοντα του νοσοκομείου της Ρόδου, καταγγέλλει με επιστολή της εκπαιδευτικός. Αναφέρει συγκεκριμένα τα εξής: “28η Οκτωβρίου και για κακή μου τύχη έτυχε να αρρωστήσω. Όχι κάτι σοβαρό, φαινομενικά, ωστόσο αρκετά ικανό ώστε να με κάνει να ανησυχήσω. Τι ποιο φυσικό λοιπόν, λόγω της αργίας, από το να απευθυνθώ στο Νοσοκομείο Ρόδου. Φτάνοντας γύρω στις 2.30 το μεσημέρι στα «Επείγοντα», ρώτησα στο γραφείο κίνησης πού πρέπει να απευθυνθώ. Με ενημέρωσαν «ανοίξτε μια από τις μπλε πόρτες και μπείτε μέσα». Έπραξα όπως ακριβώς με συμβούλεψαν και μπαίνοντας μέσα αντίκρισα αριστερά μου ένα γραφείο όπου βρίσκονταν τρεις γιατροί καθισμένοι στις καρέκλες τους και ένας όρθιος ψάχνοντας τον υπολογιστή. Απευθύνθηκα στους καθισμένους ιατρούς λέγοντας το πρόβλημα υγείας μου. Με ρώτησαν με ένα βαριεστημένο ύφος αν έχω πυρετό. Η απάντησή μου εφόσον ήταν αρνητική δεν τους κινητοποίησε καθόλου απλώς απευθύνθηκαν στον γιατρό που στεκόταν όρθιος και του είπαν «να από δω η κοπέλα έχει ένα πρήξιμο στο λαιμό, αλλά δεν έχει πυρετό». Τότε ο ίδιος, ρίχνοντας μου ένα βλέμμα πάνω από τα γυαλιά του και φυσικά από τη μακρινή απόσταση που μας χώριζε μου λέει : «κοίταξε να δεις κάποιος αδένας πρησμένος θα είναι, έχω εδώ τρία καρδιακά δε θα τα αφήσω για σένα, για να σε κοιτάξω έλα κάτσε εδώ στην καρέκλα, αλλά να ξέρεις ότι θα σε δω σε 3 ώρες και βάλε!». Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτού του λογύδριου, η καθισμένη γιατρός χαζογέλαγε. Ρίχνοντάς του ένα βλέμμα απαξιωτικό έφυγα σκεπτόμενη πού να απευθυνθώ για το πρόβλημα υγείας μου, προσπαθώντας να ξεχάσω την ανάρμοστη συμπεριφορά του. Το βράδυ όμως αφού ηρέμησα, εξεταζόμενη από ιδιώτη γιατρό και φυσικά πληρώνοντας τον μια που η ασφάλειά μου είναι του Δημοσίου, ξανασκέφτηκα το μεσημεριανό περιστατικό. Συνειδητοποίησα, ξέρω αργά, ότι ο γιατρός αυτός με έδιωξε κρίνοντας το πρόβλημά μου, μη σοβαρό, χωρίς βέβαια καν να το δει. Και διερωτώμαι: 1. Αν, λέω αν, ήταν όντως κάτι σοβαρό; 2. Ας δεχτώ ότι ο ιατρός αυτός λόγω φόρτου εργασίας ήταν αγενής. Μόνο αυτός εφημέρευε στα επείγοντα; Εγώ δεν χρειαζόμουν καρδιολόγο, κάποιος από τους άλλους που κάθονταν στις καρεκλίτσες τους δε μπορούσε να με δει; Καταλαβαίνω την έννοια του Επείγοντος περιστατικού, αλλά και το εμμέσως πλην σαφώς «φύγε τώρα και μη μας ζαλίζεις με το ψιλοπρόβλημά σου» δε ταιριάζει στην εικόνα σύγχρονου νοσοκομείου. Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται πως η χώρα μας πέρα από την λεγόμενη οικονομική κρίση είναι βεβαρημένη από σοβαρά ζητήματα επαγγελματικής συμπεριφοράς, δηλαδή πολιτισμού στην πιο καίρια του εκδοχή: της υγείας. Κατερίνα Χριστοπούλου Δασκάλα”