Ο έντιμος ο αφοσιωμένος λάτρης και εργάτης των κοινών το παράδειγμα προς... αποφυγή με τα σημερινά δεδομένα!.

Γράφει ο Κώστας Τσαλαχούρης, δημοσιογράφος- ιστορικός ερευνητής Τον έντιμο, τον ανιδιοτελή, τον ακάματο εργάτη, τον επιστήμονα, τον αφοσιωμένο λάτρη και εργάτη των κοινών, τον πρώτο σε σταυρούς προτιμήσεως, εκπρόσωπό της στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, τον υπουργό και βουλευτή, τον Στυλιανό Κωτιάδη, τιμά σήμερα η γενέτειρα η πατρίδα του, η Ρόδος και το χωριό του Ίστριος, σαν ένα ελάχιστο φόρο τιμής για όσα πρόσφερε. Και πρόσφερε πολλά. Το σημερινό σημείωμα δεν αποτελεί βιογραφικό του πολιτικού άνδρα που τίμησε όσον κανένας άλλος τα αξιώματα που ο Ροδιακός και ο Δωδεκανησιακός λαός τον ψήφισε και του εμπιστεύθηκε για να υπηρετήσει για το κοινό συμφέρον. Απλά αναφερόμαστε και σταχυολογούμε ορισμένες ανθρώπινες στιγμές που είμασταν μάρτυρες, στα πρώτα χρόνια της δημοσιογραφικής μας περιπλάνησης, και ειδικά, όταν νέοι ανοίγαμε τα φτερά μας, εκεί στην πλατεία Σύμης, από τις στήλες της «Ροδιακής». Ο ερευνητής και ο ιστορικός του μέλλοντος έχουν εγκύψει και μελέτησαν το έργο και την προσωπικότητα του Δωδεκανήσιου πολιτικού από τις πρώτες ημέρες της εκδημίας του. Και κατέγραψαν από τις στήλες της «Βραδυνής», τα σκοτεινά εκείνα χρόνια, της εκτροπής, για τον άνδρα που έφυγε από το μάταιο τούτο κόσμο, που ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας με καθημερινή επαφή με εφοπλιστές και κεφαλαιούχους, και ηχηρά ονόματα της εποχής, βρέθηκε φτωχότερος απ’ όταν εισήλθε στην πολιτική. Μάλιστα τον έφερνε ως παράδειγμα προς… αποφυγή, και, μάλιστα, σε περίοδο που άρχιζαν τα πρώτα δείγματα σαπίλας των τότε… «κυβερνώντων», με τα… κρέατα, τα μπαλόσημα, και τις απίθανες συμβάσεις με τριτοκοσμικές χώρες!.. Και είναι γεγονός ότι ο Στυλιανός Κωτιάδης δεν υπήρξε ποτέ ούτε μια στιγμή της πολιτικής του ιστορίας, λαϊκιστής ούτε θιασώτης κάθε μέσου απολυταρχικών καθεστώτων, όπως του «retroussons les mains», ανασηκώστε τα μανίκια, να… κάνουμε ότι φυτεύουμε δεντράκια ή μαζεύουμε σκουπίδια, καθαρίζοντας τις ακτές και τους..δρόμους, να γυρνάμε στα καφενεία τότε, προς άγραν ψήφων, όπως κάνουν οι τωρινοί φωστήρες μας σε οποιοδήποτε πόστο της πολιτικής ζωής κι αν βρίσκονται. Για τη σημερινή περίοδο ο Κωτιάδης θα αποτελούσε εξωπραγματικό είδος. Και είναι γεγονός ότι εργάστηκε στα πρώτα χρόνια της Απελευθέρωσης της Δωδεκανήσου για το γενικό συμφέρον και ειδικά υπέρ του εργαζόμενου, του γεωργού, του δύτη, του γεωργικού συνεταιριστή, των πρωτοπόρων του τουριστικού θαύματος, υπέρ του τόπου. Οι παρεμβάσεις του υπήρξαν καθοριστικές, ειδικά σε καίρια ζητήματα, όπως της ΣΙΕΡ και της ΚΑΪΡ. Για την SIER, μέχρι χθες ήταν άγνωστο το τι συνέβη, μέχρι το άνοιγμα των αρχείων των Ιταλικών Αποζημιώσεων, για να δημοσιοποιηθούν πλέον οι παρεμβάσεις του Στυλιανού Κωτιάδη. Και αποτελούσε βρόχο, φοβερό, θηλιά-παγίδα για τη Δωδεκάνησο και ιδιαίτερα για τη Ρόδο η εταιρεία SIER (Società Industrie Elettriche di Rodi) που παρείχε ηλεκτρική ενέργεια και είχε την αποκλειστική εκμετάλλευση του τηλεφωνικού δικτύου, στα νησιά. Δεν ήταν δυνατόν να λειτουργεί εταιρεία στα Ελληνικά Δωδεκάνησα, μετά το 1948, οι μετοχές της οποίας να βρίσκονται σε ιταλικά χέρια και η διεύθυνσή της να είναι εγκατεστημένη στο Μιλάνο, και απ’ εκεί να δίνει εντολές για τη λειτουργία της. Αποτελούσε κάρφο στην καρδιά της Δωδεκανήσου, απόστημα που με κάθε θυσία έπρεπε να καθαριστεί, σε μια στιγμή που οι απλοί πολίτες σχεδόν καθημερινά, βρίσκονταν στους δρόμους και ζητούσαν την απομάκρυνση των Ιταλών από τα Δωδεκάνησα. Να μη μείνει ούτε ένας!.. Η εταιρεία αυτή, τα χρόνια εκείνα, αποτελούσε «φωλεά πρακτόρων» και η Διοικούσα Επιτροπή που ορίστηκε από τη Γενική Διοίκηση Δωδεκανήσου και της οποίας ο Σ. Κωτιάδης, αποτελούσε μέλος, έθεσε ως σκοπό να εκκαθαρίσει, σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα, την όλη κατάσταση και να αναλάβει τη Διοίκηση της εταιρείας, πράγμα που έγινε. Και η Ελληνική Κυβέρνηση μέχρι τις 31 Οκτωβρίου 1953 κατέβαλε για τις εταιρείες SIER, TEMI και CAIR το ποσόν των 108.431.751 ιταλικών λιρετών στην ιταλική Κυβέρνηση (υπουργείο Θησαυρού). Το ίδιο συνέβη με τις άλλες ιταλικές εταιρείες-ας μην τις απαριθμήσουμε, γιατί είναι δεκάδες αν όχι εκατοντάδες- και με τα τόσα αγροκτήματα που απαλλοτρίωσαν οι Ιταλοί με το έτσι θέλω και τώρα περιήλθαν στους γεωργούς. Θύμησες άσβηστες, ζωντανές… Για πρώτη φορά ακούστηκε το όνομα Κωτιάδης στο σπίτι, όταν ο πατέρας το 1950, μιλώντας με τη μητέρα, της έλεγε τι θα ψηφίσει: -Μα το Φιλελεύθερο, τα παιδιά μας, τα δικά μας από τα χωριά της Ρόδου, τον Ζαννή, τον Ζίγδη ή τον Κωτιάδη. Και η προτίμηση έγειρε προς τον Κωτιάδη, λόγω και της Καστελλοριζιάς, της Ευαγγελίας, της συζύγου του. Λίγα χρόνια αργότερα μιλήσαμε μαζί του στα γραφεία της «Ροδιακής», όταν –επί εποχής Καλαμπίχη-μας επισκέφτηκε και μάλιστα ζήτησε να δει τι γράφαμε. Δώσαμε το χειρόγραφο-γράφαμε για τις καλύτερες επιδόσεις σε όλα τα αγωνίσματα στίβου των Δωδεκανησίων αθλητών-και με την πρώτη ματιά σαν να «φωτογράφησε» το κείμενο-μας είπε: -Δεν είναι υπερβολή να γράφετε-ευγενής όπως πάντα. απευθυνόταν στον πληθυντικό, ακόμη και στους νεαρούς-επιδόσεις όλων των εποχών; Και είχε δίκιο. Το στιγμιότυπο αυτό το θυμηθήκαμε αρκετά χρόνια αργότερα όταν πλέον συντάκτες αθηναϊκών εφημερίδων, γνωρίσαμε τους ριράιτερ-τους κειμενογράφους, πόστο που διευθύναμε μέχρι την αποχώρησή μας από την ενεργό δράση, για να αφιερωθούμε στην ιστορική έρευνα και τη νεότερη ιστορία του τόπου μας. Σε άλλη κατ’ ιδίαν συζήτηση αυτή τη φορά στο σπίτι του, οι νουθεσίες του για τον νόστο και την αγάπη προς τη γενέτειρα-τότε τα βήματα, μας έφεραν σε άλλες φιλόξενες χώρες-θα μας μείνουν αλησμόνητες. Αγαπούσε με πάθος τον τόπο του, τη ροδιακή ύπαιθρο, τη θάλασσα και αυτό το πάθος ήθελε να το μεταδίδει με τον τρόπο του στον απέναντί του. Θύμησες θλιβερές, πικρές , αξέχαστες… Σταθήκαμε μάρτυρες του ύστατου Χαίρε, του Ροδιακού λαού, τότε, στις 15 Ιουλίου 1971, όταν εκείνη η λαοθάλασσα γέμισε ασφυκτικά τον Ιερό Ναό του Ευαγγελισμού, και τους γύρω δρόμους, με προσοχή και ιερή κατάνυξη παρακολούθησε της εξόδιο ακολουθία και αποτύπωσε τους λόγους που ακούστηκαν, ειδικά του Εμμανουήλ Ζαννή. Μάρτυρες μιας στιχομυθίας που είχαμε με παράγοντα τότε που ακόμη δεν ήλθε η κατάλληλη στιγμή να δημοσιοποιηθεί. Και είναι χρέος μας αυτό να δει το φως αυτή η συζήτηση για να γίνει αντιληπτό πώς παραποιούνται γεγονότα για μια υστεροφημία. Ήταν περίοδος μεγάλης καταχνιάς για τον τόπο. Μαζί με το Ροδίτη και Ροδίτισσα, το Δωδεκανήσιο και τη Δωδεκανήσια, πενθούσε η φύση το άξιο τέκνο της. Μάλιστα, ο Στυλιανός Κωτιάδης υπήρξε ʼξιος…