Τα καμπαναριά της Ρόδου-Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου του “Ανω”

Τα καμπαναριά της Ρόδου-Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου του “Ανω”

Τα καμπαναριά της Ρόδου-Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου του “Ανω”

Rodiaki NewsRoom

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 1554 ΦΟΡΕΣ

Παρουσίαση Μιχάλης Μαννάκης Καμπαναριό Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου του “Ανω” Δεν γνωρίζουμε την ακριβή χρονολογία οικοδόμησης του ναού και του καμπαναριού. Οι χρονολογίες δε που αναγράφονται από την είσοδο του ναού όσο και στην είσοδο του προαύλιου χώρου στο βοτσαλωτό δάπεδο. 1903 και 1883 αντίστοιχα, περισσότερο μπερδεύουν παρά βοηθούν στο να εξάγουμε σχετικό συμπέρασμα. Το καμπαναριό βρίσκεται στη Ν.Δ. και ο πύργος της βάσης του αποτελεί είσοδο στον προαύλιο χώρο.Πάνω από τον πύργο της βάσης υψώνονται άλλοι δύο πύργοι εκ των οποίων ο πρώτος φιλοξενεί τρεις καμπάνες η μία από τις οποίες είναι “ιταλική” από τον καιρό της Ιταλοκρατίας. Ο δεύτερος πύργος φιλοξενεί άλλες δύο καμπάνες. Ολες στηρίζονται σε μεταλλική κατασκευή του είναι ηλεκτρικές. Το καμπαναριό καταλήγει σε περιστύλιο με τρούλο και σταυρό στην κορυφή. Το συνολικό του ύψος είναι 17 μέτρα, είναι κατασκευασμένο από πέτρα επιχρισμένη. Το 2004 σύμφωνα με φέρουσα επιγραφή πραγματοποιήθηκε εκ βάθρων ανακαίνιση, τα έξοδα της οποίας ανέλαβε ο συμπολίτης μας Στυλιανός Μανωλάκος ιερατεύοντος του ιερέως Βασιλείου Τσαβαρή ο οποίος λειτουργεί ως σήμερα.

Διαβάστε ακόμη

Ο βομβαρδιστής από την Σύμη….

Νικόλας Πασπάλης – Φτωχόπαιδο από το Καστελόριζο ξενιτεύτηκε στην Αυστραλία για να βρει την τύχη του και έγινε ο πλουσιότερος καλλιεργητής μαργαριταριών στον κόσμο (pics+vid)

Η περιοδεία της Παναγίας της Σκιαδενής τη Σαρακοστή και τη Λαμπροβδομάδα: Θαυματουργές ιάσεις – πετρωμένα καράβια

Μ. Κολεζάκης: Η σημασία της 31ης Μαρτίου 1947 μέσα από τον τύπο της εποχής

Ν. Στ. Μανούσης: Η ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων και η στιγμή της συλλογικής λύτρωσης

Al Bowlly: Ο Έλληνας από τη Ρόδο που έγινε ο πρώτος «ποπ σταρ» στον κόσμο

Ιταλοκρατία στα Δωδεκάνησα: Τα Ιταλικά του Μανώλη

Μανώλης Κασσώπης: Ένας Καρπάθιος της γενιάς της θυσίας και της δημιουργίας: Η ζωή του Γιάννη Καρακατσάνη