Και όμως υπάρχει άλλος δρόμος: Παράλληλη οικονομία και διαχωρισμός Δημοσίου- Αγοράς

Τoυ Ηλία Καραβόλια οικονομολόγου Εάν ανατεθεί σε μια ομάδα ανθρώπων να νοικοκυρέψουν ένα ταμείο (σπίτι,επιχείρηση, κράτος) τότε η εύκολη λύση ακούει στο όνομα περικοπές( συν φόροι)για να αυξηθούν τα έσοδα και να μειωθούν τα έξοδα. Η δύσκολη λύση είναι να αυξηθούν τα έσοδα διαχρονικά. Να αυξηθούν οι δουλειές, οι πελάτες, η παραγωγή,ο πλούτος (ΑΕΠ στην περίπτωση κράτους). Στην Ελλάδα οι κυβερνήσεις των 4 ετών περηφανεύονται για το μεγαλύτερο στην ιστορία κούρεμα χρέους, με το PSI. Και ξεχνάνε το μεγαλύτερο στην παγκόσμια ιστορία κούρεμα πλούτου( ΑΕΠ στο -30 % απο την αρχή της κρίσης!) Τώρα υποτίθεται ότι εντός του 2014 θα δούμε οριακούς ρυθμούς ανάπτυξης. Υποτίθεται ότι θα ξαναπετύχουμε(;) πλεόνασμα.Και φυσικά έχουμε την διανομή 500 εκατομμυρίων ευρώ σε χαμηλόμισθους, άνεργους, συνταξιούχους, απο το πενιχρό και τεχνητό πλεόνασμα του 2013. Τέλος υποτίθεται ότι οι εταίροι δανειστές μας θα χαλαρώσουν την θηλειά στο λαιμό μας, απο τα καταστροφικά δάνεια στήριξης και τα μνημόνια που τα συνόδευαν. ʼραγε είναι αυτά επαρκή στοιχεία για την στροφή στην οικονομία μας; Και είναι αυτός ο μοναδικός τρόπος ανάκαμψης; Γιατί δεν κατανοούμε ότι η εγχώρια δίδυμη κρίση (ύφεση και πτώση ζήτησης)δεν αντιστρέφεται απ έξω, αλλά μόνο εκ των έσω; Υπάρχει άλλος δρόμος.Υπάρχει εναλλακτική οδός. Προυποθέτει φυσικά την συναίνεση των δανειστών, σκληρή διαπραγμάτευση και την δική μας επιμονή για ορθολογικό σχεδιασμό μιας τέτοιας λύσης.Και δεν είναι το plan Β του Αλαβάνου που μιλάει για έξοδο απο το ευρώ και επιστροφή στην δραχμή. Η εναλλακτική λύση έχει μια σημαντική παράμετρο: πρέπει να " διαφοροποιεί" την ελληνική οικονομία. Πρέπει η ελληνική κοινωνία να διαφοροποιηθεί "συναλλακτικά" στον ιδιωτικό τομέα απο τις συναλλαγές των πολιτών με το ελληνικό δημόσιο. Το ευρώ πρέπει να μείνει ώς νόμισμα συναλλαγών για τους πολίτες αλλά να αντικατασταθεί για κάθε λογιστική εγγραφή/πράξη στην οποία είναι συμβαλλόμενο το κράτος. Μια ολόκληρη μελέτη για αυτό το διπλό νομισματικό και χρηματοδοτικό καθεστώς έχει ήδη γίνει απο το Levy Institute στην Νέα Υόρκη και μπορεί να διαβαστεί εδώ http://www.levyinstitute.%20org/greek/. Η βασική της φιλοσοφία στηρίζεται σε αυτό που όλοι οι σώφρονες θεωρητικοί της οικονομικής πολιτικής γνωρίζουν: στο να δημιουργηθεί μια παράλληλη υγιής κρατική οικονομία η οποία θα απομονώνει το καρκινικό δημόσιο απο τον ιδιωτικό τομέα,χωρίς να αφαιρεί την ομπρέλλα του ευρώ απο τους καταχρεωμένους έλληνες πολίτες. Και μια τέτοια λύση δεν θίγει τα συμφέροντα των δανειστών μας (δεν απαιτείται κούρεμα). Το μείζον πρόβλημα μας στην οικονομία είναι το λογιστικά χρεοκοπημένο ελληνικό Δημόσιο και ότι αυτό συνεπάγεται: αναξιοπιστία, αφερεγγυότητα στις αγορές και στους εταίρους. Επειδή οι πάντες εξ αυτών γνωρίζουν ότι το τεχνητό πρωτογενές πλεόνασμα του 2013 δεν είναι βιώσιμο, απαιτείται να εκδοθούν νέα ομόλογα απο το ελληνικό κράτος έναντι μελλοντικών φορολογικών εσόδων. Αυτά τα ομόλογα θα αποτελέσουν την βάση ενός παράλληλου χρηματοδοτικού συστήματος που πρέπει να στηθεί δίπλα στον διακρατικό μηχανισμό διάσωσης (ΕΕ/ΔΝΤ) που μας εκτίναξε το χρέος απο το 2010 μέχρι σήμερα. Τα ομόλογα αυτά θα μπορούσαν να λέγονται Greco ή Geuro ακριβώς για να μην παραπέμπουν σε επιστροφή στην δραχμή. ("Geuro" τα προτείνει να λέγονται ο πρόεδρος του Levy Institute στην Ν.Υόρκη, καθηγητής Δημ. Παπαδημητρίου). Μια τέτοια επιλογή απαιτεί διαπραγμάτευση με τους εταίρους και φυσικά ευρεία πολιτική συναίνεση.Προυποθέτει άριστη προετοιμασία και παραμετροποίηση σεναρίων απο την Τράπεζα της Ελλάδος, τις εμπορικές τράπεζες, τις επιχειρήσεις, το Δημόσιο. Δεν αναλύω λεπτομέρειες και επιχειρήματα υπερ αυτού του παράλληλου οικονομικού κόσμου που πρέπει να στηθεί στην χώρα, επειδή απαιτείται πολύς χρόνος και δεν θέλω να κουράσω με τεχνικά στοιχεία. Το μόνο όμως που πρέπει να συγκρατήσουμε είναι ότι τα χρήματα που θα αντληθούν πρέπει να αφορούν τις νομισματικές σχέσεις του Δημοσίου και μόνο. ʼλλωστε αυτό είναι που έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία: τον πλήρη διαχωρισμό κράτους και αγοράς. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς να αποτιμήσουμε το "νέο Δημόσιο". Για να μην εκδοθεί λοιπόν πληθωριστικό χρήμα, για να μην βιωσουμε αυτόματη υποτίμηση, για να μην φύγουμε απο το ευρώ και επιστρέψουμε στην δραχμή, υπάρχει μια μέση οδός: να εκδώσουμε ειδικού τύπου εθνικά ευρωομόλογα, των οποίων τα αντληθέντα κεφάλαια θα διαχειριστούμε συνετά,υπο την εποπτεία ΕΕ/ΔΝΤ,ώστε να αναπτυχθεί η οικονομία μας (να επιστρέψει το κράτος ΦΠΑ, να πληρώνει κανονικά μισθούς/συντάξεις, να επιδοτήσει υγιή ιδιωτικά έργα,να ξεκινήσει γενναίο προγραμμα δημοσίων επενδύσεων, κ.α) Επαναλαμβάνω ότι υπάρχει ήδη μια τεκμηριωμένη τεχνική μελέτη του παράλληλου αυτού χρηματοδοτικού σχήματος (Levy Institute) που επιδέχεται βελτιώσεων και μεταβολών.Αλλά δυστυχώς οι ελληνικές κυβερνήσεις ακολουθούν πιστά τις οδηγίες απο Βερολίνο/Βρυξέλλες και "φοβούνται" τα εξ Αμερικής προτεινόμενα. Τέλος, ας μην βιαστούν οι θιασώτες της απορρύθμισης να μιλήσουν για κευνσιανισμό και κρατικισμό. Βρισκόμαστε σε έκτακτη κατάσταση, σε οριακές ιστορικά στιγμές για την χώρα, και τα δόγματα είναι περιττά. Υπάρχουν για την οικονομία μας εναλλακτικά χρηματοπιστωτικά εργαλεία και μηχανισμοί για να ξεφύγουμε απο τον επικίνδυνο αποπληθωρισμό και την πιθανή jobless recovery (ανάκαμψη χωρίς δουλειές) που δυστυχώς θα συμβεί στον τόπο μας. Απαιτείται τόλμη και βούληση απο την κυβέρνηση. Και αυτή και την επόμενη. Διότι η ανάπτυξη θα αργήσει να συμβεί αν συνεχίζουμε να μειώνουμε το ΑΕΠ και να γράφουμε τεχνητά και επώδυνα για την κοινωνία πλεονάσματα....