Μιχάλης Κόκκινος: Μια έφηβη κολοσσίτικη ψυχή!

Μάγδα Σούγγαρη

Μια ειλικρινής συνέντευξη του προέδρου της ΚΑΕ για τους αναγνώστες που αγαπούν τον Κολοσσό αλλά και για όσους βαρέθηκαν τις στερεοτυπικές και κλισέ απαντήσεις

Η συνέντευξη δεν ξεκίνησε …καλά. Ο πρόεδρος με "μάλωσε" για μία ερώτηση που έκανα πριν αρχίσει το κασετοφωνάκι μου να γράφει. Ήταν οι μέρες που θα "έκλεινε" για δεύτερη σεζόν ο Σαλούστρος και για να "σπάσω τον πάγο" τον ρώτησα αν τελικά θα έμενε ο παίκτης στην ομάδα (δύο ώρες αργότερα είχε σταλεί το υπογεγραμμένο του συμβόλαιο).
"Αυτή η ερώτηση δεν έπρεπε να γίνει" μου είπε (on the record πλέον) και η αλήθεια είναι ότι μου κόπηκαν κάπως τα φτερά. Αν ξεκινάμε έτσι, σκέφτηκα, ούτε τις μισές μου ερωτήσεις δε θα ξεστομίσω. Και είχα πολλές…
Όταν έχεις απέναντί σου τη ζωντανή ιστορία του αθλητισμού της Ρόδου, αδημονείς να ακούσεις ιστορίες από τα παλιά. Είχα τόσα να ρωτήσω που για καλό και για κακό τα είχα σημειώσει για να μην τα ξεχάσω.
Είναι, λοιπόν, απαραίτητο σε αυτό το σημείο να τονίσω ότι ελάχιστα πράγματα κατάφερα να ρωτήσω τον πρόεδρο. Όχι γιατί μου έκοψε τη φόρα, όπως προανέφερα, αλλά γιατί …είχε διάθεση να μιλήσει και "ξεδιπλώθηκε" μόνος του. Δεν τόλμησα ή μάλλον δε θέλησα να τον διακόψω.
Περιττό, επίσης, να αναφέρω ότι στην πορεία η συνέντευξη έγινε μία ειλικρινής εξιστόρηση γεγονότων, μία καθηλωτική αφήγηση ενός ανθρώπου που έχει κερδίσει το σεβασμό με την έμφυτη ευγένειά του, την αγάπη του για το σωματείο που λέγεται Κολοσσός αλλά και με το χιούμορ του. Οξυδερκής, συναισθηματικός και …απαιτητικός αφού κάθε χρόνο θέλει την ομάδα το λιγότερο μέσα στην εξάδα του πρωταθλήματος! Έχει, πάντως, και μία αδυναμία… στον Άρη Λυκογιάννη.

"Δεν επανήλθα στον Κολοσσό. Επιστρατεύτηκα!"
Όλα ξεκίνησαν από "την ερώτηση που δεν έπρεπε να γίνει"…
"Για να απαντήσω στην ερώτηση που μου κάνατε προηγουμένως... Είναι μία ερώτηση που δεν έπρεπε να γίνει. Δεν υπάρχει. Και ο λόγος είναι ο εξής: Είναι ένας πολύ καλός αθλητής και θα στενοχωρηθούμε πάρα πολύ αν φύγει. Δεν πρέπει να φύγει γιατί το σωματείο (σ.σ. ο Κολοσσός) του φέρθηκε πάρα πολύ καλά.
Πρέπει να πω εδώ ότι η πολύ καλή πορεία της ομάδας μας ειδικά πέρσι, έγινε η αιτία να ανέβει το κασέ πολλών αθλητών μας.
Εμείς ξεκινήσαμε με μία προσπάθεια να μειώσουμε τα οικονομικά της ομάδας γιατί τα χρέη που είχαμε δε μας επέτρεπαν να αυξήσουμε τα έξοδά μας. Ξέρετε ότι από τον καιρό που ανέλαβα, συνεχώς ξοφλάμε παλιά χρέη. Είπαμε στον προπονητή "ψάξε βρες παίκτες και κάνε ομάδα". Κι αυτό γιατί του είχαμε απόλυτη εμπιστοσύνη. Πράγματι, βρήκε παίκτες, κυρίως Έλληνες, και ω του θαύματος, κάτι που δεν συμβαίνει σε πολλές ομάδες, κατόρθωσε αυτά τα παιδιά να τα αναδείξει, να έχει την ομάδα μονιασμένη. Να φωνάζει πολλές φορές αλλά και να τους νουθετεί άλλες τόσες. Έκανε μία ομάδα που κι εμείς οι ίδιοι δεν το πιστεύαμε! Την έκανε αυτήν την ομάδα, είχαμε αυτά τα αποτελέσματα, πολύ γρήγορα είχαμε σωθεί…
Εγώ είχα πει στους παίκτες μου ότι κάτω από την έκτη θέση υπάρχει μία γραμμή κόκκινη. Αυτό το λέω κάθε χρόνο. Φέτος, όμως, είπα - και πραγματικά, μου ξέφυγε - "την τέταρτη θέση"! Πολύ πήγαινε…
Φέτος η ομάδα δε με άγχωσε. Όχι πολύ. Αλλά έχω και την καρδιά μου και όπως ξέρετε δεν πάω ούτε στο γήπεδο. Έχω κι ένα άσχημο χούι… φωνάζω! Και βρίζω αν χρειαστεί. Φοβάμαι λοιπόν ότι αν ο πρόεδρος φωνάξει κι έχουμε κανά επεισόδιο, μήπως μετά έχουμε πρόβλημα τιμωρίας στην ομάδα!
Ήμουν και παλιότερα οχτώ χρόνια πρόεδρος, μέχρι το 2000, πριν αναλάβει ο Κωσταρίδης ο οποίος μάλιστα όταν τον πρότεινα ήμουν τόσο βέβαιος για εκείνον που είχα πει "κύριοι, έκανα την καλύτερη μεταγραφή".
Ήξερα ότι ο Κώστας ήταν ένα παιδί από οικογένεια που ασχολείτο πολύ με τον αθλητισμό. Ήταν ήπιων τόνων, ίσως και να παραήταν, και του είχα απόλυτη εμπιστοσύνη. Πράγματι, πέτυχε. Για μένα, κακώς έφυγε μετά. Επειδή όμως σε όλα υπάρχουν πίκρες και χαρές, ίσως κάποια πικρία τον έκανε να σηκωθεί και να φύγει. Εγώ τουλάχιστον δεν ξέρω το λόγο που έφυγε τότε. Κι εγώ έχω οικογενειακούς λόγους για να αποχωρήσω αλλά την ομάδα την έχω, και ας με συγχωρέσουν τα παιδιά μου γι' αυτό που θα πω, παραπάνω και από την οικογένειά μου και θα είμαι ο τελευταίος που θα γίνει η αιτία αυτή η ομάδα να μην προχωρήσει ακόμα παραπάνω. Και μπορεί παραπάνω. Μπορεί γιατί το κουμάντο της ομάδας το έχει ο συγκεκριμένος προπονητής τον οποίο όταν μας τον πρότεινε ο Γιώργος (σ.σ. Γκοτζογιάννης) είπαμε "ποιος είναι αυτός;" και ήταν η μεγαλύτερη έκπληξή μας.
Είναι πραγματικά ένα παιδί που αγαπάει τη δουλειά του, την ξέρει καλά και αφοσιώθηκε ψυχή τε και σώματι στην ομάδα. Βέβαια, έχει κι αυτός χαρές και πίκρες όπως όλοι μας. Όσο να' ναι, όταν είσαι μακριά από την οικογένειά σου… Εμείς του λέμε να έρθει μαζί με την οικογένειά του. Δεν ξέρουμε ακόμα αν φέτος το καταφέρουμε αυτό.
Μετά από δέκα χρόνια, δεν επανήλθα στην ομάδα. Επιστρατεύτηκα! Απ' ό,τι μου είπαν οι παράγοντες της ομάδας, υπήρχε θέμα προέδρου. Ψάξανε από δω και από εκεί και βρήκανε το μεγάλο κορόιδο, τον Κόκκινο. Εγώ αποκαλώ έτσι τον εαυτό μου. Στην αρχή, ειλικρινά, δεν ήθελα. Όμως η επιμονή του Βασίλη (σ.σ. Κουγιού) με έπεισε ότι έπρεπε να αναλάβω την ομάδα.
Κατά σύμπτωση, η ομάδα από τον πρώτο χρόνο πήγαινε καλά. Λέγανε τότε " ο πρόεδρος είναι γουρλής, άρα πρέπει να παραμείνει". Αυτά βέβαια τα λέμε όλοι χαριτολογώντας. Η ομάδα πήγαινε και θα πηγαίνει καλά γιατί έχει ανθρώπους στο συμβούλιο που κάνουν τα πάντα γι' αυτήν.
Βέβαια, από τα δώδεκα μέλη που είχαμε, κάποιοι έφυγαν είτε για οικογενειακούς είτε για επαγγελματικούς λόγους. Έχουμε μείνει λίγοι μέσα στο συμβούλιο. Επιδιώκουμε να φέρουμε καινούρια πρόσωπα στη διοίκηση αλλά δυστυχώς πολλοί δε θέλουν να ασχοληθούν με την ομάδα μας. Η μείωση των συμβούλων επηρεάζει και την ομάδα και τον τρόπο διοίκησης.
Γι' αυτό έχω προτείνει στην Άντα (σ.σ. Καραγιάννη, υπεύθυνη μάρκετινγκ της ΚΑΕ) να κάνουμε μία γιορτή η οποία έπρεπε ήδη να έχει γίνει που θα τιμήσουμε όλη την ιστορία του Κολοσσού, παλιούς διοικούντες, αθλητές κι εκεί να τους εξηγήσω "εντάξει, εγώ ν' αγωνιστώ για την ομάδα. Εσείς τι θα κάνετε;". Ο Έλληνας είναι φιλότιμος. Ώρες ώρες κοιμάται βαθιά αλλά αν τον ξυπνήσεις, τρέχει.
Παλιά που ήμουν πρόεδρος στην ΕΠΣ Δωδεκανήσου, είχα τιμήσει παλιούς αθλητές και παράγοντες και όταν τους έδινα το δίπλωμα, ένα απλό χαρτί όχι πλακέτα, κλαίγανε. Και όταν ρώτησα γιατί κλαίνε, μου απάντησαν "γιατί εδώ, πρόεδρε, γράφεται όλη μας η ιστορία". Έτσι λαμβάνει ο άνθρωπος υπόψη του το ότι τον τιμάς. Αναγνωρίζεις την προσφορά του. Ε, αυτό θέλω να κάνω και στον Κολοσσό. Σε αυτή τη συγκέντρωση, με την ευκαιρία της συνέντευξής μας, καλώ όλους όσοι έχουν διοικήσει, αγωνιστεί, ήταν παίκτες στο σύλλογο, να έρθουν! Γιατί, ξέρετε, μπορεί να μην έχουμε καταγεγραμμένους τους πάντες σε αυτά τα πενήντα χρόνια που υπάρχει η ομάδα και να ξεχάσουμε κάποιον και να έχουμε παρεξηγήσεις.
Στη συγκέντρωση, λοιπόν, θα τους μιλήσω. Πρέπει να καταλάβουν ότι εμείς δε θέλουμε να ασχοληθούν με την ομάδα για να βάλουν λεφτά αλλά να φέρουν, δηλαδή χορηγούς. Οι εποχές είναι δύσκολες αλλά ο καθένας μπορεί να απευθύνει στους φίλους του να γίνουν χορηγοί στην ομάδα μας. Την εποχή των χρυσών αγελάδων μαζεύανε από χορηγίες ένα εκατομμύριο. Αν είχαμε τώρα ένα εκατομμύριο... να «βράσω» και τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό και όλους! (γέλια!!) Εμείς κάνουμε τόσα πράγματα με 250 χιλιάδες ευρώ μόνο! Αυτά τα λεφτά σε άλλες ομάδες είναι ένας παίκτης, ένας! Κι όμως ήρθαμε αντιμέτωποι με αυτές ως ίσος προς ίσο μέσα στο γήπεδο.
Τα χρήματα δεν παίζουν μπάσκετ. Βέβαια, μπορεί να πάρεις έναν παίκτη πολύ ακριβό και να μη σου αποδώσει ή να χτυπήσει ό μη γένοιτο. Τώρα, θες επειδή η ομάδα μας είναι ικανή ή τυχερή… μας έρχονται όλα δεξιά. Βέβαια, έχουμε κυβέρνηση αριστερή αλλά δεν έχει σημασία! Παρά τα ισχνά οικονομικά μας, καλύπτουμε τα έξοδά μας. Και μην ξεχνάμε πως αυξήθηκαν κατά το ένα τρίτο με όλη αυτή τη φορολογία και το ΦΠΑ. Δεν είναι εύκολο…
Και μια που μιλάμε για οικονομικά και παράγοντες, αν δεν είχαμε τα παλιά χρέη, τα οποία κι εγώ δεν τα ήξερα στην αρχή, γιατί ειλικρινά αν τα ήξερα δεν είμαι σίγουρος ότι θα δεχόμουν να αναλάβω, καταφέραμε μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια σχεδόν να μηδενιστούν. Άντε το πολύ σε κανά χρόνο ακόμη. Αυτό οφείλεται σε δύο ανθρώπους. Στο Βασίλη τον Κουγιό και στο Γιάννη τον Χατζηλαζάρου. Εκτός από μεγάλη αγάπη στην ομάδα, έχουν την οικονομική ευχέρεια. Είναι οι χρυσοί χορηγοί της ομάδας. Σκέψου ότι το 80% της ομάδας, μισθούς κλπ., το καλύπτουν αυτοί οι άνθρωποι.
Δε βλέπω ζεστασιά από τον κόσμο. Φταίει μόνο η οικονομική δυσπραγία; Δεν πληρώνει ούτε ένα εισιτήριο να έρθει στο γήπεδο. Επειδή έχω ζήσει με το ποδόσφαιρο πολύ καλές χρονιές, θυμάμαι ότι παίζαμε την Κυριακή και από τη Δευτέρα, δηλαδή μία εβδομάδα πριν, παίρνανε τηλέφωνο τη γυναίκα μου και ζητούσαν εισιτήρια! Την ημέρα του αγώνα, κατέβαιναν καραβάνια από τα χωριά!
Αυτό στο ποδόσφαιρο ακόμα υπάρχει. Βέβαια, άλλο Α' εθνική κι άλλο τοπικό. Η Ρόδος έχει ένα πλάνο, καλά πάει αλλά θέλει κι άλλους ανθρώπους κοντά της. Άκουσα για το σενάριο συγχώνευσης Διαγόρα, Ιάλυσου και Ρόδου. Μακάρι να γίνει. Ο πρόεδρος της ΕΠΣΔ κάνει μία προσπάθεια να γίνει. Χρειάζεται μία τέτοια κίνηση. Εμένα με βρίσκει σύμφωνο. Ο κόσμος πρέπει να το δεχθεί. Εγώ είμαι θιασώτης της μίας ομάδας στη Ρόδο. Κάποτε το προσπάθησα. Έγιναν ένα δύο βήματα αλλά στο τρίτο όλα διαλύθηκαν. Δεν αντέχει η Ρόδος τρεις ομάδες. Μία ομάδα θα αγκαλιαστεί από όλο το νησί. Εγώ θα πω στον κ. Διακοφώτη να επιμείνει, να μην απογοητευτεί. Και αν δεν γίνει φέτος, να γίνει του χρόνου. Να μην το αφήσουν αυτό το θέμα έτσι.

"Γήπεδο θα φτιάξουν ο Κουγιός με τον Χατζηλαζάρου"
Εμείς έχουμε το προνόμιο να είμαστε η μοναδική ομάδα που εκπροσωπεί τη Ρόδο πανελλήνια. Κι όμως ο κόσμος δεν έρχεται κοντά μας. Σαν Κολοσσός, θα προσπαθήσουμε όσο μπορούμε να επηρεάσουμε την κοινωνία, τους παράγοντες, τη διοίκηση να προχωρήσει η κατασκευή ενός γηπέδου. Δυστυχώς, αυτό των Καλυθιών δεν κάνει. Και είναι κρίμα γιατί ναι μεν φτιάχτηκε από τον τότε δήμαρχο (σ.σ. Ιατρίδη) για το χωριό του, μπορούσε όμως να γίνει κάτι καλύτερο. Και "φύγανε" πολλά λεφτά γι' αυτό το γήπεδο.
Την πρώτη χρονιά που ανέλαβα, "ο γουρλής ο πρόεδρος", η ομάδα βγήκε τρίτη. Έπρεπε λοιπόν να πάμε κι έξω να αγωνιστούμε. Πήγαμε στο δήμαρχο και τους είπαμε ότι καμιά ομάδα επαρχιακή δεν είχε φτάσει ποτέ στην τρίτη θέση, ήταν η πρώτη φορά. Θέλουμε να μας βοηθήσετε γιατί η προσπάθεια να παίξεις έξω είναι πολυέξοδη. Και να φτιαχτεί το γήπεδο των Καλυθιών με τέτοιες προδιαγραφές για να γίνονται ευρωπαϊκοί αγώνες. Το αποτέλεσμα; Στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα! Δυστυχώς… Ακούμε πολλές φορές "άντε να πάτε και παραπάνω". Ναι, όπως πήγαμε και τότε… Ενώ μπορούσαμε να φέρουμε την Ευρώπη στη Ρόδο, δεν το κατορθώσαμε.
Το δικό μας γήπεδο είναι καλό. Θέλει μία ανακαίνιση και μία επέκταση. Πρέπει να πάρουμε το χώρο από την κάτω πλευρά που ανήκει στην αεροπορία. Πιστεύω ότι αν μπορέσουμε να φτιάξουμε σχέδια προέκτασης αυτού του γηπέδου και να φτάσουμε …κάπως όχι εξ ολοκλήρου στις προδιαγραφές για ευρωπαϊκά παιχνίδια, είμαι βέβαιος ότι ο Χατζηλαζάρου, επειδή βοηθάει παντού και πάντοτε, μαζί με τον Κουγιό θα το κάνουν αυτό το έργο. Χρειάζεται ιδιωτική πρωτοβουλία. Εδώ ο Περιφερειάρχης είπε στην πίτα μας ότι θα δοθούν 500 χιλιάδες για να γίνει το γήπεδο των παιδιών. Έγινε τίποτα; Όχι. Μόνο με ιδιωτική πρωτοβουλία μπορεί να γίνει. Είμαι βέβαιος ότι ο Κουγιός και ο Χατζηλαζάρου θα διαθέσουν τα χρήματα γι' αυτήν την προσπάθεια. Κι επειδή τα λέμε όλα, κακά τα ψέματα, το γήπεδο των Καλυθιών, ακόμη και να φτιαχτεί, είναι μακριά από την πόλη. Ενώ το Βενετόκλειο είναι δίπλα στον κάθε γονιό που θέλει να πάει με το παιδί του στο γήπεδο.

Όμως, το γήπεδο των Καλυθιών είναι πιο προσβάσιμο στα παιδιά που είναι στα χωριά.
Κι αυτό σωστό είναι. Όμως το Βενετόκλειο με μία επέκταση έχει τις προδιαγραφές να γίνει σύγχρονο κλειστό γυμναστήριο. Βέβαια, θέλει φτιάξιμο η οροφή, οι εγκαταστάσεις… θέλει πολλά. Είναι σχεδόν σάπιο.

Αν αυτό που χρειάζεται είναι απλώς η ιδιωτική πρωτοβουλία και δεν περιμένουμε κάτι από τις Αρχές, γιατί δεν έχει γίνει κάτι μέχρι τώρα;
Γιατί μέχρι τώρα ξοφλούσαμε χρέη… δυστυχώς. Από τώρα και πέρα, κι εφόσον ο προπονητής μας φτιάξει μία ομάδα όπως πέρσι και πάμε τουλάχιστον στην τέταρτη θέση (γέλια) θα δώσει άλλο κίνητρο σε αυτούς τους δύο ανθρώπους αλλά και σε άλλους που θέλουν να τους βοηθήσουν να γίνει το γήπεδο. Τότε, θέλω να πιστεύω ότι, θα υπάρξει και η κρατική επιχορήγηση. Εννοώ την Περιφέρεια.

Δεν υπάρχει πλέον καμία βοήθεια από Περιφέρεια ή Δήμο;
Όχι. Επί Γιαννόπουλου βοηθούσε πολύ ο Δήμος. Αλλά τότε ήταν χρυσές εποχές. Τώρα και να θέλει να βοηθήσει ο δήμαρχος, είναι δεμένα τα χέρια του.

Προς αναζήτηση ενός ηγέτη
Φέτος θα προσπαθήσουμε και πάλι με όλες μας τις δυνάμεις να κάνουμε κάτι καλό. Στην ομάδα όμως πρέπει να υπάρχει ένα αρχηγός, δηλαδή ένας παίκτης που να ξεχωρίζει. Αυτός που θα παρασύρει και τα άλλα παιδιά να αγωνιστούν καλύτερα. Αυτό δεν είχαμε πέρσι. Έναν παίκτη που να πάρει πάνω του το παιχνίδι. Έναν Τσάμη. Ο Γιαννούλης ήταν μικρός. Και πήραν και τα μυαλά του αέρα. Για να κάνεις, όμως, αυτό το πλάνο, να κάνεις δηλαδή μία ομάδα με νεαρούς παίκτες και να βρεις και το μεγάλο ηγέτη, θέλεις λεφτά. Γιατί ο ηγέτης πρέπει να είναι ένας παίκτης που έχει αγωνιστεί για παράδειγμα στην ΑΕΚ. Εμείς μπορούμε να κάνουμε ομάδα. Αλλά θέλουμε τον ηγέτη κι αυτός θα θέλει λεφτά.
Ο Τσάμης ήρθε στην ομάδα με πολύ καλό συμβόλαιο και έφυγε γιατί χάρη στις εμφανίσεις του, βρήκε πολύ καλύτερο από αυτό που μπορούσαμε να του προσφέρουμε. Τους δίνουμε εμείς την ευκαιρία, τους φτιάχνουμε και μετά πάνε σε άλλες ομάδες! (γέλια). Εμείς χαιρόμαστε όταν οι παίκτες μας πάνε σε μεγάλες ομάδες. Το πιο τρανό παράδειγμα, είναι ο Τζέιμς. Εγώ τα 'χασα όταν τους άκουγα να λένε για τον Κολοσσό στο παιχνίδι με τους Τούρκους (φάιναλ φορ ευρωλίγκας). Αυτό μας κάνει περήφανους. Αλλά εδώ σε μας, τι γίνεται όταν φεύγει ένας τέτοιος παίκτης; Εδώ είναι το πρόβλημα. Πρέπει να βρεις κάτι αντίστοιχο.
Εδώ παίζει ρόλο και ο προπονητής. Έφυγε ο ένας Αμερικανός (Γουότερς) πήγε στον Άρη, έφερε έναν άλλον (Ρέλεφορντ). Είναι μάγκας ο προπονητής. Όταν έφυγε ο Πρίφτης για τον Παναθηναϊκό, έλεγα ότι έφυγε ο καλύτερος προπονητής από τον Κολοσσό. Όμως ο Λυκογιάννης με διέψευσε. Αυτός κατόρθωσε και πέτυχε αυτό που κανείς δεν περίμενε, να ακουστεί ο Κολοσσός πανελληνίως, ακόμα περισσότερο. Και με λίγα λεφτά.

Αν μου επιτρέπετε, ο Κολοσσός είχε ακουστεί πανελληνίως και επί Σφαιρόπουλου, και επί Φραγκιά…
Ναι, ναι, δεν αμφιβάλλω. Ήταν όμως άλλες εποχές. Το βάρος των χρεών μας περιόρισε. Αν δεν είχαμε τα χρέη… ποιος μας έπιανε! Θα μπορούσαμε να μιλάμε ίσως και για διπλάσιο μπάτζετ. Είμαστε επίσης εμείς και το Ρέθυμνο που κάνουμε δεκατρία αεροπορικά ταξίδια. Τελοσπάντων… Πάλι θα πετύχουμε.

Λυκογιάννης: «Θέλω ο Κολοσσός να διατηρήσει το σεβασμό των άλλων ομάδων»
Η παρέα μας μεγάλωσε εκείνη τη στιγμή καθώς έκαναν την εμφάνισή τους τόσο ο γενικός διευθυντής της ΚΑΕ, Γιώργος Γκοτζογιάννης, όσο και ο προπονητής του Κολοσού, Άρης Λυκογιάννης, άρτι αφιχθέντες από την Αθήνα για το διοικητικό συμβούλιο που ήταν προγραμματισμένο εκείνη την ημέρα. Δε γινόταν να πάει χαμένη η ευκαιρία να τα πούμε λίγο.
Την «πάσα» έδωσε ο πρόεδρος: «Εγώ, κύριε προπονητά, τελείωσα. Είπα πολλά εις βάρος σου. Ευτυχώς κι έλειπες». Το χαμόγελο του Λυκογιάννη φανέρωνε ότι το τελευταίο πράγμα που θα πίστευε ποτέ είναι ότι ο πρόεδρος είπε κακή κουβέντα για εκείνον…
Ο προπονητής του Κολοσσού έκανε ένα μικρό απολογισμό της περσινής χρονιάς: «Νομίζω ότι εξωαγωνιστικά, η χρονιά ήταν καλύτερη από την προηγούμενη. Τα οικονομικά ήταν σταθερά, διοικητικά είχαμε μεγαλύτερη συνέπεια σε αυτά που είχαμε πει, οργανωτικά ήμασταν καλύτεροι, δηλαδή και ο χώρος που φιλοξενήθηκαν οι αθλητές ήταν καλύτερος και η όλη διαδικασία με το φαγητό, τα αυτοκίνητα… γενικότερα, σε όλα αυτά θεωρώ ότι πήγαμε πολύ καλύτερα από την προηγούμενη χρονιά. Ο κόσμος μπορεί να μην το γνωρίζει αυτό αλλά αυτά παίζουν ενδεχομένως το μεγαλύτερο ρόλο σε μία ομάδα.
Για τα εδώ δεδομένα, που σε γενικές γραμμές δεν είναι καλά αλλά υποφερτά και για μας είναι ένα μεγάλο πρόβλημα, ξεκινήσαμε την προετοιμασία τέλος Αυγούστου αν αναλογιστούμε ότι η ομάδα την προηγούμενη χρονιά είχε ξεκινήσει 11 Σεπτέμβρη.
Σε ό,τι αφορά στο μπάσκετ, η τελική κατάταξη ήταν ίδια με πέρσι. Σε θέμα ταλέντου, θεωρώ ότι ήμασταν πιο κάτω από την περσινή χρονιά. Είχαμε μία ρούκι ομάδα, με πολλά νέα παιδιά, χωρίς πολύ μεγάλη εμπειρία από την κατηγορία αλλά παρόλα αυτά υπήρξαν στιγμές που παίξαμε καλά, κάναμε μεγάλες νίκες κυρίως μέσα στο γήπεδό μας. Η χρονιά κύλησε όπως έπρεπε να κυλήσει. Χωρίς αλλαγές, είχαμε μία σταθερότητα, γενικά δε με εξέπληξε κάτι. Ίσως μία μικρή έκπληξη να ήταν ότι σωθήκαμε νωρίς, σχεδόν από τον α’ γύρο. Πίστευα ότι θα δυσκολευόμασταν περισσότερο. Βρήκαμε, όμως, αποτελέσματα νωρίς. Ήταν πολύ σημαντικό ότι κάναμε τρεις νίκες πάρα πολύ νωρίς, στις πρώτες 3-4 αγωνιστικές.
Ήταν μία σχετικά ήρεμη χρονιά. Φυσικά, είχε δυσκολίες, είχε θέματα αλλά σε γενικές γραμμές ήταν ήρεμη.

Σε απογοήτευσε κάτι;
Με απογοητεύει η παρουσία του κόσμου στο γήπεδο. Είναι ένα θέμα που εγώ δεν το καταλαβαίνω, δεν το κατανοώ. Εκτός από τα παιχνίδια με Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ που το γήπεδο γεμίζει, στα υπόλοιπα υπάρχουν αυτοί οι σταθεροί 500 άνθρωποι.
Οι δικαιολογίες που μπορεί να λέει ο καθένας είναι πολλές. Για το εισιτήριο, για παράδειγμα. Εμένα δε μου φαίνεται τόσο τρομερό να δίνει κάποιος δέκα ευρώ κάθε 15 μέρες, ειδικά για το συγκεκριμένο τόπο που είναι ιδιαίτερα πλούσιος. Αν, μάλιστα, αναλογιστεί κανείς ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο σε ομαδικό σπορ που να βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο όπως ο Κολοσσός, είναι πολύ μεγάλη απογοήτευση. Δεν καταλαβαίνω το λόγο που δεν υπάρχουν σταθερά 1000-1200 άτομα στο γήπεδο. Ίσως το κοινό είναι κάπως κορεσμένο γιατί η ομάδα είναι πολλά χρόνια στην Α1, αν και αυτό το θεωρώ φθηνή δικαιολογία. Έχω την αίσθηση ότι δεν αγαπάνε πολύ το μπάσκετ. Όπως λένε, εκτιμάς κάτι όταν το χάνεις. Μακάρι να μη γίνει αυτό αλλά… Ελπίζω φέτος να έχουμε μεγαλύτερη προσέλευση.

Το πρωτάθλημα πώς σου φάνηκε;
Το πρωτάθλημα ξεκινάει κάθε χρόνο κι εμείς λέμε τα ίδια πράγματα. Είναι πάρα πολύ ανταγωνιστικό, πάρα πολύ δύσκολο, έχει άγχος αλλά μέχρι το τέλος του πρώτου γύρου. Δεν είδαμε κάτι διαφορετικό. Είχε σταθερά τρεις τέσσερις ομάδες που παλεύανε να σωθούν και κρίθηκε στις οχτώ νίκες όπως κάθε χρόνο.

Τώρα που ανεβαίνουν δύο δυνατές ομάδες από την Α2;
Θα πρέπει να δούμε ποιες ομάδες από την Α1 θα παραμείνουν γιατί παίζουν πολλά σενάρια τώρα. Ποιος θα παίξει, ποιος όχι, ποιος θα συγχωνευτεί... Ακούγονται διάφορα.
Το ότι ανέβηκαν δύο ομάδες οικονομικά δυνατές, σίγουρα θα ανεβάσει τον πήχη και την ανταγωνιστικότητα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από τον πρώτο γύρο. Δηλαδή, να πάει και πιο μετά. Εξακολουθώ πάντως να πιστεύω ότι η παραμονή θα παιχθεί εκεί, στις 8-9 νίκες.

Εμείς πώς θα παρουσιαστούμε;
Θα κάνουμε μία προσπάθεια να μεγαλώσουμε τον ελληνικό μας κορμό, να βάλουμε περισσότερους Έλληνες κι όχι μικρούς, να είναι πιο παιγμένοι. Ο τρόπος παιχνιδιού της ομάδας θα είναι ο ίδιος αλλά η ποιότητα των παικτών που θα έχουμε θα καθορίσει αν θα υπάρξει και πάλι διαφορά στα εντός με τα εκτός.

Ήταν κάτι που ήθελες και πέρσι αλλά δε σου βγήκε;
Η περσινή χρονιά σε ό,τι αφορά στο στήσιμο της ομάδας ήταν πολύ δύσκολη. Τα οικονομικά δεδομένα ήταν αρκετά χαμηλά. Έπρεπε με λίγα λεφτά να φτιάξουμε μία καλή ομάδα. Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Μας ταλαιπώρησε πολύ. Δεν είχαμε τη δυνατότητα να φέρουμε Έλληνες που είναι παιγμένοι γιατί οι Έλληνες που είναι παιγμένοι δεν είναι φθηνοί. Οπότε έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε τα περισσότερα χρήματα σε δύο βασικές θέσεις ξένων. Ήμασταν τυχεροί γιατί είχαμε την περίπτωση του Λαρεντζάκη που έπαιζε με λίγα λεφτά γιατί το έβλεπε σαν κίνητρο να πάρει χρόνο συμμετοχής και δικαιώθηκε από την επιλογή του. Μας έκατσε και η περίπτωση του Σαλούστρου κατά τη διάρκεια της χρονιάς οπότε το καλύψαμε κάπως.

Δεν είναι δύσκολο κάθε καλοκαίρι να φτιάχνεις την ομάδα από την αρχή;
Είναι πολύ δύσκολο. Έχει γίνει έτσι η κατάσταση που ελάχιστες ομάδες μπορούν να κρατήσουν κορμό, που κάνουν διετή συμβόλαια. Μόνο τα μεγάλα κλαμπ. Οι λόγοι είναι σίγουρα οικονομικοί όπως επίσης το ότι έχει καταργηθεί πλέον η μεταβατική περίοδος. Με το που τελειώνει το πρωτάθλημα, οι ξένοι φεύγουν, οι Έλληνες φεύγουν, με λίγα λόγια δεν υπάρχει ομάδα. Είναι μειονέκτημα αυτό για όλες τις ομάδες. Γι' αυτό κι είναι πολύ σημαντικό πόσους Έλληνες θα έχεις στην ομάδα σου και τι ποιότητα θα έχουν οι Έλληνες αυτοί. Το να έχεις ρούκι δε σε βοηθάει.
Το καλό που έχει χτιστεί αυτά τα δύο χρόνια εδώ είναι ότι για παίκτες που είναι σε καλή ηλικία μπασκετικά δηλαδή είτε είναι ταλέντο κοντά στα 20 είτε είναι 25 με βλέψεις να πάει σε μεγαλύτερο κλαμπ ο Κολοσσός είναι το καλύτερο σκαλοπάτι να το κάνει.

Με αυτή τη λογική, ο Κολοσσός δε θα αποκτήσει ποτέ κορμό…
Για να φτιάξεις κορμό, χρειάζονται πολλά πράγματα. Χρειάζεται γήπεδο, χρειάζεται κόσμο… με 500 άτομα στα παιχνίδια όχι κορμό δεν φτιάχνεις, ούτε περίπτερο! Για να φτιάξεις κορμό και γενικά για να "πουλήσεις" κάτι, το γήπεδό σου πρέπει να είναι τίγκα. Πρέπει αυτό να το πλασάρεις. Δε γίνεται μόνο με αυτούς τους πέντε ανθρώπους που ασχολούνται διοικητικά με την ομάδα.
Το δέσιμο της ομάδας με τον κόσμο είναι το ίδιο το όνομα: ΚΟΛΟΣΣΟΣ ΡΟΔΟΥ. Είναι η ομάδα του τόπου σου. Αντιπροσωπεύει το νησί σου, είναι το μοναδικό αθλητικό εξαγώγιμο προϊόν.
Ο Γιώργος Γκοτζογιάννης, παρεμβαίνει στην κουβέντα φέρνοντας ως παράδειγμα την ισπανική Λαμποράλ.
«Ακριβώς!» συνεχίζει ο Άρης Λυκογιάννης. «Μας έλεγαν στο Βερολίνο (σ.σ. είχαν πάει για το φάιναλ φορ της ευρωλίγκας) ο Μπουρούσης και ο Τζέιμς ότι αυτό το χωριό δεν υπάρχει! Θες να κρεμαστείς! Ψάχνουν τρόπο όλοι να φύγουν.
Όμως ήταν 1500-2000 άτομα στο Βερολίνο, είχε τελειώσει ο ημιτελικός, είχαν χάσει και επί σαράντα λεπτά ήταν ακόμη μέσα στο γήπεδο και τραγουδούσαν. Κι είναι Λαμποράλ! Ούτε Μπαρτσελόνα, ούτε Ρεάλ.
Εντάξει, αυτό δε θα γίνει ποτέ εδώ. Όλοι είναι πρώτα Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, ΑΕΚ και μετά κάτι άλλο.
Βέβαια, αυτό το θέμα με τον κόσμο δεν το έχει μόνο ο Κολοσσός. Ούτε στο Ρέθυμνο γεμίζει το γήπεδο, στα Τρίκαλα λίγα πράγματα... Είναι γενικότερο το φαινόμενο αυτό. Και στην Πάτρα που πήγαμε, ψιλοάδειο ήταν το γήπεδο. Με εξαίρεση το Λαύριο που ήταν νεοφώτιστο και είχαν όλοι αυτόν τον ενθουσιασμό.
Και η ομάδα παίζει και καλό μπάσκετ. Αλλά ούτε αυτό συγκινεί τον κόσμο. Ίσως πρέπει να τον προσεγγίσουμε περισσότερο, ίσως να διαφημίσουμε την ομάδα περισσότερο, δεν ξέρω…

Τα σχολεία δεν είναι ένας καλός τόπος προσέγγισης φιλάθλων;
Ναι, σίγουρα! Και θα προτιμούσα τις λίγο πιο μεγάλες ηλικίες, δηλαδή τα λύκεια. Είναι πολύ ωραίο που έρχονται παιδάκια από τα δημοτικά αλλά μαθητές από λύκεια δημιουργούν διαφορετική εξέδρα, κάνουν περισσότερο θόρυβο. Ίσως το επιδιώξουμε κι αυτό.
Πάντως, στο γήπεδο δεν έρχονται μόνο Ροδίτες. Εγώ έβλεπα σταθερά κάποιες φάτσες που δεν είναι Ροδίτες. Ένας δάσκαλος που βρίσκεται εδώ με απόσπαση, τρεις φοιτητές που σπουδάζουν στο πανεπιστήμιο Αιγαίου…

Λυκογιάννης ο …εκρηκτικός!
Καλώς ή κακώς, τον προπονητή του Κολοσσού συνοδεύει η φήμη του φωνακλά, του οξύθυμου. Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που τον γνωρίζουν από παλιά, από την εποχή του Σπόρτιγκ και σε κατά καιρούς συζητήσεις με έχουν διαβεβαιώσει ότι τώρα είναι πολύ πιο ήρεμος σε σχέση με τότε.
Όταν τον ρωτάω σχετικά, το παραδέχεται: «Ενδεχομένως και να έχω ηρεμήσει». (Γκοτζογιάννης: Ας είναι καλά τα λεξοτανίλ).

Θεωρείς ότι σε εμπόδισε αυτό κάποια στιγμή στην καριέρα σου;
Ναι. Για μια συγκεκριμένη περίοδο, σίγουρα με εμπόδισε γιατί υπήρχε η …ταμπέλα. Δεν ασχολιόταν κανείς με τη δουλειά, ασχολιόταν με αυτό το κομμάτι του χαρακτήρα. Κι ενδεχομένως να είχαν και δίκιο, για να πω την αλήθεια. Δηλαδή, κοιτάζοντας πίσω και βλέποντας τον εαυτό μου σε συμπεριφορές, ήταν λάθος. Εντάξει… μεγαλώνεις… γερνάς… άλλο όταν είσαι 30 κι άλλο 47.

Όσο και να φωνάξεις, θεωρείς ότι θα έφτανες ποτέ σε σημείο να αντιδράσεις όπως ο Ζντοβτς (σ.σ. το περίφημο περιστατικό με τον Γκριν στο παιχνίδι της ΑΕΚ με τον Ολυμπιακό);
Κατά το παρελθόν, έχω αντιδράσει δέκα χιλιάδες φορές χειρότερα. Σε αυτό το επίπεδο όμως δεν υπάρχει δικαιολογία. Κοίτα, δεν μπορείς να σχολιάζεις τι γίνεται σε άλλες ομάδες γιατί δεν ξέρεις τι γίνεται στις άλλες ομάδες. Σαν εξωτερικός παρατηρητής, ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Είναι πολύ εύκολο να δει κάτι και να το σχολιάσει. Δεν ξέρει όμως τι έχει γίνει εκεί, τι έχει ειπωθεί, τι έχει προηγηθεί. Κανένας δεν είναι στα εσωτερικά της ομάδας να ξέρει τι έχει γίνει όλη την εβδομάδα. Δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω κάτι. Κι εμένα δε μου άρεσε σαν εικόνα αυτό που είδα και φαντάζομαι ότι ούτε στον ίδιο άρεσε.

Έχεις μετανιώσει για κάτι;
Όχι. Δεν έχω μετανιώσει για τίποτα. Απλά, αναγνωρίζω λάθη. Θεωρώ ότι μέσα σε αυτή την πορεία των 20 χρόνων, ήμουν αρκετά δίκαιος. Με όλους όσους συνεργάστηκα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχω αδικήσει κόσμο.
Εδώ που έχω φτάσει, δεν μου έχει δώσει κάποιος κάτι. Έχω φτύσει αίμα για να είμαι εδώ που έχω φτάσει. Δεν έγινα προπονητής Α1 σε ένα βράδυ. Έχω δουλέψει στα τοπικά, στα παιδικοεφηβικά, στη Γ' εθνική, στη Β', έχω πάρει πρωταθλήματα, έχω πάρει ανόδους, έχω πάει εξωτερικό… κανένας δε μου έδωσε κάτι. Η δουλειά μου μου έδωσε.
Η φιλοδοξία μου με κάνει να ασχολούμαι ακόμη. Θέλω να φτάσω όσο πιο ψηλά μπορώ. Δεν έχω υπάρξει πολύ μεγάλος παίκτης για να "πουλήσω" το όνομά μου στην προπονητική. Σε αυτούς δίνεται πιο άνετα η ευκαιρία σε σχέση με αυτή που είχα εγώ. Βέβαια, αν θα μπορέσουν να την αξιοποιήσουν, είναι μία άλλη κουβέντα. Υπάρχει η φιλοδοξία να δουλέψω σε μεγαλύτερο επίπεδο, σε μεγαλύτερα κλαμπ.
Ο πρόεδρος σχολίασε σε αυτό το σημείο: «Πραγματικά, νομίζω ότι είναι καλύτερος και από τον προπονητή της εθνικής Ελλάδας. Να ξέρετε όμως ότι ακόμη και αν του κάνουν τώρα μία τέτοια πρόταση, δε θα πάει. Θα μείνει στον Κολοσσό». (γέλια Λυκογιάννη).

Μία τέτοια ευκαιρία δεν ήταν η περσινή στον Παναθηναϊκό;
Ναι, ήταν μία πολύ καλή ευκαιρία, μία πολύ καλή εμπειρία αλλά το τάιμινγκ δεν ήταν καλό. Όχι για μένα να βρεθώ εκεί αλλά της ομάδας. Η ομάδα εκείνη τη δεδομένη χρονική στιγμή είχε θέματα. Είχε προβλήματα, είχε τραυματισμούς, απουσίες, είχε πολλά πράγματα.

Πόσο σε επηρεάζει στη δουλειά σου το ότι είσαι μόνος σου στη Ρόδο, χωρίς την οικογένειά σου;
Στη δουλειά μου αυτό μάλλον με βοηθάει. Έχω περισσότερο χρόνο να ασχοληθώ με την ομάδα. Για παράδειγμα, έχω χρόνο να δω τρία παιχνίδια του αντιπάλου, όχι ένα. Έχω περισσότερο χρόνο να σχεδιάσω την προπόνηση, να κάνω το σκάουτινγκ… έχω ελεύθερο χρόνο. Και στην Αθήνα θα τα έκανα αυτά αλλά εκεί θα είχα να κάνω κι άλλα πράγματα. Να πάω το γιο μου στ' αγγλικά, να πάω σούπερ μάρκετ… θα κυνηγούσε η γυναίκα μου. Από αυτή την άποψη, το γεγονός ότι είμαι μόνος μου, με βοηθάει. Το άλλο κομμάτι… σίγουρα είναι ανασταλτικός παράγοντας.

Θα ήταν ένας λόγος να πεις όχι στην πρόταση του Κολοσσού;
Ναι. Θεωρώ ότι αυτή η χρονιά θα είναι …οριακή (γέλια).

Τι σε έκανε να πεις ναι;
Τι με έκανε να πω ναι… Κοίτα να δεις… Είχα αφήσει ένα όψιον μέχρι τις 15 Ιουνίου για την περίπτωση που είχα μία πρόταση να πάω σε μεγαλύτερο κλαμπ. Κάτι τέτοιο δεν έφτασε να υλοποιηθεί. Είχα πει ότι οτιδήποτε άλλο και να έχω, δε θα το κοιτάξω. Εξωτερικό δε θα ήθελα να πάω τη δεδομένη χρονική στιγμή. Οπότε δεν είχα άλλο λόγο να πω όχι στον Κολοσσό.
Ο πρόεδρος αδημονούσε να μιλήσουμε για στόχους της ομάδας τη νέα χρονιά: «Να μας πει τι βλέψεις έχει για την ομάδα φέτος» και ο Άρης Λυκογιάννης απάντησε: «Θέση δε θα πω. Δεν το κάνω αυτό εγώ. Εγώ θα ήθελα από την ομάδα να διατηρήσει το σεβασμό των άλλων ομάδων τον οποίο κέρδισε αυτά τα δύο χρόνια. Δηλαδή, να ξέρουν όλοι ότι όταν θα παίξουν με τον Κολοσσό, θα έχουν μία δύσκολη βραδιά. Αυτό είναι μεγάλο παράσημο για την ομάδα. Και το έχει κερδίσει».

Ο επίλογος από τον πρόεδρο
Χαίρομαι που είναι σήμερα εδώ ο προπονητής γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι αγαπάει την ομάδα. Εμείς τον έχουμε αγκαλιάσει όσο μπορούμε κι εκείνος εμάς. Έχουμε μάθει να ζούμε με τον προπονητή. Το μεγάλο, για μένα, προπονητή. Αν κι εδώ που τα λέμε τώρα, σκεφτόμουν να το υπογράψω το συμβόλαιο, να μην το υπογράψω… είχα ενδοιασμούς (τρανταχτά γέλια από όλους). Είμαι σίγουρος ότι θα βρει πάλι καλούς παίκτες. Είναι ικανός. Θα φτιάξει ομάδα. Τώρα, αν εμένα με ακούσει και πάμε πέμπτοι ή τέταρτοι…
(ερώτηση προς τον Λυκογιάννη)
Σε αγχώνει όταν ακούς τέτοια πράγματα από τον πρόεδρο;
«Όχι. Ίσα ίσα που είναι κίνητρο. Με ιντριγκάρει. Ξέρει τι κάνει…».

*Ευχαριστούμε θερμά τη διεύθυνση και το προσωπικό του Rodos Park για τη φιλοξενία κατά τη διάρκεια της συνέντευξής μας.