Η δημόσια ακίνητη περιουσία

Ανάγκη να ενεργοποιηθούμε ώστε να αξιοποιηθεί ορθολογικά.

«...οποιοσδήποτε νομίζει ότι η περιουσία αυτή, (σ.σ. η δημόσια ακίνητη περιουσία Δωδ/σου), η οποία είναι προϊόν της κατατυραννήσεως του δωδεκανησιακού λαού από το φασιστικό καθεστώς είναι περιουσία του ελληνικού δημοσίου, δεν ζει στην Ελλάδα ή τουλάχιστο περιφρονεί την ιστορική πραγματικότητα». (Από την αγόρευση στη Βουλή των Ελλήνων του αρχηγού της ΕΔΗΚ Γιάννη Ζίγδη, στις 28-8-1979). «...Επίσης, και τα επιβλητικά ιταλικά μέγαρα και όλα τα σπίτια μέσα στην πόλη της Ρόδου που τα προόρισαν για τους αξιωματούχους του καθεστώτος ανεγέρθησαν σε δωδεκανησιακές ιδιοκτησίες κι εδώ και στα υπόλοιπα νησιά. Τη ζημιά αυτή πρέπει να τη γράφουμε στο ενεργητικό του δωδεκανησιακού λαού. Γιατί, εκτός από τα ακίνητα και οι γεωργοί και οι ψαράδες και όλες οι παραγωγικές τάξεις πούλησαν σε εξευτελιστικές τιμές τα προϊόντα τους και τον ατόπο των χεριών τους». Αγαπητός Γ. Τσοπανάκης ακαδημαϊκός Μέχρι τη λήξη του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου το Μάιο του 1945, το 40% περίπου, της ακίνητης περιουσίας της Ρόδου, και μέρος της Κω και της Λέρου, ανήκε στο Ιταλικό Δημόσιο. Περιήλθε, δε, στο Ελληνικό Δημόσιο από την Ιταλική κατοχή, ύστερα από τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων, το 1946. Με την απελευθέρωση του δωδεκανησιακού συμπλέγματος, η προαναφερθείσα ακίνητη περιουσία πέρασε από τις παρακάτω φάσεις: α) Με βασικό εισηγητή το μακαρίτη Δωδεκανήσιο πολιτικό Γιάννη Ζίγδη με το Νόμο 2100/1952 συστήθηκε ο Οργανισμός Δωδεκανησιακής Ακίνητης Περιουσίας του Δημοσίου στα Δωδεκάνησα, (ΟΔΑΠΔΔ), ο οποίος επί 20 χρόνια και πάνω τη διαχειρίστηκε. 2) Με το Νόμο 195/1973 καταργήθηκε ο προηγούμενος Οργανισμός και τη θέση του πήρε η Εφορία Δημοσίων Κτημάτων και 3) Με το Νόμο 973/1979 η περιουσία περιήλθε από πλευράς διοίκησης, διαχείρισης, αξιοποίησης κλπ. στην Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου (ΚΕΔ). Χωρίς να αναφερθούμε στο παρελθόν, θα σταθούμε στη σημερινή κατάσταση, όπου κατά τη διάρκεια τού προ ημερών άτυπου υπουργικού συμβουλίου, η κυβέρνηση διά του υπουργού Οικονομίας κ. Γ. Παπακωνσταντίνου ανακοίνωσε το σχέδιο για τις αποκρατικοποιήσεις, φυσικά και της περιουσίας που υπάρχει στα Δωδεκάνησα, με πρόταση να αναλάβει τη γενική εποπτεία του προγράμματος για την επίτευξη του στόχου, του «πρότζεκτ» της πώλησης της περιουσίας του Δημοσίου η παραπάνω Κτηματική Εταιρία του Δημοσίου (ΚΕΔ). Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Θεόδωρος Πάγκαλος, διέκοψε τον αρμόδιο υπουργό, εκφράζοντας την απορία και μόνον με την «έμπνευση» να δοθεί ρόλος στην ΚΕΔ. «Είναι διεφθαρμένη από την κορυφή ως τα νύχια», είπε και αναρωτήθηκε ρητορικά: «ποιός δεν θυμάται τις αμαρτωλές ιστορίες του παρελθόντος της». Ακυρώνοντας, δε, κάθε ενδεχόμενο να υλοποιηθεί η ιδέα, γνωστοποίησε στον κ. Παπακωνσταντίνου, ότι η ΚΕΔ ανήκει στους Οργανισμούς, που ο ίδιος θα καταργήσει ως «άχρηστους». («Η Καθημερινή» 3-6-2010). Εν πάση περιπτώσει, με το τι θα πράξει η κυβέρνηση με την Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου (ΚΕΔ), εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο. Η δική μας θέση, η δωδεκανησιακή, πρέπει να είναι επί του προκειμένου μία, ενιαία και αδιαπραγμάτευτη· να διατυπωθεί, δε, ευθαρσώς, έγκαιρα προς κάθε κατεύθυνση: η εναπομείνασα ακίνητη περιουσία του δημοσίου στο δωδεκανησιακό σύμπλεγμα να αξιοποιηθεί ορθολογικά -όχι να πωληθεί- για τη θεραπεία τοπικών αναπτυξιακών αναγκών και μόνο. Έτσι, για οποιονδήποτε που απλά ενδιαφέρεται για την παραγωγική αναδιάταξη της Δωδεκανησιακής Οικονομίας, γεννάται το ερώτημα, τι πρέπει να γίνει τώρα και ποιές είναι οι εναλλακτικές λύσεις για την ορθολογική αξιοποιητική απόδοση της περιουσίας αυτής, που απόμεινε πλέον; και η οποία αξία της, σύμφωνα με πρόσφατη εκτίμηση της Κτηματικής Εταιρίας του Δημοσίου ανέρχεται σε 2.401,2 εκατομμύρια ευρώ. (Δύο δισεκατομμύρια τετρακόσια εκατομμύρια). Επομένως, κατά την άποψή μας, επιβάλλεται: Πρώτο: Να υποστηριχθεί επιχειρηματολογικά, ότι για την ακίνητη περιουσία που απόμεινε, πρέπει να σταματήσει, προς το παρόν τουλάχιστον κάθε είδους εκποίηση. Ταυτόχρονα με κοινή απόφαση όλων των δωδεκανησιακών φορέων να διατυπωθεί κοινή απόφαση-αίτημα και να ζητηθεί από την κυβέρνηση, ώστε για τη δημόσια ακίνητη περιουσία του Δημοσίου που απόμεινε, να παραχωρηθεί η αξιοποίηση στο δωδεκανησιακό λαό, με τη νομική μορφή ΝΠΔΔ, ένα είδος παλαιού ΟΔΑΠΔΔ, όπως ήταν από το 1952-1973. Εν τω μεταξύ, με ψήφισμά του το Συνέδριο των Δήμων και Κοινοτήτων Δωδεκανήσου-ΤΕΔΚΔ- στις 9-2-2010 το συμπεριέλαβε στα αιτήματά της, ως εξής: «Δημιουργία νέου αξιόπιστου φορέα διαχείρισης της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου, με κύρια συμμετοχή της πρωτοβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης». Εν τω μεταξύ, και η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Δωδεκανήσου έλαβε παρόμοια απόφαση. Εξάλλου, και ο επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης του νομαρχιακού συμβουλίου Βασίλης Αν. Υψηλάντης τοποθετήθηκε και τόνισε ότι, ως έχει σήμερα το νομικό καθεστώς της δημόσιας ακίνητης περιουσίας στα Δωδεκάνησα, πρέπει να αρχίσουν σύντομα οι ενέργειές μας, για να αποφύγουμε τυχόν τετελεσμένα γεγονότα. Δεύτερο: Ταυτόχρονα, να επωμιστεί η Υπηρεσία που σήμερα διαχειρίζεται την εν λόγω περιουσία, η Κτηματική Εταιρία του Δημοσίου, να κάνει πλήρη διαχωρισμό, αφ’ ενός των αγροτικών εκτάσεων και αφ’ ετέρου στα αστικά οικόπεδα και κτίσματα. Ως προς τις αγροτικές εκτάσεις Να διαχωρισθούν οι καθαρά αγροτικές εκτάσεις, ώστε με μια διαδικασία δίκαιη και στηριγμένη σε αντικειμενικά κριτήρια, να δοθούν, δε, και συμπληρωματικά κίνητρα, προκειμένου να δημιουργηθούν σύγχρονες δενδροφυτεύσεις, καθώς και αγροτικές εκμεταλλεύσεις. Οι εκτάσεις της κατηγορίας αυτής και ανάλογα με τις προϋποθέσεις που θα συγκεντρώνει κάθε φορέας που θα αναλάβει την αξιοποίηση, (εταιρία, κοινοπραξία, φυσικό πρόσωπο κ.ά.), να παραχωρηθούν υπό τύπον εκμίσθωσης, για μια 20ετία, με προοπτική να ανανεώνεται η σύμβαση, εφόσον και από τον ενδιάμεσο χρόνο διατυπώνεται, ότι η έκταση που παραχωρήθηκε, συνεχίζει να διατηρεί ως εκμετάλλευση την αρχική της μορφή, την αγροτική, διαφορετικά, θα αποβάλλεται, χωρίς καμία αποζημίωση. Ως προς τα αστικά ακίνητα Επίσης και για την κατηγορία των αστικών ακινήτων θα πρέπει να κυριαρχήσει το πνεύμα της ορθολογικής αξιοποίησης, γιατί με τη σημερινή κατάσταση που επικρατεί, διάχυτη είναι η αντίληψη στην κοινή γνώμη, ότι τα έσοδα από την εκποίηση κλπ. δεν αρκούν ούτε για τη μισθοδοσία του προσωπικού. Και όπως τόνισε σε δηλώσεις του, στις 30-1-2010 ο διευθύνων σύμβουλος της Κτηματικής Εταιρίας του Δημοσίου (ΚΕΔ), Κ. Φωτόπουλος: “τα έσοδα που αποφέρει σήμερα (για όλη την Ελλάδα) η ακίνητη περιουσία του Δημόσιου δεν υπερβαίνει τα 50 (πενήντα) εκατομμύρια”. Δηλαδή, μηδενισμένη απόδοση. Και μάλλον είναι αμφίβολο, εάν με αυτά τα έσοδα είναι δυνατόν να ανταπεξέρχεται η ΚΕΔ, έστω στα λειτουργικά της έξοδα. (Ας είναι καλά ο προϋπολογισμός του Κράτους-δηλαδή ο Έλληνας φορολογούμενος). Μία τέτοια πρωτοβουλία τοπικά, για την αξιοποίηση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας, εάν προβληθεί κατάλληλα και συνδυαστεί με την ανασύνταξη σε πολλά σημεία της δωδεκανησιακής οικονομίας, πιστεύουμε απόλυτα, πως θα τύχει της ευμενούς αποδοχής της κυβέρνησης. Ως εκ τούτου, από εμάς εξαρτάται πώς θα πάνε τα πράγματα. Επομένως, το μοντέλο αναδιάταξης της δωδεκανησιακής οικονομίας σε ορισμένα σημεία πρέπει να αρχίσει, και το κυριότερο να προσεχθεί σε μακροχρόνια βάση. Και το βασικότερο, να συμβάλουμε όλοι, με αρχή την ορθολογική αξιοποίηση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας στα Δωδεκάνησα, ας ειπωθεί για μια άλλη φορά, ότι η Ρόδος και η Κως δεν είναι μόνο για τετράμηνο, περίπου τουρισμό το χρόνο. Ούτε, ότι μερικά από τα υπόλοιπα νησιά του δωδεκανησιακού συμπλέγματος είναι καταδικασμένα να φυτοζωούν και να αποψιλώνονται από τον ενεργό οικονομικό πληθυσμό τους. Εγώ, τουλάχιστο έχω πεισθεί για το αντίθετο. Όχι· ο δωδεκανησιακός χώρος δεν είναι φτωχός, είναι ανεκμετάλλευτος-προχωρεί απρογραμμάτιστα. Και ότι λαθεμένο δρόμο, σε πολλά σημεία ακολουθούμε.