Eπιβολή προστίμων και υποχρεωτικότητα: crash test με την κοινωνία

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Φίλιππος Ζάχαρης
zachfil64@gmail.com

Κατασταλτικά ονομάζονται τα μέτρα που αφορούν την υποχρεωτικότητα και σχετίζονται με την επιβολή προστίμων σε ηλικίες που πέρα από το ότι υποδεικνύουν και φωτογραφίζουν τους απόμαχους της ζωής, δεν προσφέρουν καν τη δυνατότητα ανεύρεσης χρημάτων, γιατί στις ηλικίες από 60+ δεν υπάρχουν κατά μέσο όρο οι προϋποθέσεις για να αμείβονται παχυλά εκείνοι οι πολίτες που έδωσαν τη ζωή τους ξοδεύοντας αμέτρητες εργατοώρες για να πληρώνουν τους φόρους και τα χαράτσια του κράτους.

Είναι αν μη τι άλλο ωμός εκβιασμός στις ευάλωτες αυτές κοινωνικές ομάδες και ειδικότερα από 70+ να ζητείται επιτακτικά η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού και να μην λαμβάνεται καν υπ’ όψιν ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μία πανδημία η οποία δεν προέκυψε από τους εμβολιασμένους ή μη παρά από τη σαθρή υποδομή των υγειονομικών θεσμών σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα όπου το σύστημα Υγείας νοσεί σοβαρά εδώ και πολλές δεκαετίες.

Φυσικά και υπάρχει ευθύνη στους πολίτες εκείνους που δεν εμβολιάζονται, αγνοώντας τον κίνδυνο διασποράς του κορωνοϊού. Όμως, άλλο αυτό και άλλο η κυβέρνηση να προβαίνει σε επιβολή προστίμων οποιουδήποτε ποσού σε αυτούς που εν πολλοίς ζουν από μία και μοναδική σύνταξη που όλοι γνωρίζουμε πόσο πενιχρή είναι.

Δεν μιλάμε για μία αστοχία της κυβέρνησης παρά για ένα ακόμα κατασταλτικό μέτρο που επιβάλλεται χωρίς να λαμβάνεται καν υπ’ όψιν του τι είδους κοινωνική έκρηξη μπορεί να προκαλέσει. Και θα το επαναλάβω για μια ακόμα φορά: υπάρχουν σοβαρές ευθύνες στον καθένα και την καθεμία που εκτίθεται σε κίνδυνο αλλά πάνω απ’ όλα που συμβάλλουν στην ασφυξία του συστήματος Υγείας, ενός συστήματος που έπνεε εδώ και δεκαετίες τα λοίσθια.

Η καταστολή για ένα υγειονομικό θέμα έχει τεράστιες προεκτάσεις στον κοινωνικό ιστό. Δείχνει ότι το κράτος είναι εκδικητικό και ότι ο στόχος δεν είναι η αντιμετώπιση της πανδημίας παρά η αφαίμαξη του κοινωνικού ιστού. Υπήρχαν σαφέστατα τα περιθώρια και ο χρόνος για να πειστούν οι πολίτες στην αναγκαιότητα του εμβολιασμού. Υπήρχε η δυνατότητα να δοθούν οι απαραίτητες εξηγήσεις για ένα τόσο σοβαρό θέμα που δεν έχει καμία σχέση με το «αποφασίζομεν και διατάζομεν».

Το σοβαρότατο όμως έλλειμμα στην Υγεία σε συνδυασμό με την ανυπαρξία κοινωνικού κράτους οδήγησε σε αυτή την εξαγγελία για την επιβολή προστίμων που ήταν σίγουρο πως θα προκαλούσε κοινωνικές αντιδράσεις. Άρα σαν τι άλλο πέραν από ένα crash test με την κοινωνία θα πρέπει να θεωρήσουμε την κυβερνητική ανακοίνωση για την επιβολή προστίμων στους ανεμβολίαστους από 60 και άνω;

Τα προαναφερόμενα crash test των κυβερνήσεων με την κοινωνία αποτελούν μία συνήθη πρακτική των κομμάτων εξουσίας που δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους ενόψει επικείμενης εκλογικής αναμέτρησης. Στην περίπτωσή μας το κριτήριο για τις επόμενες εκλογές θα είναι αποκλειστικά και μόνο η διαχείριση της πανδημίας. Κανένα άλλο θέμα δεν θα κυριαρχήσει στην προεκλογική ατζέντα. Άρα σαν τι άλλο να θεωρηθεί αυτή η λακωνική ανακοίνωση πέραν από δοκιμαστικό κοινωνικό check up; Η κρατική αναλγησία και αδιαφορία φαίνεται με την πρώτη ευκαιρία, από την στιγμή που το επίσημο κράτος σπεύδει να αποσείσει τις τεράστιες ευθύνες που του αναλογούν. Έτσι δεν προκαλεί εντύπωση η ανακοίνωση για την υποχρεωτικότητα και περισσότερο φαντάζει αναμενόμενος ένας ακόμα κοινωνικός εκβιασμός.

Η πανδημία με τον τρόπο αυτό, και δη η αντιμετώπισή της, μπαίνουν σε δεύτερο πλάνο και μάλιστα ειδικά τη στιγμή όπου οι αλχημείες για τη λήψη των κατάλληλων μέτρων ποικίλλουν.

Όμως στόχος του κράτους ποτέ δεν ήταν η προστασία των πολιτών και ειδική η υγειονομική. Το δείχνει αυτό η τραγική κατάσταση των δημόσιων νοσοκομείων, τα ράντζα, η εγκατάλειψη των ασθενών, γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού.
Αν είχαμε να κάνουμε με κάποιο κοινωνικό κράτος, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Αν μιλούσαμε για μία συντεταγμένη Πολιτεία, η κοινωνική καταστολή δεν θα είχε καμία θέση. Όμως ξέρουμε για ποιο κράτος μιλάμε, για πια κοινωνία και ποιους πολίτες ως παρεπόμενο της γενικευμένης αδιαφορίας. Για την Ελλάδα, μιλάμε, για τη χώρα όπου η ράβδος πίπτει χωρίς να προϋπάρχει κανένας λόγος.