Όταν ξυπνούν οι μνήμες και συνταράσσουν συνειδήσεις

Rodiaki NewsRoom

Του Σεραφείμ Αθανασίου
www.serathan.gr

Πριν μερικές μέρες επισκεύθηκα ένα γιατρό μου (με πήγε ο γιος μου γιατί εγώ, λόγω του «νεαρού» της ηλικίας μου, δεν το αποφάσιζα μόνος μου) και μετά την εξέτασή μου ο γιατρός, αφού με είχε δει με «πεσμένα» αυτιά και κατάλαβε γιατί αυτά είχαν «πέσει», πέρα από τη φαρμακευτική αγωγή, μου έδωσε και το σχετικό θάρρος λέγοντάς μου ότι:

«Καλά σας βρίσκω κ. Σεραφείμ, μην ανησυχείτε για την υγεία σας και σας διαβεβαιώ ότι θα περάσετε τα 100 σας χρόνια»!
Λέγοντάς μου αυτά σκέφτηκα ότι ο γιατρός πέρα από καλός άνθρωπος και επιστήμων μάλλον ήταν και τσιγκούνης αφού- σαν γιατρός- μπορούσε να προσθέσει και μερικές ακόμη 10ετίες, στα 98 μου χρόνια.

Όμως,έστω και έτσι, αναπτερώθηκε το ηθικό μου και φεύγοντας με «στημένα» τα πριν λίγο «πεσμένα» αυτιά μου ευχαρίστησα τον «τσιγκούνη» γιατρό και είπα στον γιο μου πριν με γυρίσει στο σπίτι μας να με κάνει μια βόλτα σε δρόμους της πόλεως, έτσι για να... ξεσπάσω.

Ο γιος μου ο Ζήσης, που ποτέ δεν μου χάλασε χατήρι, με έκανε μερικές βόλτες και βλέποντας τους ασφαλτοστρωμένους δρόμους χαιρόμουνα διότι πολλοί εξ αυτών έχουν αλλάξει όψη και το λέω επειδή κατά το παρελθόν ήταν γεμάτοι λακκούβες και αυτό το θετικό προστίθεται στις δραστηριότητες του δημάρχου της πόλεως Βόλου, κ. Αχιλλέα Μπέου!

Κάποια στιγμή, περνώντας από ένα κεντρικό δρόμο, τα μάτια μου έπεσαν πάνω σε μια γωνιακή όμορφη κλειστή μονοκατοικία!
Γνώριμη σε μένα εκείνη η οικοδομή και αμέσως το μυαλό μου γυρίζοντας χρόνια πίσω ένα σωρό ανθρώπινες στιγμές θυμήθηκα τις οποίες, φίλοι μου αναγνώστες, θέλω να τις μοιραστώ μαζί σας.

Σας παρακαλώ διαθέσετε λίγο από τον πολύτιμο χρόνο σας και διαβάστε τα όσα πιο κάτω σε γραπτό λόγο διηγούμαι.
Στη 10ετία του ‘70 και μετά την αποστρατεία μου από τη Χωροφυλακή μόνιμα στην πόλη του Βόλου με την οικογένειά μου παρέμεινα και επειδή δεν μπορούσα να κάάάάθομαι αφού πρώτα, από τη Διεύθυνση Εμπορίου του αρμόδιου υπουργείου, με την άδεια του μεσίτη αστικών συμβάσεων εφοδιάστηκα και ως ελεύθερος επαγγελματίας άρχισα να εργάζομαι.

Κατά την ενεργή υπηρεσία μου ως αστυνομικό όργανο είχα υπηρετήσει ως αστυνόμος στην Αργαλαστή Πηλίου αλλά και μέσα στην πόλη του Βόλου ( Δ’ Αστυνομικό Τμήμα) επίσης ως αστυνόμος και τότε είχα γνωρίσει πολύ κόσμο και αυτή μου η γνωριμία με βοήθησε στο να γίνει γρήγορα γνωστό και το επαγγελματικό μου ιδιωτικό γραφείο.
Και εισέρχομαι στην ανθρώπινη θύμησή μου.

Πρέπει να ήταν στη 10ετία του ‘80 και ένα πρωινό ήρθε στο γραφείο μου ένας κύριος ο οποίος αφού μου συστήθηκε, μου είπε ότι στον Βόλο ερχόταν από την Αθήνα ειδικά για μένα προκειμένου να μου αναθέσει κατά αποκλειστικότητα την πώληση στον Βόλο μιας μονοκατοικίας του με μία δική μου δέσμευση.

Δεν ήθελε να βάλω πάνω στην οικοδομή πωλητήριο και στις διαφημίσεις που ενδεχομένως έκανα να μη αναφέρω ότι πωλείται μονοκατοικία στην οδό και αριθμό τάδε.
Επιβλητικός άνδρας και χωρίς υπερβολή αριστοκράτης σε εμφάνιση και συμπεριφορά! Πρέπει να τον γνώριζαν πολλοί Βολιώτες μια που και εκείνος Βολιώτης ήταν, όμως στην Αθήνα κατοικούσε επειδή εκεί είχε και τη δική του επιχείρηση.

Τον ευχαρίστησα που ειδικά για μένα είχε ταξιδεύσει από την Αθήνα, συμφώνησα στα όσα μου είπε και σε λίγο βρεθήκαμε στην οικοδομή του.
Σχεδόν κοντά στην παραλιακή λεωφόρο το σπίτι του, πολύ όμορφο και πολλών τετραγωνικών μέτρων ο εσωτερικός του χώρος διαμονής, κτισμένο μέσα σε μεγάλο περιφραγμένο γωνιακό οικόπεδο το οποίο και εκείνο είχε τις δικές του χάρες, τα δε όμορφα της αυλής του δένδρα ακόμη και τον όποιο επισκέπτη φίλο της οικογένειας οι πυκνές φυλλωσιές αυτών θα τον καλωσόριζαν με το θρόισμά τους!

Μου άρεσε πολύ εκείνο το σπίτι και σκέφτηκα πως γρήγορα θα έβρισκα τον αγοραστή προκειμένου και εγώ να «ζεσταθώ» με την προμήθεια που θα έπαιρνα!
Ο ιδιοκτήτης θέλησε να μου δώσει τα κλειδιά του σπιτιού για να το επισκέπτομαι με ενδιαφερόμενους πελάτες όμως, ευχαριστώντας τον, δεν τα πήρα διότι το σπίτι ήταν γεμάτο από έπιπλα και στους τοίχους αυτού υπήρχαν πολλοί πίνακες αξίας και δεν επιθυμούσα να αναλάβω τέτοια ευθύνη.

Του είπα όμως να τα δώσει σε δικό του της εμπιστοσύνης του άνθρωπο, αν τέτοιος έμεινε στον Βόλο, όμως αυτός γελώντας δεν το δέχτηκε λέγοντάς μου ότι εκείνος θα ερχόταν από την Αθήνα όταν εγώ τον ενημέρωνα πως είχα σοβαρό για αγοραστή.

Έφυγε για την Αθήνα ο καλός μου πελάτης και εγώ άρχισα να σκέπτομαι σε ποιους γνωστούς μου ενδιαφερόμενους μπορούσα να απευθυνθώ για το όμορφο αυτό σπίτι και δεν άργησα να βρω λύση.
Την άλλη κιόλας μέρα επικοινώνησα με έναν μου καλό πελάτη που εργαζόταν στη Γερμανία και από μένα είχε αγοράσει ακίνητο στο Πήλιο.

Περιέγραψα το σπίτι, έδειξε ο ίδιος μεγάλο ενδιαφέρον, με παρακάλεσε να μην το κινήσω μέχρις ότου έλθει στον Βόλο ο ίδιος και σε λίγες μέρες πίναμε καφέ στο γραφείο μου ενώ στη συνέχεια, μια που δεν είχα και κλειδιά, περάσαμε έξω από την κλειστή οικοδομή και ο ενθουσιασμός του έφτασε στο κατακόρυφο.

Πήρα τον ιδιοκτήτη τηλέφωνο στην Αθήνα, του είπα να ‘ρθει στον Βόλο και ξαφνιάστηκε γελώντας.
Ήρθε και μετά τον καφέ μας πήγαμε στο σπίτι να το δει και εσωτερικά ο ενδιαφερόμενος αγοραστής.
Ξεκλείδωσε τη σιδερένια αυλόπορτα και οι τρεις μας βαδίζαμε προς τα λίγα σκαλοπάτια της μονοκατοικίας (είναι υπερυψωμένη με μεγάλο υπόγειο) και εκεί που βαδίζαμε, ακούμε τον πωλητή:

«Από αυτό το δένδρο (μας έδειξε το δένδρο) όταν ήμουνα στην ηλικία των 5 χρόνων την ώρα που κουνιόμουνα έπεσα από την κούνια και δυνατά έβαλα τα κλάματα.
Ακούγοντάς με η γιαγιά μου έτρεξε κοντά μου φωνάζοντας «το παιδί,το παιδί» και όταν ήρθε με πήρε στην αγκαλιά της και άρχισε να με χαϊδεύει και να κλαίει.

Ήρθε και η μάνα μου με κάτι γειτόνισσες που άκουσαν τις φωνές μας και εγώ, ενώ δεν πονούσα, βλέποντας τη γιαγιά μου να κλαίει, χωμένος στην ποδιά της, έκλαιγα μαζί της! Ποτέ δεν ξέχασα εκείνη τη σκηνή, ιδιαίτερα το κλάμα της συχωρεμένης γιαγιάς μου, εκείνης της Άγιας γυναίκας».
Λέγοντας μας αυτά άφησε ένα βαθύ αναστεναγμό και ανεβαίνοντας το πλατύσκαλο άνοιξε την πόρτα του σπιτιού.

Ο υποψήφιος αγοραστής, με έκδηλο ενθουσιασμό προχώρησε στο εσωτερικό του σπιτιού ενώ εγώ με τον πωλητή στεκόμαστε στην είσοδο.
Ήταν σιωπηλός και συναισθηματικά φορτισμένος.
- Κύριε τάδε μπορώ να σας μιλήσω, είπα εγώ.
-Ναι ευχαρίστως.

-Δεν γνωρίζω την οικονομική σας επιφάνεια και συνεπώς ούτε τις ανάγκες σας αλλά έστω και έτσι αν εγώ ήμουνα εσείς με κανένα τρόπο δεν θα πούλαγα τις αναμνήσεις μου και ιδιαίτερα εκείνο το κλάμα της γιαγιάς μου τότε που έπεφτα από την κούνια.

Με κοίταξε μέσα στα μάτια και φιλικά με κτύπησε στον ώμο χωρίς να μου πει τίποτα!
Σε λίγο γύρισε κοντά μας και ο υποψήφιος αγοραστής και ρωτά τον πωλητή.
- Μπορώ να δω και το υπόγειο;
- Ναι ευχαρίστως, απάντησε ο ιδιοκτήτης και, κατεβήκαμε στο υπόγειο.

- Κύριε δείνα, μου αρέσει το σπίτι σας όμως, σας παρακαλώ, βάλτε λίγο νεράκι στο κρασάκι σας και, με αυτό εννοώ, να κόψετε λίγα από τα χρήματα που ζητάτε!
- Δεν το πουλάω το σπίτι μου, κύριε.

- Συγγνώμη, θυμώσατε, δεν σας είπα και τίποτε, το παίρνω και στην τιμή που θέλετε, δεν πειράζει, μια που μου αρέσει και θα αρέσει και στην οικογένειά μου-μη μου κόβετε τίποτα.
- Δεν καταλάβατε, δεν θύμωσα με εσάς. Με τον εαυτό μου θύμωσα που σκέφτηκα να το πουλήσω. Δεν το πουλάω κύριε ούτε με όλα τα εκατομμύρια της Γερμανίας!

Συγγνώμη που σας ταλαιπώρησα και τους δυό σας, πάμε όμως, σας παρακαλώ, να φύγουμε.
Τον κοίταζα σιωπηλός και από τον εσωτερικό μου κόσμο ακούω μια φωνή.
Βλάκα, μια ζωή βλάκας είσαι και θέλεις να κάνεις τον έξυπνο. Γιατί του είπες να μην το πουλήσει και με αυτή σου τη βλακεία έχασες τόση προμήθεια από πωλητή και αγοραστή.

Όμως στην πρώτη φωνή σχεδόν αμέσως, ακολούθησε και μια δεύτερη!
- Καλά έκανες που του τα είπες και δεν τον άφησες να πωλήσει τις αναμνήσεις του επειδή στη συνέχεια και σε όλη του τη ζωή ίσως να υπέφερε αυτός ο άνθρωπος. Μπράβο σου!

Χωρίς να μιλάμε φτάσαμε στο πεζοδρόμιο και σιωπηλός, κλειδώνοντας την καγκελόπορτα και συναισθηματικά φορτισμένος, μας άφησε και έφυγε ζητώντας μας και πάλι συγγνώμη.
Ο φίλος μου από τη Γερμανία κυριολεκτικά σκασμένος που ναυάγησε η αγοραπωλησία και δεν αγόρασε εκείνο το όμορφο σπίτι, κάποια στιγμή, και ενώ λίγα μέτρα είχαμε απομακρυνθεί από την αυλόπορτά του, τον ακούω να μου λέει:

- Σεραφείμ, σε παρακαλώ πριν φύγω, σε περίπου 10 μέρες για τη Γερμανία, προσπάθησε να μου βρεις για αγορά μια άλλη μονοκατοικία και αν δεν υπάρχει τέτοια θέλω δυο κεντρικά και μέχρι τον Άναυρο καινούρια διαμερίσματα σε υπό κατασκευή πολυκατοικία από μηχανικό της εμπιστοσύνης σου με τη διαφορά αυτά να βρίσκονται στον ίδιο όροφο.

Τον ευχαρίστησα για την εμπιστοσύνη που συνέχισε να διατηρεί στο πρόσωπό μου, όμως εκείνη του την επιθυμία δεν μπόρεσα να του την ικανοποιήσω, δηλαδή να αποκτήσει μεγάλα καινούρια διαμερίσματα και στον ίδιο όροφο κάποιας οικοδομής.

Την ίδια κιόλας μέρα μέσω του γραφείου μου, μεγάλα διαμερίσματα σε υπό κατασκευή πολυκατοικία συμφώνησε να αγοράσει σε διαφορετικούς όμως ορόφους και μετά τα συμβόλαια τον θυμάμαι, γεμάτος χαρά με αποχαιρέτησε και γύρισε στη Γερμανία όπου βρισκόταν και η οικογένειά του!

Είχαν δεν είχαν περάσει κάπου είκοσι μέρες από εκείνη που ο πωλητής είχε αρνηθεί να πωλήσει τη μονοκατοικία του και παίρνω στα χέρια μου ένα συστημένο φάκελο.
Ανοίγοντάς τον μέσα σε αυτόν υπήρχε ένα σημείωμα και άλλος ένας μικρότερος κλειστός φάκελος. Στο σημείωμα έγραφε.
- Κύριε Σεραφείμ, χίλιες φορές σας ευχαριστώ και σας στέλνω την προμήθειά σας.

Ξαφνιάστηκα και άνοιξα τον φάκελο στον οποίο υπήρχαν ένα σωρό χαρτονομίσματα.
Τον πήρα αμέσως τηλέφωνο:
- Αγαπητέ φίλε, τι χρήματα είναι αυτά. Δεν μου χρωστάτε τίποτε και μάλιστα τόσα πολλά, δεν έγινε καμιά αγοραπωλησία για να πάρω προμήθεια, άλλωστε για το δικό σας σπίτι ένα τηλεφώνημα στη Γερμανία έκανα και αυτά ήταν τα έξοδά μου. Σας ευχαριστώ αλλά θα σας επιστρέψω τα χρήματα.

- Όχι κ. Σεραφείμ, δεν θα μου επιστρέψετε τα χρήματα. Εγώ σας τα έστειλα με όλη μου την καρδιά και με την ευκαιρία του δικού σας τηλεφώνου και πάλι σας ευχαριστώ που είσαστε η καλή αιτία με την κουβέντα που κάναμε να μη πουλήσω το κλάμα της γιαγιάς μου!

Με τη σειρά μου τον ευχαρίστησα και κράτησα τα χρήματα που ήταν περισσότερα των όσων θα έπαιρνα πουλώντας το σπίτι του.
Προχθές πέρασα από εκείνο τον δρόμο και είδα το συμπαθέστατο σπίτι.
Δεν γνωρίζω την αιτία, αλλά πρόσεξα ότι είναι κλειστό και εξωτερικά δεν έχει αλλάξει τίποτα εκτός από τα δένδρα που έχουν περισσότερο μεγαλώσει. Και απόλυτα πιστεύω πως:

Αν υπάρχουν απόγονοι εκείνου του εξαίρετου ανθρώπου σίγουρα, όταν ανοίξουν τη σιδερένια αυλόπορτα, με χαρά και με ένα συνεχές καλοσυνάτο θρόισμα των πυκνών τους φύλλων, θα τους υποδεχτούν! Και μακάρι να εισακουσθεί η ευχή μου!