Ο Ροδίτης που ζει στη Νέα Γουινέα και κάνει 47 ώρες ταξίδι κάθε χρόνο για να... ανασάνει Ρόδο

Μιχάλης Μαστής

Ήρθε στη Ρόδο και γιόρτασε τα γενέθλιά του με τους παλιούς του φίλους

Το καλοκαίρι του 1964 έφυγε από τη Ρόδο, αφήνοντας πίσω του αγαπημένους φίλους, συγγενείς, το Νιοχώρι του και τη συνοικία του Αγίου Νικολάου όπου είχε μετακομίσει, ο Μιχάλης Κατσαράς του Ιωάννη.

Ήταν μόλις 24 ετών νέος, έτοιμος να κατακτήσει τον κόσμο. Την άλλη άκρη του κόσμου για την ακρίβεια. Και τα κατάφερε!

Γνώριζε αρκετά καλά την Αγγλική γλώσσα (από τις επισκέψεις του Courier στη Ρόδο) κι έτσι πήρε την απόφαση να φύγει από τη Ρόδο και ξενιτευτεί στη μακρινή Αυστραλία.

Έγινε δεκτός με υποτροφία του κράτους, στη σχολή αρχιτεκτονικής της Μελβούρνης. Και δύο χρόνια αργότερα, η κυβέρνηση της Αυστραλίας, τον απορρόφησε στο εργατικό δυναμικό της χώρας, δίνοντάς του εντολή να μεταβεί ως επικεφαλής δημοσίων έργων, στη μαγευτική (και τότε και τώρα) Νέα Γουινέα. Το δεύτερο μεγαλύτερο νησί στον κόσμο που αποτελείται από ένα σύμπλεγμα 750 περίπου μικρότερων τροπικών νησιών, με έναν υπέροχο σταθερό καιρό χειμώνα και καλοκαίρι.

Εκεί, ο συμπατριώτης μας Μιχάλης Κατσαράς, «πάτησε γερά στα πόδια του». Συνέχισε τις σπουδές του, έκανε οικογένεια και ξεκίνησε μια λαμπρή καριέρα την οποία μέχρι σήμερα συνεχίζει.

Κατάφερε να επιστρέψει στη Ρόδο για πρώτη φορά το 1977. Προγραμματίζοντας τη βάφτιση του πρώτου του παιδιού, εδώ στην εκκλησία του Αγίου Νικόλα, στην πόλη της Ρόδου.

Εδώ όπου έζησε και ο ίδιος, μαζί με τη μητέρα του λίγο πριν φύγει για την ξενιτιά.

Από τότε μέχρι σήμερα, έρχεται στη Ρόδο μας, κάθε χρόνο. Διαμένει από έναν έως τρεις ή ακόμα και τέσσερις μήνες. Ανασαίνει Ρόδο, μαγεύεται από τις ομορφιές του πιο λαμπερού -όπως το χαρακτήρισε- νησιού του κόσμου. Το διαμάντι της Ευρώπης, είναι εδώ. Κι εδώ θα μείνει, μας είπε.

Τι είναι για σας η Ρόδος;
Το Νιοχώρι που είναι ριζωμένο μέσα μου. Το ίδιο και η Ρόδος μου, όλο το νησί. Το οποίο λατρεύω. Ζω και αναπνέω για τη Ρόδο μας, τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι όλα όσα έζησα εδώ.

Την Αμαράντειο που ήμουν μαθητής, τα δύσκολα χρόνια του πολέμου. Τη μάνα μου που ήταν καθαρίστρια σε σπίτια ανθρώπων που εκείνη την εποχή ζούσαν στο Νιοχώρι. Ο πατέρας μου ο Γιάννης, επιπλοποιός. Εμείς εργαζόμασταν γι’ αυτούς. Για τις πιο εύπορες οικογένειες, ας πούμε.

Θυμάμαι το δίδυμο των κουρέων μας, του Αλέκου και του Κώστα στο Νιοχώρι. Τριγυρνώ αυτές τις μέρες εκεί, στην περιοχή που ήταν το κουρείο τους και το αναζητώ. Ανατριχιάζω όποτε τους σκέφτομαι, συγκινούμαι.

Ήταν όπως και όλοι οι άνθρωποι, αγνοί, με καθαρή ψυχή και αγαπούσαν τη δουλειά και τους πελάτες τους. Τις Κυριακές βέβαια, επειδή ο Αλέκος ήταν Ολυμπιακός και ο Κώστας ΑΕΚ, από τους ομηρικούς καυγάδες που είχανε, το πιο πιθανό ήταν να φεύγαμε... ακούρευτοι από το μαγαζί τους.

Πότε φύγατε από τη Ρόδο και πώς πήρατε την απόφαση;
Ακούστε, εμείς, η δικιά μου γενιά, είχε πάντα μέσα της το ενδεχόμενο να ξενιτευτεί. Δεν το φοβόμασταν. Αναζητούσαμε καλύτερες συνθήκες από αυτές που είχαμε τότε. Ήξερα «Εγγλέζικα» από τις επαφές που είχαμε τότε με τους Aμερικανούς του επιβλητικού πλοίου “Courier”, που άρχισε να έρχεται στη Ρόδο το 1952 μέχρι και το 1964 (σ.σ. Το πλοίο είχε τον μεγαλύτερο ραδιοπομπό που είχε ποτέ εγκατασταθεί σε πλοίο και μετέδιδε το πρόγραμμα της «Φωνής της Αμερικής» στις ανατολικές χώρες, στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου. Η έλευσή του στη Ρόδο σηματοδοτούσε μια νέα εποχή για τους Ροδίτες και την περιοχή μας).

Η αδελφή του μάλιστα, παντρεύτηκε τον κυβερνήτη του πλοίου αυτού, ενδεικτικό στοιχείων των σχέσεων που είχαν οι άνθρωποι που στελέχωναν το πλοίο με την τοπική μας κοινωνία.

Έφυγα το 1964. Αρχικά εγκαταστάθηκα στη Μελβούρνη. Οι ευκαιρίες που μου δόθηκαν ήταν αμέτρητες.

Δεν άφησα καμία να πάει χαμένη. Η κυβέρνηση φρόντισε να σπουδάσω αρχιτεκτονική που μου άρεσε. Δωρεάν, χωρίς να επιβαρυνθώ οικονομικά. Κι έπειτα από τη Μελβούρνη βρέθηκα στη Νέα Γουινέα. Ένα μέρος πρωτόγνωρο και ελάχιστα γνωστό μέχρι τότε. Το νησί δίπλα από την Αυστραλία, το δεύτερο μεγαλύτερο νησί του κόσμου μας.

Καταφέρατε εύκολα να αποκατασταθείτε εκεί; Πατήσατε γρήγορα στα... πόδια σας;
Τίποτα δεν είναι εύκολο, αλλά και τίποτα δεν είναι δύσκολο, όπως θα ξέρετε. Ένας διαρκής αγώνας είναι η ζωή. Αν υπάρχει επιμονή και στόχος όλα γίνονται εύκολα. Χρειάζεται βέβαια στήριξη από την οικογένεια και τύχη, κι εγώ δόξα τον Θεό είχα και τα δύο.

Εργάστηκα πολύ στη ζωή μου όπως όλος ο κόσμος. Σε μια περιοχή όπως η Νέα Γουινέα που χρειάζονταν από τότε τεράστιες επενδυτικές και κατασκευαστικές παρεμβάσεις. Κι αυτό γίνεται μέχρι σήμερα. Οι κατασκευαστικές εταιρείες όπως και αυτή που εγώ εργάζομαι κάνουν σπουδαίο έργο.

Ξέρετε ποιο ήταν επίσης το πιο εντυπωσιακό; Ότι όταν έφθασα στη Νέα Γουινέα, κάπου στο 1967, γνώρισα εκεί έναν Δωδεκανήσιο. Τον Βασίλη Σκουμπουρδή από την Κω, ο οποίος τώρα νομίζω μένει στην Αυστραλία.

Μου είπατε ότι στη Ρόδο ήρθατε να γιορτάσετε μαζί με τους φίλους σας τα γενέθλιά σας. Πόσο σημαντικό είναι να έχει κανείς στη ζωή του φίλους και να ανταμώνει μαζί τους, διανύοντας τόσο μεγάλη απόσταση;
Το να έχει κανείς φίλους είναι και σημαντικό και σπουδαίο. Αληθινούς φίλους όμως. Σαν κι εμένα. Έναν φίλο άμα έχει ο άνθρωπος είναι ευτυχισμένος. Πέρα από την οικογένειά του. Εγώ είμαι διπλά τυχερός, γιατί εδώ στη Ρόδο έχω δύο. Και όλοι μαζί φέτος σβήσαμε τα κεράκια των γενεθλίων μας! Εδώ, σε ένα κατάστημα στην Ιαλυσό. Θυμηθήκαμε πάλι τις μέρες τις παλιές. Τα όμορφα που περάσαμε. Και κάθε φορά, δίνουμε υπόσχεση ο ένας στον άλλον, να ανταμώσουμε ξανά, όσο πιο σύντομα γίνεται.

Μεγάλο ταξίδι αλήθεια από τη Νέα Γουινέα μέχρι τη Ρόδο! Πόσες ώρες χρειαστήκατε να το κάνετε;
Χρειάστηκα συνολικά 47 ώρες. Από τότε που ξεκίνησα από το σπίτι μου στη Νέα Γουϊνέα, στη συνέχεια Αυστραλία και μετά προορισμός για Ελλάδα μέσω Ευρώπης. Έχουμε συνηθίσει εμείς σε αυτές τις ώρες ταξιδιού.

Σχεδόν κάθε χρόνο έρχομαι στη Ρόδο από το 1977. Μόνο τα τελευταία 3 χρόνια εξαιτίας των μέτρων για τον Covid που υπήρχαν σε όλο τον κόσμο δεν μπόρεσα να έρθω. Και να ξέρετε μου έλλειψε πάρα πολύ η Ρόδος μας και οι φίλοι μου.

Σας ευχαριστώ πολύ που ζητήσατε να σας μιλήσω. Για την παλιά Ρόδο, για το Νιοχώρι μας για τα δύσκολα χρόνια.

Να ξέρετε ότι νιώθω περήφανος που είμαι Έλληνας. Μέσα μου κουβαλώ την Ελλάδα και τη Ρόδο μας, όπου και να ταξιδέψω, όπου και να πάω. Πήρα μαζί τα ήθη και τα έθιμά μας. Και φροντίζω όπου κι αν βρεθώ να τα μοιράζομαι με αγαπημένους μου ανθρώπους.

Σας ευχαριστώ και πάλι.