Σελίδες Ιστορίας… Πώς οραματίστηκε το 1867 η Ευρώπη την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία, με τμήμα της μέχρι το έτος 2000, να είναι το νησί της Ρόδου
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 459 ΦΟΡΕΣ
Ένα βιβλίο 16 σελίδων-φοβερό ντοκουμέντο
Γράφει και επιμελείται
Κώστας Τσαλαχούρης
Το βιβλίο του Arthur (Charles) de Bonnard συνεχίζει:
«Το πρόγραμμα που μόλις περιγράψαμε, είναι όμορφο· ικανοποιεί τόσο το νου, όσο και τη συνείδηση. Για να επιτευχθεί αυτό, ο χάρτης της Ευρώπης και του Κόσμου έπρεπε να σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε κάθε πολιτισμένο έθνος, καταλαμβάνοντας την αληθινή του θέση και επεκτείνοντας τη ζωή των σχέσεών του, να μην μπορεί να γίνει ούτε καταπιεστικό ούτε καταπιεσμένο, και να συμβάλλει με την ελεύθερη χρήση των δυνάμεων και των μέσων του, στην αρμονία του συνόλου.
Σε αυτό το πνεύμα ή μάλλον τη σειρά ιδεών, κάθε λαός συγκροτείται στην εθνική του ενότητα, σύμφωνα με τη γεωγραφική του θέση, την παράδοσή του, τις τάσεις του, τις συγγένειές του με τη φυλή, αλλά και ανάλογα με το βάρος που πρέπει να έχει, για το μεγαλύτερο καλό της ανθρωπότητας, στη γενική ισορροπία.
Τα μεγάλα περάσματα
Όλα τα κράτη, που δεν έχουν κανέναν άλλο λόγο να είναι εκτός από φεουδαρχικά ή να έχουν εξωεθνικά δικαιώματα, έχουν αφαιρεθεί από τον χάρτη των εθνών· διατηρήθηκαν, όμως, ορισμένες ελεύθερες πόλεις και ουδέτερα κράτη και, αν χρειαστεί, δημιουργήθηκαν, και τα οποία, τέθηκαν υπό την κοινή προστασία όλων των Δυνάμεων, να κρατούν το κλειδί για τα μεγάλα περάσματα και να διατηρούν, προς όφελος όλων των θυμάτων των πολιτικών, θρησκευτικών και κοινωνικών αγώνων, ένα απαραβίαστο δικαίωμα ασύλου.
5. Μέσω των δυνάμεων που παρέχονται από τα διάφορα έθνη, σε αλληλεγγύη μεταξύ τους, και υποχρεωτικές χρηματικές συνεισφορές για όλους, ένα διεθνές στρατιωτικό ναυτικό, που ονομάζεται Gendarmerie Maritime, το οποίο είναι υπεύθυνο για την αστυνόμευση, έχει αντικατασταθεί από την Αστυνομία των Θαλασσών, και η οποία προστατεύει τις ελεύθερες πόλεις και τα ουδέτερα εδάφη.
Επίσης παρακολουθεί τις διαδρομές επικοινωνίας των ποταμών, όπως ο Ρήνος, ο Δούναβης, ο Δνείπερος, η Διώρυγα του Σουέζ, η ελευθερία των οποίων ενδιαφέρει τις παρόχθιες δυνάμεις και την ανθρωπότητα στο σύνολό της.
6. Τέλος, η Ευρώπη που σχηματίζει μια τεράστια Συνομοσπονδία, την ονειρευόταν ή μάλλον που πήρε ήδη συνέντευξη από τον Ερρίκο Δ', δημιούργησε ένα μόνιμο Διεθνές Συνέδριο, όπου όλες οι δυνάμεις το αντιπροσώπευαν μεταξύ τους, καθώς συγκροτούνταν στην πολιτική τους ενότητα, και όπου αντικατέστησαν τις αρχές της δικαιοσύνης και της ηθικής...
Αυτό το Κογκρέσο, ή Ευρωπαϊκή Διατροφή, έχει από μόνο του τη διάθεση των στρατιωτικών δυνάμεων και την υπέρτατη κατεύθυνση των ουδέτερων, αλλά μόνο όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις και τα γενικά συμφέροντα της ανθρωπότητας…».
Ο τίτλος του βιβλίου
Πριν συνεχίσουμε ας ρίξουμε μια ματιά στο εξώφυλλο του βιβλίου. Υπέρτιτλο έχει «ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΕΣ ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΕΣ ΣΕ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟ ΔΕΣΜΟ. Κύριο τίτλο ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ» με τιτλάκι «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ». Ακολουθεί το όνομα του συγγραφέα GALLUS(1).
Σταματούμε τη ροή του κειμένου και γράφουμε τι αναφέρει περί Ελλάδος, που πρέπει και είναι απαραίτητο να βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία:
«Τούτου λεχθέντος, ας μελετήσουμε τα διάφορα κομμάτια που εντάσσονται στον μηχανισμό της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας και ας δούμε ότι λειτουργεί(2).
Η Ελλάδα, που φώτιζε τον αρχαίο κόσμο, σαν φάρος φωτός, και ήταν το λίκνο του δυτικού πολιτισμού, αναστήθηκε από τον τάφο της και πήρε ξανά τη θέση της ανάμεσα στα ζωντανά έθνη. Αποδεικνύει στο Σύμπαν ότι τα παιδιά της, αφού αποτίναξαν τον αποπνικτικό ζυγό του Τούρκου, μπόρεσαν να αναβιώσουν τις αρετές των προγόνων τους.
Ως έδαφος περιλαμβάνει τη Μακεδονία, την Ήπειρο, τη Θεσσαλία, το σημερινό βασίλειο της Ελλάδας, τα Επτάνησα, την Κρήτη και όλο το Αρχιπέλαγος. Χάρη στην ευφυή δραστηριότητα του επιδέξιου πληθυσμού της, στις επιστήμες αυτά, οι τέχνες, τα γράμματα, στο εμπόριο, τη βιομηχανία, τους πρώτους ναυτικούς του κόσμου, η Ελλάδα εξαφάνισε τα ίχνη μακρόχρονης σκλαβιάς στην οποία την είχε υποβάλει ο Τούρκος.
Οι πόλεις της ξαναχτίζονται και τα λιμάνια της καθαρίζονται, παντού υψώνονται σχολεία, ακαδημίες όπου διδάσκονται γράμματα, επιστήμες και φιλοσοφία όπως την εποχή του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και του Ευκλείδη.
Οι εμπορικοί της στόλοι πλέουν στη Μεσόγειο, διασχίζουν τα στενά του Γιβραλτάρ και τη Διώρυγα του Σουέζ, ορμούν προς τις μακρινές περιοχές της Αμερικής, της Αφρικής, της Ανατολικής Ασίας, της Ωκεανίας στα πολλαπλά και ευωδιαστά νησιά…».
Ο κάτοικος των μαρασιών
Διαβάζοντας τα διάφορα έγγραφα, πάντα από επίσημα αρχεία, και τις εντυπώσεις των περιηγητών πού έφταναν στο νησί για να μεταβούν στους Αγίου Τόπους, είχαμε γράψει σε ανύποπτο χρόνο ότι περί τα τέλη του 19ου αιώνα, ο κάτοικος των μαρασιών της Ρόδου, ο έμπορος, ο απλός χωριάτης δεν ξεχνούν ποτέ τις ρίζες τους, την πατρίδα τους τα ήθη και τα έθιμά τους, τα οποία τηρούν με θρησκευτική ευλάβεια. Επίσης θέλουν και επιθυμούν την ησυχία τους.
Κάθε στιγμή το δείχνει ο καθένας με τον τρόπο του. Μετέρχονται διάφορα μέσα, με κύριο μοχλό το χρήμα. Όταν ο διοικητής, ο καϊμακάμης, ο τσαούς, ο όμπασης(3) δεν τους ήταν αρεστοί, βρίσκουν τον τρόπο της εξαγοράς, είτε στην Πύλη είτε εδώ για να επιτύχουν το σκοπό τους.
Πολλές φορές, όμως, αυτοί οι ίδιοι γίνονται αίτιοι που οι αρχές θα επέμβουν στα εσωτερικά τους γιατί μεμονωμένα ή ως ομάδες τους καλούν για να βρουν το δίκιο τους(4). Τα ήθη και τα έθιμα τα τηρούν πιστά γιατί γνωρίζουν ότι είναι ο συνδετικός κρίκος του χτες, με το τώρα.
Τα όνειρα παραμένουν όνειρα. Η σκλαβιά, αιώνια, μακρόχρονη και μισητή είναι βαριά, ανυπόφορη. Όμως, ο χαρακτήρας γενικά των Ροδίων είναι φιλειρηνικός και ήπιος, διόλου ερευνητικός και πολυπράγμων, συνεπώς δ’ ολίγον προοδευτικός.
Η Ροδία γυνή εν τούτοις μοι αρέσκει. Συναισθάνεται τα καθήκοντα αυτής ως μητέρας, συζύγου και θυγατέρας. Η Αφοσίωση, η αυταπάρνηση, η εργασία, τάξη, καθαριότητα, συνάμα και αφέλεια και αιδώς είναι οι αρετές «αι διακοσμούσαι αυτήν».
Οι Ροδίτισσες κάθε τάξεως ενασχολούνται εις τα του οίκου τους και θεωρούν απρεπές να «θεαθώσιν άεργοι, καθήμεναι παρά τας θύρας και τα παράθυρα. Εις περίπατον δεν εξέρχονται συχνάκις· φρονούσιν ότι αρκούσα είναι η εν τω οίκω κίνησις».
Η προίκα είναι ολέθρια μάστιγα για του ταλαίπωρους γονείς πολλών θυγατέρων. Δυστυχώς το ωραίο φύλο υπερβαίνει τον αριθμόν του ισχυρού. Η πρωτότοκη κόρη-μιας μετρίας καταστάσεως οικογένειας- παίρνει σαν προίκα το σπίτι των γεννητόρων της με όλα τα έπιπλα, τα σκεύη και τις λινοστολές, το ρουχισμό και τα κοσμήματά της.
Επίσης παίρνει τον πύργο στην εξοχή Τριάντα (Ανδριάντα), όπου πηγαίνουν το καλοκαίρι, τα αμπέλια, τις συκιές και τις ελιές, δέντρα που φέρνουν κάποια πρόσοδο(5).
Ο Alphonse Marie Louis de Prat de Lamartine, ο Λαμαρτίνος, όπως τον ξέρουμε, πολιτικός, ποιητής, συγγραφέας, στο οδοιπορικό του στην Ανατολή, γράφει στις 25 Αυγούστου 1832, ευρισκόμενος στη Ρόδο, ότι τον εντυπωσίασαν οι θελκτικές και εξαίσιες μορφές των γυναικών της Ρόδου, που τις έβλεπες το βράδυ καθισμένες στο φως του φεγγαριού, στο ποσπέρι.
Έχουν το αυτό όμμα των Ιταλίδων, γλυκύτερον, όμως, μάλλον συνεσταλμένον, γεμάτο τρυφερότητα και αγάπη. Έχουν το ευσταλές και καλλίγραμμον σώμα των Ελληνίδων, πιο πλαστικότερες και λυγερότερες, με κινήσεις πιο γλυκές και χαριτωμένες. Η συμμετρική γραμμή της μύτης δίνει μεγαλοπρέπεια και κλασική ευγένεια στη φυσιογνωμία.
Μέσα σε 261 λέξεις μας δίνει αδρά την εικόνα της εργατικότητας, της νοικοκυροσύνης και προσωπικότητας της Ροδίτισσας του 19ου αιώνα, Και ο γιατρός Ραμαντάν γράφει στις εντυπώσεις του από το ταξίδι του στην Ανατολή, ότι «αν πρέπει να μιλήσω για τη χάρη τη φιλαρέσκεια και τη ζωή των γυναικών της Ρόδου, δεν μου μένει πια καιρός να γράψω την ιστορία της νήσου(6)».
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Μετά ο Εκδοτικός Οίκος, η πόλη και η χρονιά: A la Librairie des Sciences Sociales Rue des Saints-Pères 13 Et Chez l’ auteur, le dr A, De Bonnard 15. rue Mazagran Paris 1867
2. Ο τίτλος στο βιβλίο είναι. «Ελλάδα». Στην αρχή αναφέρεται στα κύρια κράτη που απαρτίζουν τη Συνομοσπονδία, όπως τα κράτη της Γαλατίας (Gaules)-γαλλόφωνα-τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ιβηρική, τις παραδουνάβιες χώρες και φτάνει στην Ελλάδα. Συνεχίζει
3. Δεκανέας στον τουρκικό Στρατό
4.Αρχείο Πρεσβείας Κωνσταντινουπόλεως, Φάκελοι των ετών από 1832-1899. Α/Προξενείου Ρόδου.
5. Όπως και το προηγούμενο. Επίσης «Από τα σκόρπια φύλλα ενός Ημερολογίου Ροδίας του 1865», της Παρασκευής Λωρεντζιάδου, το γένος Ροδίου.
6. Κ.Τσαλαχούρης «Ένα σημαντικό κεφάλαιο της Ιστορίας μας. Ύμνος στη Ροδίτισσα και Δωδεκανήσια… Και οι δραστηριότητες τους κατά τα σκληρά εκείνα χρόνια, μέχρι σήμερα». Εφημερίδα «Η Ροδιακή», 9.12.2012.
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
