Σελίδες Ιστορίας… Πώς οραματίστηκε το 1867 η Ευρώπη την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία, με τμήμα της μέχρι το έτος 2000, να είναι το νησί της Ρόδου
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 611 ΦΟΡΕΣ
Ένα βιβλίο 16 σελίδων-φοβερό ντοκουμέντο
Γράφει και επιμελείται
Κώστας Τσαλαχούρης
Ένα βιβλίο κυκλοφορεί στο Παρίσι το έτος 1867, με κύριο τίτλο «Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία» και γραμμένο από τον Gallus, ψευδώνυμο του Αρθούρου ντε Μπονάρ(1), γιατρού, μαχητικού σοσιαλιστή και… και… Ο συγγραφέας του έργου ούτε λίγο ούτε πολύ, σημειώνει ότι η Ευρώπη του μέλλοντος δεν είναι δυνατόν να μην έχει στους κόλπους της τη Ρόδο, και ότι αυτό μπορεί θα συμβεί το έτος 2000!...
Ναι, το γράφει ξεκάθαρα στη σελίδα δεκατέσσερα του βιβλίου του, με 49 λέξεις!... Ιδού η μετάφραση:
16° Το νησί της Ρόδου. Αυτό το νησί βρίσκεται στα Ν.-Δ. της Μικράς Ασίας. Παρακολουθεί τους Τούρκους, που είναι ακόμα κάπως επαναστατικοί-έχθροί, στην καθολική ηθική και στις ιδέες της ανεκτικότητας και της ανθρώπινης αδελφότητας, που το έτος 2000 έχουν ισχύ νόμου, στην ανασυσταθείσα Ευρώπη.
Ιδού το κείμενο και στη γαλλική:
16° L' île de Rhodes. Cette île est placée au S.-O. de l’Asie-Mineure. Elle surveille les Turcs, encore quelque peu rebelles à la morale universelle et aux idées de tolérance et de fraternité humaine, qui, en l’an 2000, ont force de loi dans l’ Europe reconstituée.
Το ΟΝΕΙΡΟ!..
Δυστυχώς, τώρα, είμαστε εντελώς μόνοι. Το ΟΝΕΙΡΟ, η Ελένη-δεν έφυγε αλλά...-, μας έκανε τις μεταφράσεις, ύστερα από συζητήσεις, και φτάναμε σε ένα αποτέλεσμα, ενός, μπορούμε να πούμε, καλού μεταφραστή. Έτσι σήμερα θα δώσουμε όλα τα στοιχεία του βιβλίου αυτού, που κυκλοφορεί ευρέως μέχρι σήμερα, και που αποτελείται από 16 σελίδες, και αναπαριστά, πώς το 2000 θα είναι η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία, με λίγα λόγια η Ευρωπαϊκή Ένωση!...
Είναι η εποχή που η Ευρώπη μαστίζεται από πολέμους-ιδρύεται η Βορειογερμανική Ομοσπονδία υπό την αρχηγία της Πρωσίας, διευθετείται η περί το Λουξεμβούργο διαφορά των Μεγάλων Δυνάμεων, όπου ιδρύεται κράτος και κατεδαφίζονται όλα τα οχυρωματικά έργα, καταλύεται το Παπικό Κράτος και η Ιταλία αποτελεί πλέον την έκτη μεγάλη Δύναμη της γηραιάς ηπείρου.
Η Ευρώπη του 1867
Με αυτά κι αυτά ο Arthur (Charles) de Bonnard γράφει:
«Η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία!.. Καθολική ειρήνη!.. η βασιλεία της δικαιοσύνης, της απόλυτης δικαιοσύνης, πάλι!.. Ουτοπία, ας πούμε, εφικτή ουτοπία, το πολύ επιτεύξιμη, το έτος 2000. Το έτος 2000!.. αλλά είναι μια ημερομηνία που μπορεί να είναι συζητήσιμη, όπως είπε ο Béranger(2). Γιατί όχι το 1900; Γιατί όχι σε δέκα χρόνια;
Γιατί όχι αύριο;
Μήπως επειδή όλη η Ευρώπη είναι στα όπλα και φορτώνει τα κανόνια της...
Αλλά αυτός ο πόλεμος μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών, είναι ένας πραγματικός εμφύλιος πόλεμος, τρομάζει τους πάντες. Θα πραγματοποιηθεί; Θα αρχίσουμε πάλι, εν μέσω πολιτισμού, τις σφαγές του παρελθόντος, προς μεγάλη χαρά των ύαινων και των γυπών, των μοναδικών ωφελουμένων από αυτές τις άδοξες και ελεεινές σφαγές; Όχι.
Μετά από εξήντα αιώνες άγνοιας, δυστυχίας και πόνου, τελικά βγαίνουμε από την ασυνείδητη ζωντάνια και αρχίζουμε να γινόμαστε άνθρωποι, δηλαδή καλά και λογικά όντα. Ας έχουμε, λοιπόν, ελπίδα.
Η ατμομηχανή της προόδου τρέχει με μεγάλη ταχύτητα στο δρόμο προς το μέλλον και μεταμορφώνει τα πάντα στο πέρασμά της.
Παγκόσμια Ειρήνη
Ποιος ξέρει αν, γλιστρώντας, περιστρέφοντας μόνο με τον φλεγόμενο τροχό της, στους δύο ή τρεις ενδιάμεσους σταθμούς, εκείνη δεν θα φτάσει με ένα άλμα σε αυτόν τον υπέροχο σταθμό που λέγεται Παγκόσμια Ειρήνη;
Βρισκόμαστε στην εποχή των θαυμάτων· τα πράγματα που προέβλεψαν οι καλοί άνθρωποι πραγματοποιούνται; Ο Ερρίκος Δ’, ο ηγούμενος του Αγίου Πέτρου, οι μεγάλοι στοχαστές αυτού του αιώνα, δηλαδή του δέκατου ένατου, δεν θα είναι πλέον άνθρωποι με ουτοπίες, ο λαός, αυτός ο αιώνιος, μάρτυρας, αυτός, ο μεγάλος εσταυρωμένος των αιώνων, όμορφος, αθάνατος, εξαγνισμένος, μεταμορφωμένος.
Εκείνος που, μόλις χθες, δεν ήταν τίποτα, λέει σήμερα ότι είναι τα πάντα. Λέει ότι οι εργάτες οποιασδήποτε φυλής, οποιασδήποτε γλώσσας, οποιασδήποτε θρησκείας είναι αδέρφια και ότι αυτά τα αδέρφια, πρέπει να ζουν ειρηνικά, να πλουτίζουν ο ένας με τον άλλο, αμοιβαία, μέσω της εργασίας και της αλλαγής, αντί να σφάζουν ο ένας τον άλλον, όπως τα άγρια θηρία, σε πολέμους, για τους οποίους πληρώνει το κόστος, το τίμημα και σε μάχες, που δίδονται στην πλάτη του.
Λέει επίσης ότι εάν, μέχρι τώρα, η διαχείριση, η διεύθυνση των κοινωνιών είχε ανατεθεί στις ανώτερες τάξεις, που είναι η αριστοκρατία, ο κλήρος και η αστική τάξη ή η τρίτη τάξη, αυτός, η τέταρτη εξουσία, πρέπει, με τη σειρά του, να έχει φωνή στο κεφάλαιο και να μιλάει αρκετά δυνατά ώστε να είναι σοφό να τον ακούμε.
Ας ακούσουμε λοιπόν τη μεγάλη φωνή αυτού του αργοπορημένου, ο οποίος έχει πάρει ως σύνθημά του: ΕΙΡΗΝΗ, ΕΡΓΑΣΙΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, και να δούμε πώς ακούει τα πράγματα. Δεν είναι λόγιος σοφός, επιστήμονας, πολυμαθής, αλλά έχει ένα πολιτικό ταλέντο, μια πολιτική δεινότητα που τον κάνει να προβλέπει το μέλλον, εκατό χιλιάδες φορές καλύτερα από τους διπλωμάτες, των οποίων η αίσθηση της όσφρησης είναι διάχυτη από τις ενοχλητικές, άσχημες μυρωδιές ενός παρελθόντος, το οποίο όντας νεκρό και καλά νεκρό, παρουσιάζει τα πρώτα συμπτώματα σάπιας ζύμωσης.
Αν είμαστε μόνο στα πρώτα συμπτώματα, ποια θα είναι τα τελευταία; Αλλά ας προχωρήσουμε.
Ισορροπία στη βία
Μέχρι στιγμής, λέει ο λαός, έχει αναζητηθεί η ισορροπία στη βία(3).
Έτσι επιτυγχάνεται μόνο μια λανθασμένη ή ασταθής, ισορροπία. Για να επιτευχθεί πραγματική ισορροπία ή σταθερή ισορροπία, η δικαιοσύνη πρέπει να εφαρμόζεται με τόλμη και χωρίς δισταγμό στις κοινωνικές και διεθνείς σχέσεις.
Η δικαιοσύνη συνίσταται στο να μην κάνουμε στους άλλους και στο να μην τους επιτρέπουμε, να τους γίνει αυτό που δεν θα κάναμε στον εαυτό μας.
Εάν η δικαιοσύνη απαγορεύει στα άτομα να επιτίθενται στη ζωή, την ελευθερία και την περιουσία των άλλων, απαιτεί επίσης από τα έθνη, τα οποία είναι συλλογικά, ηθικά πρόσωπα, να σέβονται αμοιβαία, το ένα το άλλο στην πολιτική τους ενότητα, στην ανεξαρτησία τους και στις εδαφικές τους κτήσεις.
Επειδή αγνόησαν αυτές τις αρχές, τις βάσεις μιας σταθερής ισορροπίας, τα ευρωπαϊκά έθνη αναγκάστηκαν, από το 1815, σε ένα καθεστώς ειρήνης, προσφέροντας, όπως είπε ο Ναπολέων Γ', όλα τα μειονεκτήματα του πολέμου χωρίς να έχουν τα πλεονεκτήματα, μια ένοπλη ειρήνη που τους κόστισε, προσθέτοντας τους, συσσωρευμένα συμφέροντα, αρκετές εκατοντάδες δισεκατομμύρια, δηλαδή ένα ποσό που αντιπροσωπεύει την αξία της Γαλλίας και περισσότερο. Τι παραλογισμός!...
Για να εδραιωθεί η αληθινή ισορροπία μεταξύ των πολιτισμένων Εθνών, είναι απαραίτητο:
1. Κάθε εθνικότητα να αναγνωρίζεται ως υπάρχουσα, από μόνη της, και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε εξωτερική αρχή, η οποία υποθέτει ότι είναι απόλυτη ερωμένη να δώσει στον εαυτό της μια τέτοια μορφή διακυβέρνησης όπως θέλει, κάθε εξουσία που απορρέει από αυτό, και καμία βούληση δεν είναι ανώτερη από την κυρίαρχη βούλησή της, που εκφράζεται με καθολική ψηφοφορία.
2. Να του επιτραπεί να συγκροτηθεί εντός των φυσικών του ορίων, σύμφωνα με την πολιτική μορφή που του αρμόζει ή που του ταιριάζει να υιοθετήσει.
3. Τα έθνη να συνδεθούν μεταξύ τους με σύμβαση αμοιβαίας διασφάλισης, που προκαλεί, ότι η προσβολή από την οποία θα μπορούσε να υποφέρει ένας απ’ αυτούς, είναι άμεση ή επιδιορθωμένη από το ένοχο έθνος, είτε να τιμωρηθεί από όλους τους άλλους, ενωμένοι εναντίον του, και λαμβάνοντας για λογαριασμό τους την προσβολή που έχει γίνει.
4. Ότι κάθε ενήλικος ή ενήλικος λαός, και με αυτή τη λέξη εννοούμε κάθε λαό που έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο στον πολιτισμό, που παραδέχεται την ισότητα όλων ενώπιον του νόμου, την ελεύθερη και υποχρεωτική εκπαίδευση που ωθείται στα υψηλότερα επίπεδα υπέρ των ικανών και όχι των πλουσιότερων· το δικαίωμα κάθε προσώπου να καλύπτει όλες τις θέσεις εργασίας ανάλογα με τις ικανότητές του· ελευθερία συνείδησης και ελευθερία σκέψης· είναι απαραίτητο, πιστεύουμε, κάθε μεγάλος λαός να είναι σε θέση να ικανοποιήσει τη νόμιμη ανάγκη του για επέκταση με τον αποικισμό, εμπόριο ακόμη και την κατάκτηση φυλών που βρίσκονται ακόμη σε βρεφική ή μειοψηφική κατάσταση, δηλαδή ακόμη στην άγρια ή βαρβαρικό κράτος, αλλά με τη ρητή προϋπόθεση ότι αυτή η αναζήτηση έχει ως αντικείμενο τη βελτίωση της μοίρας των κατακτημένων πληθυσμών και την κοινωνική πρόοδο.
ΑΥΡΙΟ: Το δεύτερο και τελευταίο μέρος
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Arthur (Charles) de Bonnard Γεννήθηκε στις 18 Απριλίου 1805 στο Beaumont-en-Véron (Indre-et-Loire), και πέθανε στις 20 Ιανουαρίου 1875 στο Asnières, μια πόλη που βρισκόταν τότε στο διαμέρισμα του Σηκουάνα. Γιατρός, αντιφρονών, φουριέρης(κατώτερος υπαξιωματικός, συνεταιριστής, σοσιαλιστής.
2. Pierre-Jean de Béranger (19.8.1780-16.7.1857), ποιητής, ο πιο δημοφιλής Γάλλος τραγουδοποιός όλων των εποχών.
3. Το κείμενο του βιβλίου έχει τίτλο: Αρχές-Θεωρία-Μέτριο επίτευγμα.
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
